Awoiska Van Der Molen The Humanness Of Our Lonely Selves

Oké, laten we eerlijk zijn. We kennen het allemaal, toch? Dat moment waarop je 's avonds laat, scrollend door Instagram, ineens beseft dat je al urenlang aan het kijken bent naar perfect gestylede vakantiefoto's van mensen die je nauwelijks kent. En dan bekruipt je dat gevoel… dat knagende gevoel van eenzaamheid. Alsof de hele wereld een fantastisch feestje heeft waar jij niet voor bent uitgenodigd. Ja, daar gaan we het vandaag over hebben.

Maar voordat je denkt dat ik hier met een depressieve bui de boel kom verzieken: geen paniek! We gaan het namelijk bekijken door de lens van een fotograaf, en wel Awoiska Van Der Molen. Haar werk is... nou ja, laten we zeggen 'intiem'. Niet in de seksuele zin, hè? Meer in de 'kijken naar je ziel en dan de boel vastleggen' zin. Ze fotografeert vaak landschappen, maar dan wel op zo'n manier dat je er diepgang in ziet, een menselijke diepgang. Het is alsof ze de eenzaamheid zelf heeft gefotografeerd, maar dan wel een eenzaamheid die ons uiteindelijk dichter bij onszelf brengt.

De Eenzaamheid van een Broccoli (en van Ons)

Stel je voor: je bent een broccoli. Ja, een broccoli. (Blijf even bij me, het wordt leuker!) Je staat in de supermarkt, keurig gerangschikt naast je broccolibroeders en -zusters. Allemaal groen, allemaal met die gekke kleine bloemknopjes. Maar stiekem voel je je anders. Misschien ben je wat minder groen, of heb je een iets gekkere vorm. En terwijl de mensen voorbij komen, voel je je... nou ja, eenzaam. Niet omdat je geen vrienden hebt (broccoli's hebben nou eenmaal geen vrienden), maar omdat je voelt dat je anders bent.

Dat is dus een beetje hoe Van Der Molen de eenzaamheid benadert. Ze laat zien dat het oké is om anders te zijn. Sterker nog, ze suggereert dat het juist in die andersheid ligt dat we onze eigen waarde vinden. Kijk maar eens naar haar foto's. De landschappen zijn vaak donker, afgelegen, soms zelfs een beetje dreigend. Maar er is ook een schoonheid, een rust. Het is alsof de natuur zelf zegt: "Hé, ik ben ook niet perfect. Ik heb ook mijn donkere kant. Maar ik ben nog steeds mooi."

Van Duister Bos naar Innerlijk Licht

Haar foto's zijn vaak in zwart-wit, wat het geheel nog intenser maakt. Denk aan een foto van een boom, staand helemaal alleen in een uitgestrekt veld. Het is niet een vrolijk plaatje met zonneschijn en vogeltjes. Nee, het is een intense weergave van isolatie. Maar tegelijkertijd, juist doordat de boom zo alleen staat, wordt hij sterker. Hij staat daar, trotseert de wind en de regen, en is gewoon… zichzelf.

Het is alsof Van Der Molen ons wil vertellen: "Kijk, je bent misschien eenzaam. Maar je bent ook sterk. Je kunt het aan. Je bent uniek." En dat is best een fijne gedachte, toch?

Eenzaamheid als Kompas

Denk eens aan die keren dat je je écht eenzaam voelde. Misschien na een break-up, of toen je naar een nieuwe stad verhuisde. Het voelde rot, dat zeker. Maar achteraf, kijk je er dan niet ook met een beetje nostalgie op terug? Was het niet juist in die periodes van eenzaamheid dat je jezelf beter leerde kennen? Dat je ontdekte wat je écht belangrijk vindt? Dat je nieuwe passies en interesses ontwikkelde?

Eenzaamheid kan een kompas zijn. Het wijst je de weg naar je innerlijke zelf. Het dwingt je om stil te staan en te luisteren naar wat je echt wilt. En ja, het is niet altijd makkelijk. Maar het is wel de moeite waard. Want uiteindelijk is het in die momenten van eenzaamheid dat we onszelf vinden.

Ik bedoel, wie weet schrijf je wel een briljante roman tijdens zo'n periode van isolatie, of leer je gitaar spelen, of begin je met schilderen. Er zijn genoeg voorbeelden van mensen die hun beste werk hebben gemaakt tijdens periodes van eenzaamheid. Kijk maar naar Van Gogh! Die man was ook niet de gezelligste thuis, maar hij heeft wel even de kunstwereld op z'n kop gezet.

De "Humanness" van de Leegte

Van Der Molen noemt het zelf de "humanness" van de leegte. En dat is een mooie omschrijving. Want in die leegte, in die eenzaamheid, ligt een potentieel voor groei, voor zelfontdekking. Het is een kans om te reflecteren op wie we zijn en wat we willen.

Dus de volgende keer dat je je eenzaam voelt, probeer dan niet meteen om het gevoel weg te drukken met sociale media of andere afleidingen. Probeer er eens in te duiken. Omarm het. Kijk wat het je te vertellen heeft. Misschien ontdek je wel iets nieuws over jezelf. Of misschien kom je er gewoon achter dat je best wel oké bent, ook al ben je soms een beetje eenzaam. Want eerlijk is eerlijk, wie is dat nou niet? Zelfs die broccoli in de supermarkt.

Dus, zet je telefoon even weg, ga naar buiten, kijk naar de bomen (of de broccoli in de supermarkt), en wees oké met de gedachte dat je soms een beetje eenzaam bent. Het is menselijk. Het is normaal. En het kan je zelfs helpen om een beter mens te worden. Probeer het eens!