All Quiet On The Western Front Movie

Oké, luister goed, want dit is een verhaal over een film. Niet zomaar een film, nee, een film die je doet nadenken over of je ooit nog wel vrijwillig zuurkool wilt eten. Ik heb het natuurlijk over All Quiet on the Western Front (Im Westen nichts Neues), zowel de oude als de nieuwe versie. Maar laten we het vooral over de nieuwe hebben, want die is lekker recent en je kunt hem streamen terwijl je dit leest. Tenminste, als je geen moreel bezwaar hebt tegen het kijken naar oorlog terwijl je chips eet. Ik oordeel niet.

Waar gaat het überhaupt over? (Een korte samenvatting voor de luie lezers)

Stel je voor: je bent een jonge, enthousiaste Duitse jongen. Je hoort al je vrienden stoere verhalen vertellen over de oorlog (Eerste Wereldoorlog, om precies te zijn) en je denkt: “Man, dat wil ik ook! Medailles! Avontuur! Misschien wel een snor!” Dus je meldt je aan, vol goede moed, samen met je hele schoolklas. Dat is dus Paul Bäumer, onze hoofdpersoon. En dan… poef, weg zijn de medailles en snorren. Welkom in de hel, oftewel de loopgraven aan het Westfront.

De film is dus basically een gigantische anti-oorlog boodschap, verpakt in modder, bloed en heel veel existentialistische twijfels. Het is een coming-of-age verhaal, maar dan een waar de ‘age’ waar je naartoe komt bestaat uit chronisch trauma en een voortdurende angst om te sterven door iets simpels als een verdwaalde kogel of een slechte maaltijd (waarschijnlijk zuurkool...).

Wat maakt deze versie anders? (En waarom je 'm toch moet kijken)

Nu denk je misschien: “Hè, is er een nieuwe versie? Is het niet genoeg om die oude, zwart-wit, Duits-les-trauma-inducerende versie te hebben gezien?” Ja, er is een nieuwe. En ja, je moet hem kijken. Tenminste, als je van films houdt die je laten voelen alsof je net een marathon hebt gerend, maar dan zonder de endorfine en met meer huilen.

Hier zijn een paar redenen waarom deze versie de moeite waard is:

• De Visuele Pracht: De film is prachtig geschoten. De modder is extra modderig, de explosies zijn extra explosief, en de gezichten van de soldaten zijn extra… ja, treurig. Het is een visueel meesterwerk, dat je vervolgens helemaal van de kaart brengt.
• Duitse Perspectief: Het is niet de zoveelste Hollywood film over heldhaftige Amerikanen die de dag redden. Het is een Duitse film, vanuit Duits perspectief. Dat geeft een heel andere, en eerlijk gezegd, veel meer deprimerende blik op de oorlog.
• Het is Anti-Oorlog, Zonder het Met de Vinger Te Wapperen: De film schreeuwt niet tegen je dat oorlog stom is. Het laat je het gewoon zien. Je ziet de waanzin, de nutteloosheid, het complete gebrek aan glorie. Na het kijken van deze film denk je eerder aan tuinieren dan aan vechten.
• Daniel Brühl: Oké, ik ben een beetje bevooroordeeld, want ik vind Daniel Brühl gewoon een fantastische acteur. Maar hij speelt een belangrijke rol in de film, als een diplomaat die probeert een vredesakkoord te sluiten. En hij is briljant, zoals altijd.

Feiten, weetjes en totaal irrelevante informatie (Omdat je nu toch al leest)

Oké, laten we even wat feitjes op een rijtje zetten, om indruk te maken op je vrienden bij het volgende verjaardagsfeestje:

• Het is niet de eerste verfilming: De roman "Im Westen nichts Neues" van Erich Maria Remarque is al meerdere keren verfilmd. De versie uit 1930 won zelfs Oscars! De nieuwe versie heeft ook een Oscar gewonnen voor Beste Internationale Film.
• De film is grotendeels opgenomen in Tsjechië: Tsjechië bleek blijkbaar de perfecte plek om de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog na te bootsen. Wie had dat gedacht? (Waarschijnlijk heel veel filmproducenten, maar goed).
• Remarque was zelf soldaat: Erich Maria Remarque, de auteur van het boek, vocht zelf in de Eerste Wereldoorlog. Dus hij wist waar hij over schreef. Dat maakt het boek (en de film) des te indrukwekkender.
• De film is nogal bruut: Wees gewaarschuwd, er zitten behoorlijk heftige scènes in. Het is geen film voor tere zieltjes. Tenzij je tere zieltje op zoek is naar een goede huilbui.

Wat neem je mee na het kijken? (Behalve een existentiële crisis)

Na het kijken van All Quiet on the Western Front blijf je waarschijnlijk achter met een hoop vragen. Over de zin van oorlog, over de fragiliteit van het leven, over de vraag of je ooit nog wel met een gerust hart kunt slapen. Maar dat is oké! Dat is precies de bedoeling!

De film laat je nadenken over de impact van oorlog op individuen en op de maatschappij. Het laat je zien dat de ‘heldenverhalen’ die we vaak horen, lang niet altijd de hele waarheid zijn. En bovenal, het laat je hopen dat we als mensheid ooit leren van onze fouten (spoiler alert: dat doen we waarschijnlijk niet).

Dus, ga de film kijken. Bereid je voor op een emotionele achtbaan. En onthoud: het is maar een film. Maar het kan je wel laten nadenken over de echte wereld, en dat is misschien wel het belangrijkste wat een film kan doen.

Nog een paar afsluitende woorden...

• Kijk hem niet als je al depressief bent: Seriously, dit is geen film om je op te vrolijken. Ga liever naar een kattenfilmpjes compilatie.
• Praat erover met je vrienden: Het is een zware film, dus het kan helpen om erover te praten met iemand. Of om samen een bak ijs leeg te lepelen.
• En, voor de zekerheid, vermijd zuurkool voor een paar dagen: Just saying.

Kortom, All Quiet on the Western Front is een film die je moet zien, zelfs als je er daarna spijt van hebt. Het is een meesterwerk, een wake-up call, en een pijnlijke herinnering aan de verschrikkingen van oorlog. En oh ja, Daniel Brühl is er ook nog in. Wat wil je nog meer?