Better Call Saul Better Call Saul

Oké, dus, we gaan het hebben over Better Call Saul. Ja, die spin-off van Breaking Bad waarvan iedereen zei: "Dat kan nooit zo goed zijn!". Nou, spoiler alert: dat is het dus wel. Eigenlijk, durf ik te zeggen, in sommige opzichten misschien zelfs... beter? Oké, oké, niet iedereen is het daarmee eens, maar laten we eerlijk zijn, discussie is de helft van het plezier, toch?

Stel je voor: je bent Saul Goodman. Niet de slick advocaat uit Breaking Bad, nee, de guy voordat dat allemaal gebeurde. Een beetje een nobody, een beetje een oplichter, een beetje een dromer. Een absolute puinhoop eigenlijk, maar wel een sympathieke puinhoop. Een beetje zoals die oom die altijd te veel drinkt op familiefeesten, maar waar je toch stiekem wel om moet lachen. Dat is Jimmy McGill, de man die later Saul Goodman zal worden. En zijn transformatie is, om het maar eens netjes te zeggen, een rollercoaster van ellende en briljante ideeën.

Hoe het allemaal begon: Jimmy, de bescheiden beginjaren

Het begint allemaal met Jimmy die werkt in de postkamer van Hamlin, Hamlin & McGill, het advocatenkantoor van zijn broer, Chuck. Chuck is een briljante advocaat, maar hij heeft een... laten we zeggen specifieke gevoeligheid voor elektriciteit. Hij denkt dat hij er ziek van wordt. Dus woont hij in een donker huis zonder stroom, omringd door petroleumlampen en stapels papieren. Een beetje alsof hij rechtstreeks uit een gothic roman is gestapt.

Jimmy probeert ondertussen op te klimmen, wil ook advocaat worden. Hij haalt een online diploma (via een, uhm, minder gerenommeerde universiteit in de Caraïben), slaagt voor het examen en staat te popelen om zijn broer trots te maken. Maar... Chuck ziet hem niet echt staan. Hij gelooft niet dat Jimmy het in zich heeft. En dat, lieve mensen, is de vonk die de hele boel in de fik steekt. De broederlijke rivaliteit, de pijnlijke afwijzing, de frustratie... het is allemaal voer voor een geweldig drama. Drama met heel veel humor, dat wel.

Belangrijke personages om in de gaten te houden:

• Kim Wexler: De rock in Jimmy's leven. Een briljante advocate die veel meer in Jimmy ziet dan de meeste mensen. Hun relatie is ingewikkeld, intens en soms ronduit hartverscheurend. Ze is het morele kompas van de show... nou ja, tot ze zelf een paar rare keuzes begint te maken. Niemand is perfect, toch?
• Mike Ehrmantraut: De ex-cop die later Walter Whites fixer wordt in Breaking Bad. Maar hier zien we hem voordat hij de stoïcijnse, keiharde professional is. We zien zijn achtergrond, zijn verdriet, zijn redenen om te doen wat hij doet. En eerlijk gezegd, het is best wel tragisch.
• Nacho Varga: Een lid van de Salamanca drugscartel. Hij wil eruit, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Hij is een complexe en verrassend sympathieke schurk. Een beetje zoals die buurman die je altijd groet, maar je vermoedt dat hij 's nachts in duistere praktijken verwikkeld is.
• The Salamancas: Een familie van keiharde, psychopathische drugdealers. Hector Salamanca, Tuco Salamanca, Lalo Salamanca... Ze zijn allemaal even gestoord en eng. Vooral Lalo. Lalo is... een klasse apart. Charmant, geniaal, en bloeddorstig. Een soort Hannibal Lecter met een sombrero.

Waarom Better Call Saul zo goed is (en ja, misschien wel beter dan Breaking Bad):

• De karakterontwikkeling: We zien de personages groeien (of juist afbrokkelen) over een lange periode. We begrijpen hun motivaties, hun zwakheden, hun fouten. En we leven met ze mee. Zelfs als ze iets verschrikkelijks doen.
• De complexiteit van de verhaallijn: Het is niet zomaar een rechttoe rechtaan misdaadverhaal. Het is een verhaal over familie, loyaliteit, ambitie, en de dunne lijn tussen goed en kwaad.
• De visuele stijl: De cinematography is prachtig. Elke shot is zorgvuldig gecomponeerd, elke kleur heeft een betekenis. Het is alsof je naar een kunstfilm kijkt, maar dan met explosies en drugdealers.
• De humor: Ondanks alle ellende is de serie ook ontzettend grappig. De zwarte humor, de absurde situaties, de onverwachte wendingen... het is heerlijk. Het is het soort humor waar je om lacht, terwijl je eigenlijk zou moeten huilen.
• Het tempo: Oké, hier verschillen de meningen. Sommige mensen vinden het te traag. Maar ik vind dat het tempo juist de serie ten goede komt. Het geeft de tijd om de personages te leren kennen, om de sfeer te proeven, om echt in het verhaal te duiken. Het is alsof je een langzame treinreis maakt door een prachtig landschap. Je komt misschien niet snel aan, maar de reis is wel de moeite waard.

De briljante trucjes en slimme plannetjes

Jimmy McGill staat bekend om zijn creatieve... laten we zeggen alternatieve manier van denken. Hij is meester in het verzinnen van slimme plannetjes om mensen te overtuigen, te manipuleren, of gewoon te slim af te zijn. Denk aan de ouderen die hij helpt om een rechtszaak aan te spannen tegen een verzorgingstehuis, de billboards die hij saboteert, de valse reclames die hij maakt... Het is allemaal even briljant als ethisch dubieus. Hij is een soort MacGyver met een advocatendiploma.

En dan is er nog die keer dat hij een commercial maakte met... zichzelf als een hamster. Serieus. Een hamster. Het was absurd, onprofessioneel en volkomen onvergetelijk. Het werkte natuurlijk niet zoals hij had gehoopt, maar het laat wel zien hoe ver hij bereid is te gaan om aandacht te krijgen. Of die keer dat hij zich voordeed als de broer van iemand die overleden was om zo een rechtszaak te winnen. Tja, je moet wat, toch?

De link met Breaking Bad: meer dan alleen een spin-off

Natuurlijk kunnen we het niet over Better Call Saul hebben zonder Breaking Bad te noemen. Het is meer dan alleen een spin-off. Het is een prequel, een sequel, een side-quel... het is een heleboel dingen tegelijk. Het vult de gaten in het verhaal van Breaking Bad, het geeft context aan de personages, het laat zien hoe alles is begonnen. En soms, heel soms, zie je bekende gezichten opduiken. Walter White, Jesse Pinkman... Het is alsof je een reünie hebt met oude vrienden (of vijanden). Een reünie waar waarschijnlijk heel veel drugs en geweld bij komen kijken.

Maar het belangrijkste is dat Better Call Saul op zichzelf staat. Je hoeft Breaking Bad niet gezien te hebben om van Better Call Saul te genieten. Maar als je beide series hebt gezien, is de ervaring des te rijker. Je ziet de kleine details, de subtiele verwijzingen, de ironie van het lot. Het is alsof je een geheimtaal spreekt met andere fans. En dat is best wel cool.

Het einde van een tijdperk (spoiler alert!)

De serie is inmiddels afgelopen. En het einde... was perfect. Pijnlijk, ontroerend, en volkomen in lijn met de rest van de serie. Jimmy kiest er uiteindelijk voor om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn daden. Hij bekent alles, accepteert zijn straf, en herwint (een beetje) zijn waardigheid. Het is geen happy end in de traditionele zin van het woord. Maar het is wel een eerlijk einde. Een einde dat recht doet aan de complexiteit van het personage van Jimmy McGill/Saul Goodman.

En die laatste scène met Kim in de gevangenis? Pure magie. Een stille uitwisseling van blikken, een gedeelde sigaret... Zoveel emotie zonder een woord te zeggen. Het is een bewijs van de kracht van de acteurs, de schrijvers, de regisseurs. Het is een moment dat nog lang in je hoofd blijft spoken.

Dus, als je nog nooit Better Call Saul hebt gezien, waar wacht je dan nog op? Ga het kijken! Het is een meesterwerk. Een serie die je aan het lachen, aan het huilen en aan het denken zet. En wie weet, misschien ga je het zelfs wel... beter vinden dan Breaking Bad. (Niet doorvertellen!).