2 Mooie Ballen In Een Kerstboom

Oké, oké, luister! Ik moet je iets vertellen. Het is een verhaal zo ongelooflijk, zo... ballig... dat je het bijna niet zou geloven. Het begint allemaal met een kerstboom. Een hele normale, groene, puntige kerstboom. Het soort dat je bij de Intratuin haalt en dan een half uur staat te vloeken omdat de standaard niet wil meewerken. Je kent het wel, toch?

Nou, dit was dus zo'n boom. Alleen, deze boom had een geheim. Een glimmend, rond, kerstballen-gerelateerd geheim. Of eigenlijk... twee geheimen.

Het Mysterie van de Mooie Ballen

Het begon allemaal onschuldig. We waren de boom aan het versieren. Je weet wel, de slingers, de lichtjes (die je eerst anderhalf uur in de knoop moet ontwarren), de engeltjes met een scheef hoofd. De hele rataplan. En toen kwamen we bij de kerstballen. Een grote doos vol met rode, gouden, zilveren... je kent het wel. De standaard kerstbal-kleuren. Niets bijzonders, toch?

Fout! Want diep weggestopt in die doos, tussen de kitscherige plastic kerstmannetjes, lagen ze. Twee ballen. Niet zomaar ballen, nee. Twee PRACHTIGE ballen. Zo mooi, dat ze bijna licht gaven. Ik bedoel, serieus, je kon er bijna je haar mee doen, zo glimmend waren ze. Alsof ze rechtstreeks uit de werkplaats van de Kerstman kwamen, of van een andere planeet waar ze kerstbal-perfectie tot een kunst hebben verheven.

Mijn eerste gedachte? "Wow... die moeten we een speciaal plekje geven!" En zo geschiedde.

Waarom waren ze zo speciaal?

Goede vraag! Ik heb mezelf dat ook afgevraagd. Urenlang, terwijl ik naar die ballen staarde (ik beken!). Hier zijn mijn theorieën:

• Superieur Materiaal: Ze waren niet van dat dunne, breekbare glas waar je al naar kunt kijken en dan meteen een barst in ziet. Nee, dit was kerstbal-glas 2.0. Sterk, glanzend, en waarschijnlijk kogelvrij (ik heb het niet getest, ik ben geen kerstbal-vernieler!).
• Onberispelijke Vorm: Perfect rond. Alsof ze met een laserstraal en de precisie van een Zwitsers uurwerk waren gemaakt. Geen deukjes, geen bobbels, gewoon... ronde perfectie.
• Mysterieuse Glans: De glans was...anders. Dieper. Rijker. Alsof er kleine elfjes in woonden die de hele dag aan het poetsen waren. Of misschien was het gewoon goede kwaliteit verf, maar elfjes klinkt leuker, toch?

De Perfecte Plek

Nu moesten we dus de perfecte plek vinden voor deze twee pareltjes. Niet zomaar ergens in de boom, nee. Een ereplek! Een plek waar ze konden schitteren en iedereen kon bewonderen (en jaloers op zou zijn). Het was een serieuze beslissing. Belangrijker dan de locatie van de piek (die trouwens elk jaar weer scheef zakt). Belangrijker dan of de lichtjes wel synchroon knipperen (wat ze natuurlijk nooit doen).

Uiteindelijk kozen we voor twee strategische plekken aan de voorkant van de boom. Op een hoogte waar ze goed zichtbaar waren, maar niet té hoog (anders leken ze zo klein). En niet te laag (anders zou de kat ze als speeltje gebruiken. Geloof me, dat wil je niet. Ik heb een kat gezien die een hele kerstboom heeft gesloopt in 30 seconden. Het was indrukwekkend, maar niet kerst-waardig).

De Reacties

Toen de boom eindelijk klaar was (na uren zwoegen, ruzie maken over de slingers en het drinken van een aanzienlijke hoeveelheid glühwein), nodigden we familie en vrienden uit. En natuurlijk was de grote vraag: "Wat vinden jullie van de boom?"

De reacties waren... gemengd. Sommigen prezen de creativiteit van de versieringen. Anderen vonden dat er te veel glitters op de vloer lagen (ik geef toe, ik ben een beetje uit de hand gelopen met de glitters). Maar niemand, ik herhaal, NIEMAND merkte de prachtige ballen op!

Ik was verbijsterd. Teleurgesteld. Beetje boos. Ik bedoel, ik had uren gestaard naar die dingen! Ik had ze een speciaal plekje gegeven! Ik had er bijna een lied over geschreven! En niemand zag ze?!

Dus besloot ik het heft in eigen handen te nemen. "Kijk eens naar die ballen!" riep ik tegen iedereen die de boom voorbij liep. "Zie je hoe mooi ze zijn? Let op de glans! De vorm! De schoonheid!"

De reacties waren nu... anders. Sommigen knikten beleefd. Anderen keken me aan alsof ik gek was (wat best zou kunnen, gezien de hoeveelheid glühwein). En één iemand vroeg of ik misschien wat minder eierpunch had gedronken.

De Moraal van het Verhaal (of Zoiets)

Dus wat is de moraal van dit verhaal? Ik weet het eigenlijk niet zeker. Misschien dat schoonheid in het oog van de toeschouwer ligt. Misschien dat mensen gewoon te druk bezig zijn met hun telefoon om iets moois te zien. Of misschien dat ik gewoon een beetje (lees: heel erg) geobsedeerd ben door kerstballen.

Maar weet je wat? Dat maakt niet uit. Want ik weet dat die twee ballen prachtig zijn. En dat is genoeg. En elk jaar als ik de boom versier, geef ik ze weer een speciaal plekje. En ik staar er weer uren naar. En ik ben weer een beetje gelukkig. Omdat, ja, ze zijn gewoon... mooi. Punten.

Dus, de volgende keer dat je je kerstboom versiert, kijk eens goed naar je kerstballen. Misschien zit er wel een verborgen schat tussen. En zo niet? Nou, dan heb je in ieder geval een excuus om glühwein te drinken terwijl je de boom versiert. En dat is ook wat waard, toch?

En nog even dit:

• Wist je dat de grootste kerstbal ter wereld een doorsnede heeft van meer dan 6 meter? Stel je voor dat ding in je woonkamer! Je zou er een hele familie in kunnen verstoppen!
• Kerstballen werden oorspronkelijk gemaakt van zilver en lood. Lekker gezond! Gelukkig doen ze dat nu niet meer. (Of wel? Misschien is dat de geheime glans!)
• Er is een kerstballenmuseum in Duitsland. Serieus! Ik zet het op mijn bucketlist.

Dus... vrolijk kerstballen-versieren allemaal! En vergeet niet om van de kleine dingen te genieten. Zoals, je weet wel... mooie ballen.