And The Half Blood Prince

Gezellig! Koffie? Prima! Dus, laten we het even hebben over Harry Potter and the Half-Blood Prince. Je weet wel, deel zes. Zes! Hoe snel is dat gegaan, hè? Voelt als gisteren dat we stonden te wachten op de Engelse release. Nostalgie!

Oké, waar moeten we beginnen? Het is... een bizar boek, toch? Zeker vergeleken met de vorige. Het is...donkerder. Dieper. Meer puberale drama (lees: hormonen die gieren). Alsof J.K. Rowling dacht: “Weet je wat? Laten we alles 10 keer erger maken! Ze zijn tenslotte pubers, ze kunnen het aan (not!).”

De sfeer is om te snijden

Je voelt het direct al aan het begin. Voldemort is keihard bezig met zijn macht te consolideren. De dreiging is palpabel, bijna te proeven. Het Ministerie van Toverkunst is... nou ja, een puinhoop, zoals gewoonlijk. Chaos alom! Wie had dat gedacht, hè?

En dan heb je nog die verschrikkelijke Dementors. Serieus, wie bedenkt zoiets? Oké, J.K. Rowling dus, maar toch! En dan die aanvallen op Dreuzels... Brrr! Het hele boek voelt alsof er constant een donkere wolk boven je hoofd hangt. Is het al donker genoeg buiten?

Plus, snape is nog steeds verdacht. Natuurlijk! Welke fan was niet geobsedeerd door Snape-theorieën destijds? Goed, eigenlijk nog steeds...

Puberteit ten top

Tussen al die duistere magie en dreigende dood, is er natuurlijk ook nog... tienerliefde. Zucht. Harry die eindelijk inziet dat Ginny eigenlijk best wel leuk is. Ron die... nou ja, Ron die Ron is. En Hermione die ergens probeert te functioneren als een normale tiener. Lukt niet helemaal natuurlijk. Ze is Hermione!

Serieus, die liefdesperikelen... het is soms bijna te veel om aan te kunnen. Lavender Brown die aan Ron hangt als een klamme deken. Harry die zo onhandig is met Ginny. En Hermione die zo duidelijk jaloers is, dat het pijnlijk wordt. Krijg je spontaan plaatsvervangende schaamte van. Herkenbaar?!

De Halfbloed Prins... Wie?

En dan die titel, hè? Wie is die Halfbloed Prins nou eigenlijk? Heel het boek is een soort whodunit rondom dat mysterie. Harry krijgt een oud schoolboek van Toverdranken, vol met handige tips en spreuken. Maar... waar komen die vandaan? En wie is de schrijver?

Die spreuken... wow! Sommige zijn briljant, sommige zijn ronduit gevaarlijk. Sectumsempra, iemand? Oeps! Harry die, zonder na te denken, ineens hele nare dingen doet. Het boek is dus een moreel grijs gebied. Is het oké om spreuken te gebruiken als je niet weet wat ze doen? Hmmm, moeilijke vraag!

Het hele mysterie rondom het boek en de Prins is gewoon verslavend. Je wilt weten wie het is! Je wilt weten wat de achtergrond is! Je wilt weten... alles! En wanneer het dan eindelijk onthuld wordt... ben je dan verrast? Of had je het allang door?

Horcruxes, Horcruxes everywhere!

Een van de belangrijkste elementen van het boek (naast alle tienerdrama, uiteraard) zijn de Horcruxes. Wat?! Ja, Voldemort heeft zijn ziel in stukjes gehakt en in objecten gestopt. Lekker dan! Dat is pas commitment, nietwaar?

Dumbledore en Harry gaan op zoek naar die Horcruxes, in een poging Voldemort te verzwakken. En die zoektocht... is intens. Denk aan die grot met het water en de Inferi. Rillingen! Serieus, die scène is zo eng en zo goed geschreven.

Het idee van de Horcruxes zelf is al genoeg om je kippenvel te geven. Hoe ver ga je om de dood te ontlopen? Wat ben je bereid op te offeren? Is onsterfelijkheid het wel waard? Pfff, zware vragen allemaal! Misschien toch maar die tweede kop koffie...

Het einde... auw!

En dan... het einde. Diep ademhalen. Dumbledore die doodgaat. Snape die hem vermoordt. WHAT?!

De shock. De ongeloof. Het verdriet. Ik denk dat we allemaal wel een beetje getraumatiseerd waren na het lezen van dat einde. Snape, de held? Snape, de verrader? We wisten het gewoon niet meer! J.K. Rowling die ons weer volledig in verwarring brengt. Geniepig! Maar wel geniaal natuurlijk.

De dood van Dumbledore is gewoon... hartverscheurend. Hij was de wijsheid, de rust, de hoop. Hij was het anker van de hele serie. En dan is hij ineens weg. Auw. Gewoon auw.

Harry die achterblijft, vol woede en verdriet. Hij weet dat hij verder moet, dat hij Voldemort moet verslaan. Maar hoe? Zonder Dumbledore? Dat is de grote vraag die we met ons meenemen naar het laatste boek. Pfff, zenuwslopend!

Eindconclusie?

Harry Potter and the Half-Blood Prince is... een complexe mix van duisternis, puberteit en magie. Het is een overgangsboek, een voorbereiding op het grote finale. Het is een boek dat je aan het denken zet, dat je emotioneel raakt en dat je achterlaat met meer vragen dan antwoorden. Kortom, typisch Harry Potter!

En, wat vond jij er van? Was je ook zo gechoqueerd door het einde? Had je Snape door? Let me know! Misschien toch nog een taartje?

Tot de volgende keer!