Alles Wat Ik Aan Je Haatte

Oké, oké, laten we eerlijk zijn. We hebben allemaal wel eens iemand gehad waarbij... nou ja, laten we zeggen dat niet alles even vlekkeloos verliep. Herinner je je nog die ene? Degene die je achteraf gezien dacht: "Mijn god, waar was ik met mijn hoofd?" Goed, dit is mijn verhaal. Alles wat ik aan hem haatte... zucht.

Waar begin je dan? Bij de kleine irritaties? De dingen die sluipend je leven binnenkomen en je langzaam, maar zeker, tot waanzin drijven? Of pakken we meteen de grotere ergernissen aan, de dingen die je 's nachts wakker hielden? Ik denk dat we er maar gewoon induiken, toch?

Ten eerste: De sokken. Ja, de sokken. Hoe kan zo'n klein kledingstuk zoveel drama veroorzaken? Hij liet ze overal slingeren! Onder de bank, naast het bed, in de badkamer... alsof het een soort sokken-explosie was geweest. Waren sokken zo moeilijk in de wasmand te mikken? Blijkbaar wel! Zucht nummer twee.

En dan hadden we zijn "gevoel voor humor." (Tussen aanhalingstekens, ja). Hij vond zichzelf hilarisch, maar ik... nou ja, laten we zeggen dat mijn reactie vaak meer een geforceerde glimlach was dan een echte lachbui. Waren zijn grappen slecht getimed? Ja. Waren ze vaak ongepast? Absoluut. Wou ik soms onder de tafel kruipen van schaamte? Elke. Enkele. Keer. Je vraagt je af hoe we ooit zover gekomen zijn.

Zijn manieren waren ook… bijzonder. Niet direct grof, maar meer… onhandig. Zoals het snuiven tijdens het eten. Of het luidruchtig slikken van zijn koffie. Kleine dingen, oké, maar na verloop van tijd… Je kent het wel, dat gekmakende gevoel alsof iemand met zijn nagels over een schoolbord krast.

Oh, en dan zijn telefoongedrag. Altijd, maar dan ook altijd, op zijn telefoon. Tijdens het eten, tijdens een film, zelfs tijdens een gesprek! Het was alsof ik met een derde persoon in bed lag – een stille, glimmende, verslavende derde persoon. Kon hij niet gewoon vijf minuten zijn telefoon wegleggen? Blijkbaar niet. Serieus, soms wilde ik dat ding gewoon tegen de muur smijten. (Niet gedaan, hoor. Nou ja, bijna niet dan…)

Zijn kledingstijl. Ik weet het, oppervlakkig, maar kom op! Hij droeg dezelfde vale T-shirts al jaren! En die afzichtelijke sandalen met sokken? Serieus? Er zijn wetten tegen zoiets, toch? Alsof hij rechtstreeks uit een slecht mode-experiment kwam gewandeld. Ik bedoel, een beetje moeite mag toch wel?

En wat dacht je van zijn onvermogen om afspraken na te komen? Altijd te laat. Altijd! "Sorry, ik had vertraging," was zijn standaard excuus. Alsof mijn tijd er niet toe deed! Kon hij niet gewoon een keer op tijd komen? Het dreef me tot waanzin. Ik begon bijna te denken dat hij het expres deed, gewoon om te kijken hoe lang hij me kon laten wachten.

De leugentjes. Niet de grote, levensveranderende leugens, maar de kleine, irritante leugens. "Ik heb de afwas gedaan," (terwijl de afwas nog steeds stond te pronken in de gootsteen). "Ik ben bijna thuis," (terwijl hij nog een uur van huis was). Waarom liegen? Het was zo onnodig! Je zou toch zeggen dat eerlijkheid duurt het langst… blijkbaar niet dus!

En dan zijn passiviteit. Hij deed nooit iets! Ik bedoel, ik ben best onafhankelijk, maar soms wil je toch dat iemand het initiatief neemt. Een restaurant reserveren, een weekendje weg plannen, zelfs maar een keer de vuilnis buiten zetten! Alles kwam op mijn schouders terecht. Was ik dan de enige volwassene in deze relatie?

Zijn gebrek aan ambitie. Hij was tevreden met de status quo. Geen carrièreplannen, geen hobby's, geen interesse in persoonlijke groei. Hij leek gewoon… stil te staan. En ik? Ik wilde groeien, me ontwikkelen, de wereld ontdekken! Het was alsof ik probeerde te rennen met een anker aan mijn voet.

Zijn onvermogen om te luisteren. Ik kon hem iets vertellen en hij hoorde het gewoon niet. Het was alsof hij aan het dagdromen was, ergens ver weg in zijn eigen wereld. Kon hij niet gewoon even aanwezig zijn? Mij aankijken? Mij horen? Het voelde alsof ik tegen een muur praatte.

Zijn obsessie met online games. Urenlang zat hij achter zijn computer, compleet afgesloten van de wereld. Ik begreep het gewoon niet. Wat was er zo aantrekkelijk aan die virtuele wereld? Was het echt zo interessant om naar pixels te staren? Het leek erger dan een avondje met de sokkenexplosie!

En laten we het vooral niet hebben over zijn relatie met zijn moeder. Het was... intens. Ze belde elke dag, meerdere keren per dag. Hij vertelde haar alles. Werkelijk alles. Ik voelde me alsof ik constant in een driehoeksverhouding zat, met een zeer dominante schoonmoeder als de andere partij. Kon hij niet gewoon een beetje meer afstand nemen? Het was verstikkend!

Oké, ik geef toe, dit klinkt allemaal heel negatief. Was er dan helemaal niets goed aan hem? Natuurlijk wel! Hij kon heel lief zijn. Hij had goede momenten. Maar uiteindelijk wogen de irritaties zwaarder dan de positieve punten. En weet je, soms moet je gewoon eerlijk zijn tegen jezelf en erkennen dat iets niet werkt.

Dus, dat is het. Een kleine greep uit alles wat ik aan hem haatte. Natuurlijk is de realiteit veel complexer en genuanceerder, maar soms is het gewoon leuk om even lekker te klagen, toch? En hey, we hebben er in ieder geval weer een leuk verhaal van kunnen maken. En laten we eerlijk zijn, het is nu allemaal heel erg lang geleden.

Maar, laten we dit onder ons houden, oké? Straks leest hij dit nog...