Around The World In 80 Days Jackie Chan

Oké, even een bekentenis. Ik was vroeger obsessed met Jackie Chan. Serieus. Elke film, elke cartoon, elk interview, ik zoog het allemaal op. Ik herinner me nog een kinderfeestje waar we "Jackie Chan" gingen spelen en ik, uiteraard, de rol van Jackie zelf claimde. Ik stootte mijn teen keihard tegen een stoel tijdens het proberen van een onmogelijke 'stunt' en huilde... maar ik gaf niet op! Uiteindelijk eindigde ik de rest van de dag mank. Dat, lieve lezers, is toewijding. (Of gewoon domheid, maar laten we het toewijding noemen, oké?). Maar goed, al die films gezien, natuurlijk, en er is één film waar ik altijd een... bijzondere... relatie mee heb gehad.

"Around the World in 80 Days": Meer dan alleen een goofy Jackie Chan film

We hebben het over "Around the World in 80 Days" uit 2004. Niet de meest iconische Jackie Chan film, laten we eerlijk zijn. Maar er hangt toch iets omheen, vind je niet? Het is...anders. En dan bedoel ik niet alleen het feit dat het een moderne interpretatie is van een klassiek verhaal. Er is gewoon iets aan de film dat ‘m uniek maakt. Ik bedoel, Pierce Brosnan als Phileas Fogg? Oké dan! En Jackie Chan als Passepartout, maar dan omgedoopt tot Lau Xing, een Chinese dief? Jawel!

Maar waarom spreken we er vandaag over? Omdat deze film, ondanks zijn (soms cringe-waardige) pogingen tot humor, eigenlijk best een interessante kijk geeft op bepaalde aspecten van Chan's carrière en zijn poging om door te breken in een bredere, internationale markt. Ja, ik ga het diep maken. Hou je vast!

De Kung Fu Komedie: Jackie Chan's Handelsmerk

Laten we beginnen met het voor de hand liggende: de kung fu komedie. Dit is waar Jackie Chan om bekend staat. Snel voetenwerk, acrobatische stunts, en slapstick humor – it's all there. In "Around the World in 80 Days" is er genoeg van dit. Kijk, de gevechten zijn misschien niet de meest memorabele uit zijn carrière, maar ze zitten vol met die typische Chan-humor. Hij gebruikt zijn omgeving, improviseert met objecten, en slaat, trapt en springt door hordes tegenstanders met een aanstekelijk enthousiasme. (Echt, probeer niet om z’n stunts thuis na te doen. Ik spreek uit ervaring!)

Je ziet hem vechten met snorren (ja, echt!), hangen aan ballonnen, en ontsnappen aan allerlei benarde situaties met creativiteit en vindingrijkheid. Het is allemaal een beetje overdreven, een beetje cartoonesk, maar dat is nou net de charme, toch?

Cultuur Clash en de ‘China-factor’

De film speelt ook met het idee van cultuurverschillen, maar dan op een, ehm, laten we zeggen, een ietwat oppervlakkige manier. Lau Xing (Jackie Chan) vertegenwoordigt de 'Chinese' elementen van de film, niet alleen door zijn vechtkunsten, maar ook door zijn motivatie. Hij is niet alleen maar een hulpje van Phileas Fogg, maar heeft zijn eigen agenda: hij wil een gestolen Boeddhabeeld terugbrengen naar zijn dorp. Dit creëert een interessante dynamiek, waarbij de 'westerse' wetenschap en rationaliteit van Fogg botst met de 'oosterse' spiritualiteit en traditie van Lau Xing. (Ik gebruik aanhalingstekens, omdat ik me realiseer dat dit een erg simplistische manier is om het te bekijken, maar zo wordt het in de film gepresenteerd.)

Toch is dit punt interessant. De 'China-factor' is sterk aanwezig. Chan’s personage is niet alleen een sidekick; hij heeft een doel, een eigen motivatie die centraal staat in de plot. Het is een poging om Chinese cultuur en waarden in een westerse setting te integreren, hoewel het soms wat geforceerd aanvoelt. Maar hey, poging tot integratie is beter dan helemaal geen poging, toch?

Hollywood Ambities: Een Gemengd Succes

En dan is er de olifant in de kamer: Jackie Chan’s Hollywood ambities. Na zijn doorbraak in de Amerikaanse markt met films als "Rush Hour", was "Around the World in 80 Days" een poging om zijn populariteit verder uit te bouwen. Het was een grote productie, met een aanzienlijk budget en een bekende cast. Maar het was geen enorm succes. Critici waren niet onder de indruk, en het publiek was... gemengd.

Waarom? Misschien was de humor te flauw, het verhaal te onorigineel, of de chemie tussen Chan en Brosnan niet sterk genoeg. Er kunnen veel redenen zijn. Maar ik denk dat het ook iets te maken heeft met de identiteit van de film. Het probeerde te veel tegelijk te zijn: een avonturenfilm, een komedie, een familiefilm, een 'Jackie Chan-film'... En het lukte niet helemaal om al deze elementen op een overtuigende manier samen te brengen.

Toch denk ik dat het niet als een totale mislukking gezien moet worden. Het laat zien dat Chan bereid was om risico's te nemen, om buiten zijn comfortzone te stappen, en om nieuwe dingen te proberen. Het is een bewijs van zijn ambitie en zijn verlangen om een breder publiek te bereiken. Zelfs als het niet helemaal lukte, is dat op zich al bewonderenswaardig. Ik bedoel, hoeveel mensen durven hun nek zo uit te steken?

Waarom deze film er nog toe doet

Dus, waarom zou je "Around the World in 80 Days" vandaag de dag nog bekijken? Nou, ten eerste, als je een Jackie Chan fan bent, is het gewoon een must-see. Het is geen van zijn beste films, maar het is wel een uniek onderdeel van zijn oeuvre. Je ziet hem experimenteren, dingen proberen, en niet bang zijn om te falen. En dat is op zich al de moeite waard.

Ten tweede, het is een interessante case study over Hollywood's pogingen om internationale sterren en culturen te integreren in mainstream films. Het laat zien dat het niet altijd makkelijk is, en dat er veel valkuilen zijn. Maar het is ook een reminder dat het belangrijk is om diversiteit te omarmen en om verschillende perspectieven te laten zien. (Ook al is het soms een beetje klungelig.)

En ten slotte, het is gewoon een leuke, luchtige film om te kijken als je je verveelt. Verwacht geen meesterwerk, maar verwacht wel een paar lachbuien, wat coole stunts, en een dosis Jackie Chan-charme. En wie weet, misschien krijg je er zelfs een beetje inspiratie van. Wie weet ga je zelf wel de wereld rond, of op z’n minst een nieuwe vechttechniek leren. (Maar nogmaals, wees voorzichtig met die stunts!)

Conclusie: Een curieuze reis

“Around the World in 80 Days” is een curieuze film. Het is niet de beste Jackie Chan film, het is geen meesterwerk, maar het is ook geen totale ramp. Het is een film die een beetje in de vergetelheid is geraakt, maar die toch een interessante blik biedt op de carrière van Jackie Chan en de complexiteit van internationale cinema. En soms is dat genoeg. Dus, de volgende keer dat je zin hebt in een nostalgische filmavond, geef "Around the World in 80 Days" nog eens een kans. Wie weet, misschien ontdek je er wel iets nieuws aan.

• Pluspunten: Jackie Chan's charme, de stunts (sommige dan), de poging tot culturele integratie.
• Minpunten: De flauwe humor, het ongeïnspireerde verhaal, de matige chemie tussen de acteurs.
• Eindoordeel: Een vermakelijke, maar niet memorabele Jackie Chan film. Een curiositeit die de moeite waard is om te bekijken als je een fan bent.

En onthoud: probeer geen stunts thuis! Tenzij je een professionele stuntman bent, natuurlijk. In dat geval: laat me weten hoe het ging!