Anthony Hopkins Remains Of The Day

Oké, luister, je moet weten, ik heb een zwak voor Remainders of the Day, die film met Anthony Hopkins. Niet alleen omdat het een prachtig verhaal is, maar ook omdat het een meesterlijke les is in hoe je een gigantische berg emoties kunt onderdrukken tot het punt dat je bijna explodeert. Serieus, die man verdient een Oscar voor stoïcisme alleen al!

Stel je voor: Anthony Hopkins, als de ultieme butler, James Stevens. Deze kerel is zo formeel dat hij waarschijnlijk 's ochtends opstaat, zich verontschuldigt bij zijn pyjama omdat hij hem heeft gekreukt en dan vraagt of hij alstublieft een kopje thee mag schenken. Hij is zo de belichaming van Engelse terughoudendheid, dat je zou denken dat hij is ingevroren in de prehistorie en net is ontdooid. Zijn emotionele spectrum? Van beige tot lichtbeige. Maar oh boy, zit er wat achter die facade!

Het Landgoed Darlington Hall: Een Microkosmos van Ongemak

Het verhaal speelt zich af op Darlington Hall, een gigantisch Engels landgoed waar Stevens werkt. Denk Downton Abbey, maar dan met 10 keer zoveel ingetogenheid en 5 keer zoveel ongeuit verlangen. Het is een plek waar de theekopjes altijd gevuld zijn, de zilveren besteksets altijd glanzen en de emoties…die worden veilig opgeborgen achter de hoogglans houten panelen.

En dan komt Emma Thompson in beeld als Miss Kenton, de nieuwe huishoudster. Ze is, laten we zeggen, iets minder emotioneel gereserveerd dan Stevens. Ze lacht! Ze maakt grapjes! Ze daagt hem uit! Het is alsof ze een explosie van kleur in een zwart-wit film is. Stel je voor dat iemand een discobal in een klooster binnenbrengt - zoiets.

De Ontluikende…Iets

De dynamiek tussen Stevens en Miss Kenton is de kern van de film. Er is duidelijk een aantrekkingskracht, een vonk, iets…maar Stevens is zo verdomd gecommitteerd aan zijn professionaliteit dat hij het liever zou hebben dat de hele wereld in brand vliegt dan dat hij toegeeft dat hij gevoelens heeft voor Miss Kenton. Ik bedoel, hij is serieus. Ik denk dat als hij een vinger zou knippen, hij zich zou verontschuldigen bij het servies.

En dat leidt tot de meest frustrerende, hartverscheurende en tegelijkertijd hilarische momenten in de film. Denk aan:

• De beruchte scène waarin Miss Kenton Stevens plaagt en hem probeert te kietelen. De man staat daar, doodstil, alsof hij een standbeeld is. Je voelt gewoon zijn innerlijke strijd: "Moet ik lachen? Is dit wel gepast? OH GOD, HOU OP MET KIEBELEN!"
• De momenten waarop ze gesprekken hebben die bijna iets betekenen, maar dan grijpt Stevens in met een of andere onzin over de juiste manier om het zilver te poetsen. Serieus, die man kon van een potentiële romantische doorbraak een les over de metalen samenstelling van bestek maken in 0,2 seconden.
• Het feit dat hij zijn stervende vader nauwelijks bezoekt, omdat er een diner is waar hij bij moet zijn. Wie kiest er nou diners over zijn stervende vader? Oké, een super toegewijde butler blijkbaar.

Lord Darlington: Een Naïeve Aristocraat

Naast de romantische spanning is er ook nog het verhaal van Lord Darlington, de eigenaar van het landgoed. Hij is een aristocraat met goede bedoelingen, maar hij is ook vreselijk naïef en wordt gemanipuleerd door pro-Duitse sympathisanten in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Stevens, in zijn blinde toewijding aan zijn werk, staat erbij en kijkt ernaar, zonder zijn mond open te doen. Hij ziet de fouten van zijn baas, maar zijn loyaliteit aan het landgoed en het "grote geheel" verhindert hem om in te grijpen.

Het is een pijnlijk voorbeeld van hoe je verkeerd kunt doen door alleen maar "de regels te volgen". Soms moet je je verstand gebruiken, Anthony! (Sorry, moest er even uit.)

De Les van Remainders of the Day

De kern van Remainders of the Day is niet alleen een onbeantwoorde liefde. Het gaat over spijt, over gemiste kansen, over het accepteren van je eigen beperkingen en het erkennen van je fouten. Stevens heeft zijn hele leven opgeofferd aan een ideaal van perfectie en toewijding, maar aan het einde van de dag (pun intended!) realiseert hij zich dat hij daardoor de echte dingen in het leven heeft gemist. Liefde, vriendschap, een leven vol betekenis… Allemaal in de koelkast gestopt om niet te ontdooien, bevroren tot ze onherkenbaar waren.

En dat is wat de film zo aangrijpend maakt. We zien Stevens aan het einde van zijn leven, reizend naar Miss Kenton (die inmiddels getrouwd is) in de hoop op een tweede kans. Maar het is te laat. Ze heeft haar eigen leven opgebouwd, haar eigen keuzes gemaakt. En Stevens…hij moet leven met de wetenschap dat hij zijn kans heeft verspeeld.

Waarom Je Deze Film Moet Zien (Ondanks Dat Je Er Een Beetje Depressief Van Wordt)

Dus, waarom zou je Remainders of the Day bekijken? Hier zijn een paar goede redenen:

• Anthony Hopkins: Serieus, zijn prestatie is fenomenaal. Hij zegt zo weinig, maar hij communiceert zoveel. Het is een masterclass in subtiliteit en ingetogen emotie.
• Emma Thompson: Ze brengt warmte en vitaliteit in een anders zo stijve en formele setting. Haar chemie met Hopkins is perfect.
• Het verhaal: Het is een prachtig, aangrijpend en complex verhaal over liefde, verlies, spijt en de keuzes die we maken in het leven.
• De kostuums: Oké, dit is misschien een beetje oppervlakkig, maar de kostuums zijn geweldig. Allemaal zo goed gemaakt en passend bij de personages.
• De les: Het is een belangrijke les over het belang van het volgen van je hart en het niet laten leiden door angst of conformiteit. En over de risico's van het uitstellen van je eigen geluk.

Oké, en nu de eerlijke waarheid: je gaat er waarschijnlijk een beetje verdrietig van worden. Maar het is het waard. Het is een film die je nog lang bijblijft, die je aan het denken zet over je eigen leven en de keuzes die je maakt. En wie weet, misschien inspireert het je om eindelijk die ene persoon te vertellen dat je ze leuk vindt. Of om gewoon eens lekker te lachen en los te laten. Want het leven is te kort om als Anthony Hopkins te zijn, toch?

Dus pak een kopje thee (of een glas wijn, ik oordeel niet), kruip op de bank en bekijk Remainders of the Day. En vergeet niet: leef! Lach! Hou van! En laat het zilver poetsen over aan de professionals. Of niet. Doe wat je wilt. Het is jouw leven.

En mocht je ooit een butler tegenkomen die zich te formeel gedraagt, geef hem dan een duwtje in de goede richting. Vertel hem dat het oké is om emoties te hebben. Misschien zelfs een beetje te lachen. En dat het echt geen ramp is als hij per ongeluk een theekopje breekt.