A Court Of Thorns Of Roses

Oké, laten we het even hebben over A Court of Thorns and Roses, of zoals wij fans het liefkozend noemen: ACOTAR. Ja, je leest het goed, die boekenreeks die iedereen lijkt te lezen. Het is een beetje alsof je verplicht bent om erover mee te praten bij de koffieautomaat, anders val je compleet buiten de boot. Alsof iemand vraagt: "Heb je 'm al gekeken?" en jij dan met rode oortjes moet bekennen dat je nog steeds braaf naar je Netflix-aanbevelingen kijkt.

Maar waar gaat het dan eigenlijk over?

Stel je voor: je bent een beetje een strugglebitch, een jager in een armoedig dorp, die meer tijd besteedt aan overleven dan aan Tinder-dates. En dan schiet je per ongeluk een magische wolf dood. Niet echt een smooth move, hé? Vooral niet als je dan als compensatie wordt meegenomen naar een sprookjesachtig, maar oh zo gevaarlijk land, waar knappe maar ook dodelijk Fae rondlopen. Klinkt als een weekendje Center Parcs met je schoonfamilie, maar dan met meer zwaarden en minder Aquamundo.

ACOTAR is een mix van Beauty and the Beast, een snufje Game of Thrones, en een flinke scheut sexy romantiek. Het is alsof iemand al je favoriete guilty pleasures in een blender heeft gegooid en er een boekenreeks van heeft gemaakt. En laten we eerlijk zijn, wie houdt er nu niet van guilty pleasures?

Het verhaal draait om Feyre, die dus die wolf heeft neergeknald, en die nu in Prythian, het land van de Fae, moet zien te overleven. Haar gastheer is Tamlin, een bloedmooie High Lord met een geheim (natuurlijk!). Het is een beetje alsof je een relatie hebt met een rijke zakenman die 's nachts in een weerwolf verandert… alleen dan met puntoren en magische krachten.

De personages waar je van gaat houden (en haten)

De cast van ACOTAR is net zo divers als de wachtrij bij de Efteling op een zaterdagmiddag. Je hebt Tamlin, de brooding good guy, die je eerst wel ziet zitten, maar waar je na een tijdje toch een beetje op uitgekeken raakt. Hij is de perfecte partner die je moeder voor je zou uitkiezen: knap, succesvol, maar misschien net iets te saai voor jouw rebelse ziel.

En dan is er Rhysand. Rhysand... Alleen al de naam. Hij is de bad boy, de antiheld, de man waar je van weet dat hij niet goed voor je is, maar waar je toch stiekem op hoopt. Hij is een beetje als die foute ex die je telkens weer terugneemt, ondanks alle rode vlaggen. En laten we eerlijk zijn, die rode vlaggen zijn vaak de allerspannendste.

Natuurlijk zijn er ook nog andere belangrijke personages, zoals Lucien, Tamlins rechterhand, die altijd net iets te veel weet en te weinig zegt. Of Nesta, Feyres zus, die je soms wel achter het behang zou willen plakken, maar waar je uiteindelijk toch een zwak voor hebt. Het is net als met je eigen familie: je houdt van ze, maar soms wil je ze het liefst op Marktplaats zetten.

De plot twists die je maag doen omdraaien

Oké, hier komt de spoiler alert (maar laten we eerlijk zijn, je weet het waarschijnlijk toch al). ACOTAR is niet alleen een romantisch verhaal, het zit ook vol met plot twists die je compleet van je sokken blazen. Het is alsof je een aflevering van je favoriete serie kijkt en aan het eind ineens blijkt dat je beste vriend de moordenaar is.

Er zijn oorlogen, verraad, magische krachten die ontdekt worden, en natuurlijk, de nodige bloederige gevechten. Het is net een aflevering van het journaal, maar dan met elfen en een happy end (meestal dan).

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de seksuele spanning. ACOTAR is een boek voor volwassenen, en dat merk je. Het is alsof je per ongeluk op een erotische film bent gestuit tijdens een familiefilmavond. Je voelt je ongemakkelijk, maar je kan toch niet wegkijken.

Waarom is ACOTAR zo populair?

De populariteit van ACOTAR is eigenlijk heel simpel te verklaren. Het is escapisme op zijn best. In een wereld die steeds ingewikkelder en stressvoller wordt, biedt ACOTAR een veilige haven. Je kunt even ontsnappen aan je dagelijkse problemen en jezelf verliezen in een wereld vol magie, romantiek en avontuur.

Het is alsof je even op vakantie gaat naar een exotisch eiland, zonder dat je je koffer hoeft in te pakken. Je kunt wegdromen bij de knappe Fae, de spannende gevechten en de vurige romances. En laten we eerlijk zijn, wie wil er nu niet even wegdromen?

Daarnaast is ACOTAR ook gewoon heel goed geschreven. Sarah J. Maas heeft een talent voor het creëren van complexe personages en het opbouwen van spanning. Ze weet precies hoe ze je aan het boek gekluisterd moet houden, tot je de laatste pagina hebt gelezen.

Het is net als met Netflix: je begint met één aflevering en voor je het weet heb je het hele seizoen gebingewatched. En dan zit je 's avonds laat met wallen onder je ogen op de bank, jezelf afvragend waar de tijd is gebleven.

Dus, moet je ACOTAR lezen?

Het antwoord is simpel: JA! Tenzij je allergisch bent voor romantiek, avontuur, magie en knappe Fae. In dat geval, misschien niet. Maar voor de rest van ons: pak dat boek, kruip op de bank met een dekentje en een kop thee, en laat je meevoeren naar de wereld van Prythian.

Het is alsof je een vriendin belt en urenlang kletst over je problemen, je dromen en je crush. Het is therapie, maar dan met elfenoren en magische krachten. En laten we eerlijk zijn, dat is toch veel leuker dan een saaie therapiesessie met een serieuze psycholoog?

Dus waar wacht je nog op? Duik in de wereld van ACOTAR en laat je betoveren! En vergeet niet om mij te vertellen wie jouw favoriete personage is. Ik ben team Rhysand, maar ik sta open voor discussie (zolang je maar niet team Tamlin bent!).

Conclusie

A Court of Thorns and Roses: een boekenreeks die je even laat ontsnappen aan de realiteit, je hart sneller doet kloppen en je doet beseffen dat zelfs een strugglebitch een sprookje kan beleven. Lees het! Je zult er geen spijt van krijgen (behalve misschien van het slaaptekort).