Bernhard Schlink Het Late Leven

Hé! Zullen we 't even over Bernhard Schlink hebben? Ja, die van Der Vorleser. Die ken je wel, toch? Boek, film… traantje weggepinkt?

Nou, we gaan het niet over dat boek hebben. Althans, niet helemaal. We gaan het hebben over Het Late Leven (Das Späte Leben), een van zijn recentere werken. Het is... hoe zal ik 't zeggen? Een Schlink-ding. Weet je wat ik bedoel? Intrigerend, een beetje mysterieus, en met een hoop vragen waar je lekker over na kunt denken.

Dus, waar gaat het over? In de kern draait het om een man, Tobias, die na een lange tijd in het buitenland terugkeert naar Duitsland. Lang verhaal kort, hij heeft een nogal… gecompliceerde familiegeschiedenis. Om het zacht uit te drukken, hoor. We hebben het over geheimen, verraad en de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. Je weet wel, de klassieke Schlink-cocktail.

En dan is er nog Isa. Een vrouw, natuurlijk. Anders zou het niet Schlink zijn, toch? Ze speelt een cruciale rol in Tobias’ poging om zijn verleden te ontrafelen. Het is zo'n relatie die je laat krabben aan je hoofd. Is het liefde? Vriendschap? Een pact gesloten in de schaduw van geheimen? Ik zeg 't je, het is een lekker ingewikkeld verhaal.

Wat mij het meest opviel, is de manier waarop Schlink met het thema van vergeving omgaat. Kun je mensen vergeven voor de dingen die ze in het verleden hebben gedaan? Vooral als die dingen… behoorlijk gruwelijk waren? En moet je vergeven? Het is geen gemakkelijke vraag, hé. En Schlink geeft je zeker geen kant-en-klare antwoorden. Nee, je mag er lekker zelf over piekeren. Fijn hè?

Waarom zou je dit boek moeten lezen?

Goede vraag! Laat me je overtuigen… Even denken…

Ten eerste: als je van Schlink houdt, is dit een no-brainer. Het is 100% Schlink. Dus, als je zijn schrijfstijl en thema's waardeert, zit je goed. Het is als een warme deken, maar dan een warme deken die je tegelijkertijd ook een beetje ongemakkelijk laat voelen. Snap je?

Ten tweede: de plot is verslavend. Er zijn genoeg wendingen en geheimen om je bezig te houden. Het is niet zo’n boek dat je na een paar pagina’s weglegt, hoor. Je blijft lezen, omdat je wilt weten hoe het allemaal in elkaar steekt. Zo simpel is het!

Ten derde: het zet je aan het denken. En dan bedoel ik niet alleen over de Tweede Wereldoorlog, hoor. Het gaat over universele thema's als schuld, boete, familie en identiteit. Zware kost, ja. Maar ook ongelooflijk boeiend. Zie het als een work-out voor je hersenen.

Maar… er is een "maar". (Er is áltijd een "maar", toch?)

Sommige mensen vinden Schlink soms wat… afstandelijk. Zijn personages zijn niet altijd even makkelijk om mee te leven. Ze zijn vaak complex en hebben hun eigen agenda. Het is niet dat je ze niet begrijpt, maar… je voelt je er niet per se mee verbonden, snap je?

En dan is er nog de traagheid van het verhaal. Schlink neemt de tijd om zijn verhaal te vertellen. Het is geen pageturner in de zin van een thriller. Het is meer een… trage rivier. Mooi, maar je moet wel even de tijd nemen om erin te duiken.

Even over de thema's…

Schuld en Boete: Een rode draad in al Schlinks werk, hè? De vraag wie schuldig is, en wat rechtvaardigheid betekent, is constant aanwezig. En dan is er nog de vraag of schuld verjaart. Kan een daad die lang geleden is gebeurd, nog steeds gevolgen hebben? Spoiler alert: jazeker.

Familiegeheimen: Elke familie heeft ze, maar sommige zijn… heftiger dan andere. Tobias' familie heeft er een heleboel. Geheimen die generaties lang zijn doorgegeven en die uiteindelijk aan het licht komen. Met alle gevolgen van dien. Is het niet heerlijk dramatisch?

Identiteit: Wie ben je als je verleden op leugens is gebaseerd? Wat als alles wat je dacht te weten over je familie, niet waar is? Tobias worstelt met deze vragen. Hij probeert zijn eigen identiteit te reconstrueren, en dat is geen makkelijke opgave.

De nasleep van de Tweede Wereldoorlog: Ja, die mag natuurlijk niet ontbreken. Schlink is gefascineerd door de manier waarop de oorlog nog steeds doorwerkt in de Duitse samenleving. De schuldgevoelens, de geheimen, de trauma's… het is allemaal nog steeds aanwezig.

Dus, Het Late Leven... een aanrader? Ik denk het wel. Het is geen perfect boek, maar het is wel een boek dat je bijblijft. Het is een boek dat je laat nadenken over de grote vragen van het leven. En dat is, in mijn ogen, de moeite waard.

Maar hé, wat vind jij ervan? Als je het gelezen hebt, laat het me weten! Ik ben benieuwd naar jouw mening. Misschien kunnen we er samen nog eens dieper op ingaan. Met een kop koffie, natuurlijk. Of misschien iets sterkers, als het boek je echt heeft aangegrepen… ;-)

En nu… ga lezen! Of niet. Wat jij wilt. Maar ik raad het je wel aan, hoor. 😉