Around The World In 80 Days Movie Jackie Chan

Oké, luister goed, want dit is een verhaal zo wild dat je je bijna verslikt in je stroopwafel. We gaan het hebben over Around the World in 80 Days, de Jackie Chan versie. Ja, die ja! Je weet wel, die film waarvan je je achteraf afvraagt: “Heb ik dat nou echt gezien, of was dat een koortsdroom veroorzaakt door teveel bitterballen?”

Laten we eerlijk zijn, Phileas Fogg, de held uit Jules Verne’s klassieker, was een beetje... saai. Een stijve hark met een weddenschap. Enter Jackie Chan! En, uh, Steve Coogan. Maar voornamelijk Jackie Chan, laten we eerlijk zijn. Die film is gewoon een lange, aaneengesloten reden om Jackie Chan Kung Fu te laten doen, en wie klaagt daarover? Niemand, dat is wie.

Het Plot, Voor Zover Dat Er Toe Doet

Het basisidee is simpel: Phileas Fogg, een excentrieke uitvinder (gespeeld door Steve Coogan, die er uitziet alsof hij de hele dag in een theepot heeft doorgebracht), gaat een weddenschap aan om in 80 dagen de wereld rond te reizen. Omdat hij een beetje... laat ik zeggen 'uitdagend' is qua sociale vaardigheden, heeft hij een knecht nodig. Enter Passepartout, oftewel Jackie Chan.

Maar Passepartout is geen gewone knecht! Nee, nee. Hij is een dief die probeert een Jade Boeddha te stelen. Je weet wel, standaard knechten-gedrag. En natuurlijk, de Jade Boeddha is van een stel gevaarlijke krijgsheren. Dus, actie!

Waarom Deze Film Anders Is (Lees: Volledig Absurd)

Vergeet alles wat je weet over het originele verhaal. Serieus. Deze film neemt een loopje met de bron, en dan springt hij er nog eens bovenop en doet een pirouette. Hier zijn een paar hoogtepunten, of beter gezegd, dieptepunten (maar dan op een goede manier!):

• Jackie Chan’s Kung Fu. Duh! Het is overal. Op treinen, in Parijs, in China... Ik wed dat hij zelfs Kung Fu zou doen in de wachtkamer van de tandarts als hij zou kunnen. En het is geweldig!
• Arnold Schwarzenegger als Prins Hapi. Ja, je leest het goed. The Terminator in een pruik en make-up die hem eruit laat zien als een gigantische, oranje cupcake. Het is een visioen, een nachtmerrie, een komisch meesterwerk. Moeilijk te zeggen wat.
• Een vliegende machine die lijkt op een gigantische theepot. Fogg is tenslotte een uitvinder, dus waarom niet? Het ding is compleet onpraktisch, maar ziet er wel leuk uit als het neerstort.
• Een cameo van Luke en Owen Wilson als de gebroeders Wright. Serieus, wie zat er achter deze castingkeuzes? Was er een loterij onder Hollywoodacteurs? "Wie we kunnen overtuigen om dit te doen, krijgt een gratis koffiemachine!"

De Reis: Van Londen tot... Nog Steeds Londen (Soort Van)

De reis is… laten we zeggen… ‘losjes gebaseerd’ op de route uit het boek. Ze gaan naar Parijs, waar ze natuurlijk ruzie krijgen met Franse gendarmes (want dat hoort zo), en Fogg doet alsof hij een wereldberoemde kunstenaar is. Ze reizen door Turkije, India, China... Het is een wervelwind van clichés en slapstick, geserveerd met een flinke dosis Chinese vechtkunst.

In China ontmoeten ze Passepartout’s ‘verloren’ stam, die toevallig allemaal supergoede Kung Fu-meesters zijn. Toeval? Ik denk het niet! Het is gewoon een excuus voor nog meer vechtscènes, en daar klagen we niet over. Sterker nog, ik had best nog wat meer stamleden met vliegende vuisten kunnen gebruiken.

De film eindigt (spoiler alert, alsof het je wat kan schelen) waar het begon: in Londen. Maar niet voordat er een epische eindgevecht plaatsvindt, natuurlijk. Met veel vliegende objecten, gebroken vazen en Arnold Schwarzenegger die schreeuwt in een belachelijk kostuum. Het is heerlijk chaotisch.

Is het Goed? Eh... Het hangt ervanaf.

Is Around the World in 80 Days een cinematografisch meesterwerk? Absoluut niet. Is het trouw aan het bronmateriaal? Verre van. Is het logisch? Ha! Laat me niet lachen. Maar is het vermakelijk? Absoluut!

Het is een hersenoze actiefilm met Jackie Chan die zijn ding doet. Als je op zoek bent naar diepgang en complexiteit, kijk dan ergens anders. Maar als je zin hebt in een avondje ongedwongen plezier met veel vliegende vuisten, belachelijke kostuums en Arnold Schwarzenegger die eruitziet alsof hij een taart heeft gegeten, dan is dit de film voor jou.

Beschouw het als een guilty pleasure. Je weet dat het slecht is, maar je kunt er niet genoeg van krijgen. Net als een frikandel speciaal om 3 uur 's nachts.

Waarom Je Het Toch Zou Moeten Kijken (Minstens Één Keer)

Oké, ik zal je eerlijk zeggen: Around the World in 80 Days is een beetje een rommeltje. Maar het is ons rommeltje. Het is een film die zo overdreven is dat het bijna een kunstvorm wordt. En naast het entertainment is er het volgende:

• Jackie Chan is awesome. Altijd. Punt uit.
• Het is een perfecte film om uit te zetten. Je hoeft niet na te denken. Gewoon achterover leunen en genieten van de chaos.
• Je kunt er een drinking game van maken. Neem een slok elke keer dat iemand onverklaarbaar Kung Fu begint te doen. Wees voorzichtig, je bent binnen een uur dronken.

Conclusie: Ga het Zien (Of Niet, Ik Ben Je Moeder Niet)

Dus daar heb je het. Around the World in 80 Days met Jackie Chan: een film die je óf haat, óf in het geheim koestert. Het is een bizarre, chaotische en compleet onlogische ervaring. Maar het is ook onvergetelijk. Op zijn minst omdat je jezelf zult afvragen: "Wat in vredesnaam heb ik net gezien?"

En als je het niet leuk vindt, nou ja, dan kun je altijd nog klagen op internet. Dat is tenslotte wat we allemaal doen, toch? Maar in het diepst van je hart weet je dat er iets speciaals is aan een film waar Arnold Schwarzenegger verkleed is als een gigantische, oranje cupcake. Iets heel speciaals.

Einde verhaal. Ga nu maar weer aan het werk. En bestel bitterballen.