All Fours Miranda July Recensie

Hé buurvrouw! Zin in een bakkie? Ik moet je echt iets vertellen. Het gaat over Miranda July's nieuwe boek, 'All Fours'. Oh man, waar begin ik...?

Weet je, ik ben een beetje een Miranda July fanboy/fangirl. Al vanaf 'Me and You and Everyone We Know'. Die awkwardness, die echte, ongemakkelijke menselijkheid... Ik smul ervan! Maar 'All Fours'? Het is... anders. In de goede zin, hopelijk!

Het verhaal gaat over een 45-jarige filmmaker (duh, klinkt bekend toch?) die besluit om middenin haar eigen leven (man, kind, huis – de hele rataplan) alles te veranderen. En hoe! Ze zou een grootschalige, ambitieuze film maken, maar plotseling denkt ze: "Nee. Ik ga in plaats daarvan in mijn eentje van LA naar New York rijden. Met een leeg canvas en de onstuitbare drang om…tja, om wat eigenlijk?". Klinkt als een midlife crisis, toch? Maar dan de artistieke variant.

En dan begint de trip. Ze ontmoet allerlei vreemde vogels onderweg. Echt weirdos. En ze belandt in...tja, laten we zeggen, ietwat ongemakkelijke situaties. Denk aan filosofische gesprekken met motel-eigenaren om 3 uur 's nachts, seksuele ontmoetingen die...mwoah, laten we zeggen "interessant" zijn. Snap je 't al? Het is een rollercoaster van emoties en ontdekkingen, die haar dwingt om zichzelf en haar verlangens onder de loep te nemen. Oh, en het is super grappig. Op een soort droge, Miranda July manier natuurlijk.

Wat ik er zo goed aan vond

Oké, dus wat vond ik er echt goed aan? Nou, ten eerste: de eerlijkheid. July is niet bang om zichzelf bloot te geven. De onzekerheden, de verlangens, de frustraties... het is allemaal daar. Het voelt alsof je in haar hoofd zit. En dat is niet altijd even prettig, want ze is soms echt een warhoofd. Maar daardoor voelt het wel ontzettend echt.

Ten tweede: de humor. Ik heb echt hardop gelachen. Soms om de absurditeit van de situaties, soms om de herkenbaarheid. Want wie heeft er nou nooit gedacht: "Ik gooi de boel eruit en begin opnieuw"? Oké, misschien niet op zo'n radicale manier, maar het gevoel ken ik wel! En July weet dat gevoel perfect te vangen. Is het niet?

Ten derde: de verkenning van vrouwelijkheid en verlangen. Het boek stelt echt vragen over wat het betekent om een vrouw te zijn, om een moeder te zijn, om een kunstenaar te zijn, om een persoon te zijn met verlangens. En het geeft geen makkelijke antwoorden. Het is allemaal heel complex en genuanceerd. En dat is goed! Want het leven is ook niet zwart-wit, toch?

Wat ik er minder goed aan vond

Maar ja, er zijn ook wel een paar dingen die ik minder vond. Zo vond ik sommige stukken een beetje… te artyfarty. Je kent het wel, van die passages die je drie keer moet lezen voordat je snapt wat er staat. En dan denk je nog steeds: "Waar gaat dit over?!". Maar goed, dat hoort misschien ook wel bij Miranda July. Ze is nou eenmaal geen Jan Wolkers, hè?

En soms voelde het verhaal een beetje gefragmenteerd. Alsof er allemaal losse scènes waren die niet helemaal lekker aan elkaar pasten. Maar misschien is dat ook wel de bedoeling. Misschien wilde July juist het gevoel van desoriëntatie en verandering overbrengen. Wie weet? Misschien lees ik er wel weer overheen...

Is het wat voor jou?

Dus, de hamvraag: zou ik 'All Fours' aanraden? Hmm, dat hangt er van af. Hou je van boeken die je aan het denken zetten? Die je uitdagen? Die soms een beetje ongemakkelijk zijn? Dan is 'All Fours' zeker wat voor jou! Maar als je op zoek bent naar een luchtig feelgood boek, dan zou ik toch even verder zoeken.

Het is een boek dat je niet snel zult vergeten. Het kruipt onder je huid. Het blijft hangen. En het laat je nadenken over je eigen leven en je eigen verlangens. Dus, ja, ik denk dat ik het wel zou aanraden. Met een kleine disclaimer: bereid je voor op een trip. Een echt rare, mooie, en soms ook best wel verwarrende trip.

Conclusie (voor zover je die kunt trekken)

Al met al is 'All Fours' een fascinerend boek. Het is niet perfect, maar het is wel eerlijk, grappig en uitdagend. Het is een boek dat je raakt. En dat is toch het belangrijkste, toch?

Dus, wat denk je? Ga je het lezen? Laat me weten wat je er van vond! We kunnen er dan weer over babbelen bij een nieuwe kop koffie. Of misschien een wijntje? Proost!

Oh, en nog één ding! Heb je de cover gezien? Die is echt briljant! Het zegt eigenlijk alles over het boek zelf. Een beetje vreemd, een beetje verwarrend, maar wel ontzettend mooi. Vind je niet?

En nu ik toch aan het ratelen ben, laten we het even hebben over de symboliek! (Ja, ik ga er helemaal in op). Die auto, die trip, de motels, de seks... Het is allemaal symbolisch voor haar reis naar zelfontdekking, nietwaar? Of ben ik nu te intellectualistisch bezig? Misschien wel, maar hé, dat is wat boeken met me doen!

Trouwens, vond je het einde bevredigend? Ik vond het... tja, realistisch? Er was geen grote openbaring, geen perfecte oplossing. Gewoon een volgende stap. En dat is misschien wel het meest eerlijke van alles. Het leven is geen film, hè?

Dus, buurvrouw, wat denk je? Durf je het aan? Het is een boek dat je misschien wel even uit je comfortzone haalt, maar ik denk dat het de moeite waard is. En anders hebben we in ieder geval weer wat om over te praten! Tot snel!

Oh, en nog een laatste (echt waar, de laatste!) gedachte: Ik vroeg me af of July zichzelf niet een beetje aan het parodiëren is in dit boek. Is het een serieuze verkenning van vrouwelijkheid en verlangen, of is het een slimme satire op de kunstwereld en de verwachtingen die aan vrouwen (en kunstenaars) worden opgelegd? Misschien is het wel een beetje van beide. En dat maakt het juist zo interessant, toch?

Oké, oké, ik stop nu echt! Tot de volgende koffie!