50 Shades Of Grey Film

Okay, luister even, want ik heb hier een verhaal dat smeuïger is dan een boterkoek op een warme zomerdag. We gaan het hebben over Fifty Shades of Grey, die film die in 2015 uitkwam en heel de wereld (vooral de dames, laten we eerlijk zijn) even in een soort collectieve koorts bracht. Ja, ik zie je grijnzen. Jij weet ook waar ik het over heb!

Het Boek Dat Alles Startte

Voordat Christian Grey Dakota Johnson onveilig maakte op het witte doek, was er natuurlijk het boek. Geschreven door E.L. James (een naam die je wellicht gefluisterd hoort worden in boekenwinkels), was het oorspronkelijk fanfictie gebaseerd op Twilight. Ja, je leest het goed. Twilight. Dus ergens, diep vanbinnen, kunnen we zeggen dat Edward Cullen verantwoordelijk is voor al die zweepjes en oogmaskers die plotseling in de schappen lagen. Bedankt, Edward?

Het boek was… laten we zeggen… populair. Het verkocht beter dan warme broodjes, beter dan kaartjes voor een concert van Harry Styles (toen nog One Direction). Het was een fenomeen. Iedereen las het. Je oma las het. De buurman las het (stiekem, met een bruin papieren zak eromheen). Het was all over.

De Film: Van Boek naar Beeldscherm

Natuurlijk kon Hollywood dit succes niet negeren. En zo geschiedde: Fifty Shades of Grey werd een film. De casting was een saga op zich. Wie zou Christian Grey spelen? Wie zou de onschuldige (maar stiekem toch wel nieuwsgierige) Anastasia Steele belichamen? De spanning was om te snijden.

Uiteindelijk gingen de rollen naar Jamie Dornan en Dakota Johnson. Jamie, laten we eerlijk zijn, zag eruit zoals Christian Grey er in onze stoutste dromen uitzag (sorry, mannen). Dakota had de juiste mix van onschuld en… tja… potentie om de rol te doen slagen. Maar de chemie? Daarover later meer.

Wat de Film Echt Uniek Maakte (of Niet)

Wat maakte Fifty Shades of Grey nu zo’n hit? Was het het verhaal? Mwah. Het was een soort Pretty Woman ontmoet American Psycho, maar dan zonder het psychologische inzicht. Was het de diepgang van de personages? Ook niet echt. Christian was een miljardair met bindingsangst en Anastasia een studente die iets meer spanning in haar leven wilde. Sounds familiar?

Nee, wat de film (en het boek) echt uniek maakte was… de expliciete inhoud. We hadden het hier over BDSM-light voor de massa. Het was een veilige manier om een klein beetje ondeugend te zijn, zonder dat je meteen je hele relatie op z’n kop hoefde te zetten (of een bezoek aan de EHBO). En dat, lieve mensen, verkoopt.

Een paar opmerkelijke feitjes over de film:

• Beyoncé was betrokken bij de soundtrack. Ja, Beyoncé. Alsof de film nog niet sexy genoeg was, kwam Queen B even langs om er nog een schepje bovenop te doen.
• De film kreeg vreselijke recensies. Critici vonden de acteerprestaties houterig, het script flinterdun en de chemie tussen de hoofdrolspelers… nou ja… afwezig. Maar dat deerde niemand. De zalen zaten vol.
• Er zijn twee sequels gemaakt: Fifty Shades Darker en Fifty Shades Freed. Het verhaal werd steeds absurder, de outfits steeds extravaganter en de dialogen steeds lachwekkender. Maar hé, we bleven kijken.

De Kritiek: Meer dan een beetje 'Shady'

Ondanks het enorme succes, was er ook veel kritiek op de film. Sommigen vonden dat het BDSM verkeerd voorstelde, anderen vonden het een glorificatie van mishandeling. En weer anderen vonden het gewoon een slechte film. Allemaal valide punten.

Eerlijk is eerlijk, Christian Grey is geen modelvriendje. Hij is controlerend, jaloers en heeft een serieus probleem met grenzen. Maar laten we niet vergeten dat dit fictie is. Een fantasie. Een ontsnapping aan de saaie werkelijkheid. Moeten we alles serieus nemen? Misschien niet.

En dan de chemie tussen Jamie en Dakota… die was er nou niet echt, hè? Er gingen geruchten dat ze elkaar niet konden uitstaan. Of dat waar is, weten we niet zeker, maar de ongemakkelijke scènes op het scherm spraken boekdelen. Het was alsof ze verplicht waren om elkaar te zoenen, terwijl ze liever een pizza aten. Een hele grote pizza.

De Impact: Wat Blijft Er Hangen?

Wat is de nalatenschap van Fifty Shades of Grey? Heeft het de wereld veranderd? Waarschijnlijk niet. Heeft het mensen geholpen om opener te zijn over hun seksualiteit? Misschien wel. Heeft het de verkoop van handboeien en oogmaskers een boost gegeven? Absoluut.

Maar bovenal heeft Fifty Shades of Grey ons laten zien dat slechte films ook succesvol kunnen zijn. Dat we soms gewoon willen wegdromen bij een verhaal dat compleet onrealistisch is. Dat we allemaal een beetje spanning in ons leven willen, al is het maar via het scherm. En dat is, denk ik, de echte magie van deze film (en de boeken). Een beetje escapisme, een beetje ondeugendheid en heel veel slechte dialogen. Wat wil een mens nog meer?

Conclusie: Guilty Pleasure of Gewoon Guilty?

Dus, Fifty Shades of Grey: een meesterwerk? Nee. Een diepgaand psychologisch drama? Zeker niet. Een film die je met je ouders moet kijken? Absoluut niet. Maar is het vermakelijk? Op een bepaalde, guilty pleasure-achtige manier? Jazeker. Het is een film die je met een korreltje zout (en een fles wijn) moet bekijken. En dan, wie weet, vind je het stiekem toch best leuk. Geef maar toe, je glimlacht!

En nu, wie heeft er zin in een pizza? Ik heb het gevoel dat we allemaal wel wat comfort food kunnen gebruiken na deze trip down memory lane.