Bernard Hinault Tour De France Gewonnen

Oké, oké, luister goed, want dit is een verhaal dat zo Frans is als een stokbrood met camembert en een verdwaalde eend in de Seine. We gaan het hebben over Bernard Hinault, bijgenaamd "De Das" (Le Blaireau), een kerel die zo hard fietste dat de asfalt soms smeulde. En we gaan het hebben over de Tour de France, de koers waarin zelfs de meest stoïcijnse renner plotseling gaat huilen om een lekke band.

Hinault: Een Beest op een Fiets

Bernard Hinault. Zeg die naam en je hoort Franse fanfaremuziek. Deze man was niet gewoon een wielrenner, hij was een statement. Hij had de charisma van een rockster, de vasthoudendheid van een bulldog en de explosiviteit van... nou ja, een heleboel dynamiet op een fiets. Hij was een man van weinig woorden, maar veel daden. Als Hinault je een hand gaf, controleerde je daarna of je vingers nog recht stonden.

Hij had een blik die kon doden (oké, misschien niet doden, maar je wel enorm ongemakkelijk laten voelen) en een manier van winnen die zei: "Kijk mij nou eens. Ik ben Hinault. En ik ben beter dan jij." Niet per se heel charmant, maar wel verrekte effectief. Stel je voor, een mix van James Bond, een tractor en een heel boze bakker. Dat is Hinault. Of, zoals ze in Frankrijk zeggen: "Quel homme!"

Maar serieus, de bijnaam "De Das" komt niet uit de lucht vallen. Een das is een koppig, sterk beestje. En dat was Hinault ook. Hij gaf nooit op. Zelfs als hij een lekke band had op de top van een berg, wist je dat hij terug zou komen. Hij kon zo chagrijnig zijn als een das die z'n hol kwijt is, maar dat maakte hem alleen maar gevaarlijker.

Zijn Tour de France Overwinningen: Een Overzicht

Laten we het hebben over die Tour de France overwinningen, want daar draait het natuurlijk allemaal om. Hinault heeft de Tour vijf keer gewonnen. Vijf keer! Dat is meer dan je vingers aan één hand hebt. Moet je nagaan!

• 1978: Zijn eerste overwinning. Hij won met overmacht. Sommige mensen zeggen dat de andere renners al aan de finish stonden om hem te feliciteren, nog voordat hij de laatste bocht had genomen. (Oké, dat is misschien een beetje overdreven, maar het was wel overtuigend).
• 1979: Een gedeelde overwinning met Greg LeMond? Nou ja, Hinault won. LeMond was er, maar we weten allemaal wie de baas was. Het was een beetje alsof je een voetbalwedstrijd speelt en je kleine broertje mag ook meedoen, maar je wint wel gewoon met 10-0.
• 1981: Weer een solo optreden van Hinault. Hij was zo goed, dat hij waarschijnlijk nog een boterham met kaas kon eten tijdens een bergetappe.
• 1982: En ja hoor, daar is ie weer! Hinault domineert de koers. Op dit punt begonnen de andere renners waarschijnlijk een beetje depressief te worden bij het zien van zijn gele trui.
• 1985: Dit was misschien wel zijn meest memorabele overwinning. Hij had dat jaar al de Giro d'Italia gewonnen (die gek!), en was nog steeds in topvorm. Ondanks de pijn en de vermoeidheid, pakte hij die vijfde overwinning. Een echte legende!

De Beroemde 1985 Tour: Pijn, Moed en de Das

Laten we even stilstaan bij die Tour van 1985. Het was niet zomaar een overwinning, het was een epos. Hinault had een ongeluk gehad in de Giro en had een gebroken neus. Een gebroken neus! En dan toch de Tour winnen? Dat is pas echt stoer. Je kunt je voorstellen dat hij er uitzag als een das die net een gevecht met een beer had gehad, maar hij bleef doorfietsen.

Er waren etappes waarin hij er uitzag alsof hij elk moment kon instorten, maar hij bleef vechten. Zijn gezicht was getekend door de pijn, zijn ademhaling was zwaar, maar hij gaf geen krimp. Hij was vastbesloten om die gele trui te pakken, koste wat het kost. Hij had waarschijnlijk constant een interne dialoog die ongeveer zo klonk: "Niet opgeven, Hinault! Denk aan de eer! Denk aan de baguette! Denk aan de kaas!"

Die overwinning van 1985 was niet alleen een triomf voor Hinault, maar ook een triomf van de wil. Het liet zien dat je alles kunt bereiken als je maar genoeg doorzettingsvermogen hebt. En een goede ploeg, natuurlijk. En een beetje geluk. Maar vooral veel doorzettingsvermogen. En misschien een extra grote dosis Franse arrogantie. (Maar dat zeggen we niet hardop).

Waarom Hinault zo'n Icoon is

Waarom is Hinault zo'n icoon? Omdat hij meer was dan een wielrenner. Hij was een persoonlijkheid. Hij was de belichaming van de Franse trots. Hij was de man die nooit opgaf. Hij was de das die altijd zijn prooi ving. Hij was de man die de Tour de France domineerde in een tijdperk vol sterren. Hij had geen fancy PR-team of ingewikkelde trainingsmethoden. Hij had gewoon brute kracht, een ijzeren wil en een enorme dosis zelfvertrouwen.

Hij was ook niet bang om te zeggen wat hij dacht. Hij had geen geduld voor onzin. Als hij vond dat iets niet goed was, dan zei hij het. Dat maakte hem soms impopulair, maar het maakte hem ook authentiek. Hij was een echte kerel. Eentje die je liever niet tegenkomt in een donker steegje... tenzij je een lekke band hebt, dan is hij misschien wel je beste vriend.

Zijn invloed op de wielersport

Hinault's invloed op de wielersport is enorm. Hij heeft een hele generatie renners geïnspireerd. Hij heeft de lat hoger gelegd. Hij heeft laten zien dat je alles kunt bereiken als je er maar hard genoeg voor werkt. Hij heeft de wielersport een beetje ruiger gemaakt. Een beetje meer Frans. En dat is helemaal niet verkeerd.

Dus, de volgende keer dat je een wielrenner ziet ploeteren op een berg, denk dan aan Bernard Hinault. Denk aan de Das. Denk aan de man die de Tour de France vijf keer won, met een gebroken neus en een hoop Franse flair. En denk dan: "Als hij het kan, kan ik het ook." (Misschien niet de Tour winnen, maar in ieder geval een stukje fietsen).

En onthoud: wielrennen is net het leven. Soms heb je wind tegen, soms heb je wind mee. Soms heb je een lekke band, soms win je de sprint. Maar het belangrijkste is dat je doorfietst. Net als Bernard Hinault.