A New Kind Of Wilderness Recensies

Oké, laten we eerlijk zijn. We kennen het allemaal. Dat moment dat je door Netflix scrollt, hopend op een avond vol ontspanning, maar eindigt met... nog meer scrollen. En dan heb je een 'pareltje' gevonden, een serie die je vrienden je al 10 keer hebben aangeraden en die zogenaamd 'life-changing' is. "A New Kind of Wilderness" is zo'n serie, maar dan wel eentje die écht anders is. Denk aan Into the Wild, maar dan zonder het dramatische einde, en met meer familieperikelen. Het is alsof je stiekem meegluurt in iemands bijzonder interessante Instagram-feed, maar dan in lange afleveringen.

Wat is "A New Kind of Wilderness" eigenlijk?

In essentie volgt de documentaire het leven van een gezin dat, om het zachtjes uit te drukken, anders is. Papa, mama, en hun dochter, Dora, leiden een leven weg van de moderne beschaving. Geen telefoons, geen iPads, geen constante stroom aan informatie die je hersenen tot moes maakt. Ze leven in Noorwegen, midden in de natuur. Denk aan een zelfgebouwde hut, verse bessen als ontbijt en een adembenemend uitzicht waar je spontaan je kantoorbaan voor zou opzeggen. Klinkt idyllisch, toch?

Maar, zoals met alles in het leven, is er een 'maar'. Mama krijgt kanker en overlijdt. Papa, gestrand met Dora, moet plotseling de rol van ouder in de 'normale' wereld op zich nemen. En dat is waar de echte wildernis begint, want een Noorse wildernis is makkelijker te navigeren dan een middelbare school vol puberende hormonen en sociale codes die complexer zijn dan kwantumfysica. Stel je voor: je kind heeft nooit een mobiele telefoon aangeraakt, en moet nu ineens leren whatsappen, TikTokken, én de nieuwste trends in de gaten houden. Het is alsof je een leeuw loslaat in een kippenhok... of misschien andersom?

Waarom zou je dit willen kijken?

Er zijn genoeg redenen! Ten eerste, de beelden. Noorwegen is adembenemend mooi, en de makers van de documentaire hebben dat perfect vastgelegd. Het is alsof je zelf op vakantie bent, maar dan zonder de muggenbeten en het gezeur over verloren zonnebrandcrème. Je kan je haast inbeelden dat je de frisse berglucht inademt.

Ten tweede, de menselijkheid. De documentaire laat zien dat, ongeacht hoe anders je leven ook is, je altijd te maken hebt met dezelfde basisemoties: liefde, verdriet, angst, hoop. Het is een herinnering dat we allemaal maar worstelen, op zoek naar onze plek in de wereld, of dat nu in de Noorse wildernis is, of in de drukte van de Randstad. Het is alsof je naar een spiegel kijkt, maar dan wel een hele eerlijke en onverbloemde spiegel.

Ten derde, de relatie tussen vader en dochter. Het is prachtig om te zien hoe ze samen proberen te navigeren in deze nieuwe wereld. Het is een verhaal over veerkracht, over aanpassing, en over de onvoorwaardelijke liefde die een vader voor zijn kind kan voelen. Denk aan een jongleur die constant probeert alle ballen in de lucht te houden, terwijl er steeds nieuwe ballen worden toegevoegd.

De Recensies: Zijn ze de hype waard?

Oké, hier komt het eerlijke gedeelte. De recensies zijn over het algemeen positief. Mensen prijzen de authenticiteit, de cinematografie, en de emotionele impact van de documentaire. Sommigen vinden het misschien wat langdradig, maar dat is vaak het geval met documentaires die een langere periode beslaan. Het is alsof je een goed boek leest: soms wil je dat het nooit eindigt, en soms wil je gewoon weten hoe het afloopt.

Maar de echte recensie komt van mensen zoals jij en ik. De mensen die, na het kijken, even stil zijn en nadenken over hun eigen leven. De mensen die misschien een telefoontje plegen naar hun ouders, of een knuffel geven aan hun kind. De mensen die zich realiseren dat de 'echte' wildernis niet altijd in de natuur te vinden is, maar soms ook in de kleine, alledaagse momenten van het leven.

Mijn persoonlijke recensie? Ik vond het geweldig. Ja, het is soms een beetje traag, en ja, er zijn momenten waarop je een zakdoek nodig hebt. Maar het is vooral een documentaire die je aan het denken zet. Het is alsof je een goede vriend hebt gesproken die je een nieuwe kijk op het leven heeft gegeven. En dat is, in mijn ogen, meer waard dan alle Netflix-series bij elkaar. Het is alsof je een nieuw paar ogen krijgt en ineens de wereld anders ziet.

Conclusie: Moet je het kijken of niet?

Absoluut. Als je op zoek bent naar een documentaire die je raakt, die je aan het denken zet, en die je de schoonheid van de Noorse natuur laat zien, dan is "A New Kind of Wilderness" zeker de moeite waard. Zet de telefoon uit, pak een dekentje, en bereid je voor op een reis die je niet snel zult vergeten. Het is alsof je een mini-vakantie neemt, maar dan gewoon vanuit je eigen bank.

En wie weet, misschien inspireert het je wel om zelf ook wat meer tijd in de natuur door te brengen, of om je eigen leven eens kritisch te bekijken. Of misschien inspireert het je gewoon om vaker "ja" te zeggen tegen de dingen die eng zijn, maar wel de moeite waard. Want uiteindelijk is het leven zelf de grootste wildernis die we ooit zullen betreden. En that is de ware les van "A New Kind of Wilderness".

Dus, ga ervoor. Scroll niet langer. Kijk deze docu en kom tot rust. Het is de moeite waard!