Amitav Ghosh Sea Of Poppies

Oké, stel je voor, we zitten hier gezellig aan de gracht met een biertje (of een bitterbal, als je zin hebt), en ik vertel je over een boek. Niet zomaar een boek, maar zo'n dikke pil waar je bijna een spier verrekt als je 'm optilt. Ik heb het over Sea of Poppies van Amitav Ghosh. Een boek dat zo episch is, dat het lijkt alsof Tolkien India ontdekt had en besloot een opium-infused Lord of the Rings te schrijven.

Wat de heck is Sea of Poppies?

Simpel gezegd? Een historisch avontuur. Maar dan wel eentje die zo vol zit met details, dat je je afvraagt of Ghosh niet gewoon zelf in de 19e eeuw heeft rondgelopen met een notitieboekje. Het speelt zich af in het Brits-Indië van 1838, en het draait allemaal om de opiumhandel tussen India en China. Ja, die opiumhandel waar we later allemaal vervelende oorlogen over kregen. Maar laten we dat even vergeten, want dit boek is véél leuker dan geschiedenislessen.

Denk aan piraten, zeevaarders, gevangenen, ex-slaven, en een handvol kleurrijke personages die je zou willen uitnodigen voor een theekransje... als ze niet constant in gevaar zouden zijn of elkaar proberen te vermoorden. Het is een soort van Game of Thrones, maar dan op een schip en met een enorme hoeveelheid opium. En minder draken, helaas.

De Kleurrijke Crew

Ghosh staat bekend om zijn rijke karakterschetsen. Alsof je een schilderij van Rembrandt ziet, maar dan in woorden. Hier zijn een paar van de hoofdrolspelers (zonder spoilers, beloofd!):

• Deeti: Een jonge weduwe, die in een super conservatieve Indiase samenleving woont. Ze heeft een behoorlijk heftige life, laten we het zo zeggen, en draagt een flinke last van geheimen met zich mee.
• Zachary Reid: Een half-blanke Amerikaanse zeeman die probeert zijn plek in de wereld te vinden. Hij is een beetje naïef, een beetje avontuurlijk, en een beetje verliefd op India. Denk aan een Indiana Jones, maar dan zonder de zweep en mét een grotere existentiële crisis.
• Jodu: Een doodbidder, die door omstandigheden op het schip terecht komt. Hij is een beetje mysterieus, heeft een bijzonder beroep, en is goed in... tja, nou ja, doden bidden.
• Paulette: Een Frans weesmeisje dat door nonnen is opgevoed in India. Ze belandt op een wel heel ongebruikelijke manier op het schip, maar is een sterk en onafhankelijk personage.

En dat is nog maar het topje van de ijsberg! Er is een hoop meer schorem en schavuiten om verliefd op te worden. Serieus, elk karakter heeft een eigen verhaal, een eigen achtergrond, en een eigen reden om aan boord van het Ibis (het schip!) te zijn.

Waarom zou je dit lezen?

Goede vraag! Er zijn tig redenen. Maar hier zijn er een paar om je over de streep te trekken:

• De taal: Ghosh's schrijfstijl is alsof je vloeibare poëzie leest. Hij mixt Engels, Hindi, Kantonees, en alle mogelijke andere talen tot een heerlijke, exotische brij. Je zult sommige woorden niet begrijpen, maar dat maakt het alleen maar leuker. Gebruik je fantasie!
• De geschiedenis: Ok, ik zei dat het geen geschiedenisles was, maar het is wel leerzaam. Ghosh heeft duidelijk heel veel onderzoek gedaan, en hij weeft de historische feiten zo slim in het verhaal, dat je er bijna niet eens erg in hebt dat je iets leert. Het is alsof je een educatieve documentaire kijkt, maar dan met echte spanning en avontuur.
• De spanning: Er gebeurt ALTIJD iets. Zeegevechten, opstanden, ontsnappingen, verraad... het boek is een rollercoaster van emoties. Je zult lachen, huilen (misschien), en zeker nagelbijtend op het puntje van je stoel zitten.
• De personages: Ik heb het al gezegd, maar ze zijn fantastisch. Je gaat van ze houden, je gaat met ze meeleven, en je zult ze nooit meer vergeten. Het is alsof ze je eigen vrienden worden... alleen dan met betere verhalen.

Een vleugje kritiek (maar niet te veel)

Ok, eerlijk is eerlijk, het boek is wel een beetje lang. Soms krijg je het idee dat Ghosh gewoon niet kon stoppen met schrijven. En sommige details zijn misschien een beetje overdreven. Maar hé, perfectie is saai, toch?

En sommige mensen vinden de vele talen die door elkaar gebruikt worden een beetje verwarrend. Maar ik zeg: omarm de chaos! Google is je vriend! En als je er echt niet uitkomt, dan verzin je er toch gewoon zelf een betekenis bij? Nobody cares!

Het verdict?

Sea of Poppies is een meesterwerk. Punt uit. Het is een boek dat je meeneemt op een reis, een boek dat je laat nadenken, en een boek dat je nog lang zal bijblijven. Als je op zoek bent naar een spannend, intelligent, en gewoonweg geweldig boek, dan moet je dit lezen. En daarna de rest van de Ibis Trilogy, want het verhaal is nog niet afgelopen!

Dus... Wat ga je doen?

Serieuze vraag! Ga je dit boek lezen of niet? Ik zweer het, je krijgt er geen spijt van. Pak een kop thee (of een biertje), kruip op de bank, en laat je meevoeren naar de 19e eeuw. En als je het uit hebt, kom dan terug en vertel me wat je ervan vond. Ik ben benieuwd!

En als je het niet leest? Tja, dan mis je gewoon een van de beste boeken van de laatste jaren. Je bent gewaarschuwd! 😉

Oh, en by the way, Sea of Poppies is ook genomineerd voor de Man Booker Prize. Dus je weet dat het goed zit, toch?