And The Kingdom Of The Crystal Skull

Oké, laten we eerlijk zijn. We hebben allemaal zo'n vriend, toch? Die ene die altijd net iets te enthousiast is, die net iets te hard probeert grappig te zijn, en die soms gewoon... de plank misslaat. Wel, Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull is die vriend. We houden van 'm, maar jeetje, wat kan hij ongemakkelijk zijn.

Het is net als die keer dat je dacht dat je een briljant idee had voor een surprise party. Je organiseert alles, nodigt iedereen uit, en dan komt het moment... en de jarige haat verrassingen. Je staat daar, met je confetti en je taart, en denkt: "Dit had ik toch beter moeten aanvoelen..." Zo voelde ik me dus na het zien van Crystal Skull.

De goede dingen (want die waren er echt wel!)

Laten we beginnen met de dingen waar we wél van kunnen genieten. Harrison Ford is nog steeds Harrison Ford. Hij heeft die iconische hoed op, die zweep, die sarcastische blik... het is allemaal aanwezig. Het is net als je favoriete oude spijkerbroek. Hij zit niet meer zo lekker als vroeger, er zitten gaten in, maar je blijft 'm dragen omdat hij gewoon... goed voelt. En Cate Blanchett als Irina Spalko? Geweldig! Ze is de ijskoningin die je graag haat. Een beetje zoals je schoonmoeder die altijd commentaar heeft op je kookkunsten, maar stiekem wel je recepten steelt.

De actiescènes zijn, zoals je van een Indiana Jones film mag verwachten, over the top en compleet belachelijk. Maar dat is ook weer deels de charme. Denk aan de achtervolging door de jungle, die legendarische koelkast scène, de epic zwaardgevechten... Oké, oké, die koelkast scène was misschien een brug te ver. Dat was een beetje alsof je per ongeluk te veel zout in je soep gooit. Je weet dat je een fout hebt gemaakt, maar je probeert het nog te redden door er suiker in te gooien. Het helpt niet.

Shia LaBeouf: De Scrappy Sidekick (of niet?)

En dan is er Shia LaBeouf als Mutt Williams, de rebelse zoon van Indy. Het idee was goed, hij had een frisse wind moeten brengen. Maar het voelde een beetje geforceerd. Het is alsof je probeert een nieuwe smaak aan je favoriete gerecht toe te voegen, maar het gewoon niet werkt. Je eindigt met een verwarde smaak die je liever was vergeten. Hij had momenten, zeker, maar over het algemeen was hij een beetje... meh. Zoals die ene collega die altijd probeert mee te praten over sport, terwijl je weet dat hij geen idee heeft waar hij het over heeft.

De mindere momenten (waar we niet omheen kunnen)

Laten we het over de olifant in de kamer hebben: de aliens. Ja, echt waar. Aliens. In een Indiana Jones film. Het is alsof je op een verjaardagsfeestje bent en plotseling een clown met een kettingzaag binnenkomt. Je denkt: "Wacht even, wat is hier aan de hand?". Het past gewoon niet. De kristallen schedels zijn cool, oké. Een beetje mysterieus, een beetje eng. Maar buitenaardse wezens? Dat is een beetje alsof je een frikandel speciaal bestelt en er ineens ananas op zit. Onverwacht en... tja, gewoon niet lekker.

Het plot is, laten we het voorzichtig zeggen, ingewikkeld. Er zijn dubbelspionnen, geheime bases, Sovjet-agenten die paranormale krachten willen gebruiken... Het is net als proberen IKEA-meubels in elkaar te zetten zonder instructies. Je raakt gefrustreerd, je gooit met schroeven, en uiteindelijk geef je het op en huur je een professional in. Alleen is er geen professional om de verhaallijn van Crystal Skull te redden. Je zit er gewoon mee opgescheept.

De CGI... laten we zeggen dat de CGI niet bepaald goed is verouderd. Sommige scènes zien eruit alsof ze uit een oude videogame komen. Het is een beetje alsof je probeert een selfie te maken met een telefoon van tien jaar oud. Je ziet er wazig uit, de kleuren zijn verkeerd, en je vraagt je af waarom je het überhaupt hebt geprobeerd. Het is jammer, want met een beetje meer aandacht hadden die scènes er veel beter uit kunnen zien.

De conclusie: Een gemengd gevoel

Dus, wat moeten we nu met Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull? Het is een film die je enerzijds wilt vergeten, maar anderzijds ook niet helemaal kunt afschrijven. Het is net als die oude foto van jezelf met een verschrikkelijk kapsel. Je schaamt je ervoor, maar het herinnert je ook aan een bepaalde tijd in je leven. En, eerlijk is eerlijk, sommige momenten zijn gewoon heel vermakelijk. De chemie tussen Harrison Ford en Karen Allen is bijvoorbeeld nog steeds geweldig. Marion Ravenwood is terug! Dat is alsof je je favoriete oude band weer live ziet optreden. Het voelt vertrouwd en nostalgisch.

Het is een film met gebreken, absoluut. Maar het is ook een film die je een glimlach op je gezicht kan toveren, al is het maar om de belachelijkheid ervan. Zie het als een guilty pleasure. Zoals die foute kersttrui die je elk jaar weer aantrekt, ondanks dat je weet dat hij eigenlijk niet kan. Of die reality-tv serie waar je je eigenlijk voor schaamt, maar toch stiekem elke week weer naar kijkt.

Dus, als je ooit de behoefte voelt om Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull te kijken, ga ervoor. Wees je bewust van de gebreken, omarm de absurditeit, en geniet van de momenten die wel werken. En onthoud: het is maar een film. Het is niet het einde van de wereld. Zelfs als er aliens in zitten. Uiteindelijk is het gewoon popcorn entertainment, net als een aflevering van je favoriete serie. Perfect voor een avondje op de bank, met een grote bak chips.

En laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal wel eens een koelkast gebruikt om een atoombom te overleven, toch? (Oké, misschien niet, maar je begrijpt wat ik bedoel!)