Crowley Book Of The Law

Oké, dus daar zat ik dan. In een stoffige tweedehands boekwinkel, op zoek naar… nou ja, ik wist eigenlijk niet wat. Misschien inspiratie? Een teken? Een excuus om mijn Netflix-binge even te onderbreken? En toen viel mijn oog op dit dikke, enigszins intimiderende boek. Zwart leer, gouden letters, en de titel: The Book of the Law. Van Aleister Crowley. Die naam zei me wel iets, iets met magie, seks en een heleboel controverse. (Klinkt als een wilde avond, toch? 😉)

Ik bladerde er doorheen. Het was… apart. Poetisch, cryptisch, soms ronduit bizar. Het leek wel een soort psychedelische mishmash van religie, filosofie en waarschijnlijk een flinke dosis drugs. Ik kocht het uiteindelijk. Niet omdat ik begreep wat er stond, maar omdat het me intrigeerde. En omdat ik altijd al wilde weten wat er nou precies zo shocking was aan Crowley's magnum opus. Nou, laten we duiken in het konijnenhol, of zoals Crowley zelf zou zeggen, de tempel. (Spoiler alert: er zitten geen konijntjes in deze tempel…)

Wat is The Book of the Law?

Officieel heet het Liber AL vel Legis sub figura CCXX. Klinkt indrukwekkend, hè? In principe is het een heilig boek geschreven (of beter gezegd, ontvangen) door Aleister Crowley in 1904 in Cairo. Volgens Crowley dicteerde een entiteit genaamd Aiwass (zijn persoonlijke ‘heilige beschermengel’, zo je wilt) het boek aan hem. Klinkt een beetje als dictaatles op de basisschool, maar dan met een interdimensionale twist.

Het boek zelf is relatief kort, verdeeld in drie hoofdstukken, elk zogenaamd gedicteerd in een uur tijd op drie opeenvolgende dagen. En het staat bol van de symboliek, de esoterische verwijzingen en de provocatieve uitspraken. Het is niet bepaald een makkelijk leesboek. (Je zult meer tijd kwijt zijn aan het ontcijferen dan aan het daadwerkelijk lezen, geloof me.)

De Kernboodschap

De centrale boodschap van The Book of the Law is de proclamatie van een nieuw tijdperk, het Eon van Horus. Dit vervangt het Eon van Osiris (het tijdperk van het patriarchaat en de gevestigde religies) en het Eon van Isis (het tijdperk van de moedergodin). Het Eon van Horus wordt gekenmerkt door individualisme, zelfbeschikking en de realisatie van de eigen Wil.

Een paar belangrijke principes die je steeds terugziet:

• "Do what thou wilt shall be the whole of the Law." (Doe wat je wilt zal de gehele Wet zijn.) Dit is waarschijnlijk de bekendste zin uit het boek. Maar let op: het betekent niet dat je zomaar alles kunt doen wat je wilt. Het gaat om het ontdekken en volgen van je ware Wil, je diepste roeping, niet je oppervlakkige wensen. (Dus nee, je mag niet zomaar de bank overvallen, sorry.)
• "Love is the law, love under will." (Liefde is de wet, liefde onder Wil.) Liefde is hier niet per se romantische liefde, maar eerder een soort kosmische verbinding, een erkenning van de eenheid van alles. Maar die liefde moet wel in lijn zijn met je ware Wil.
• De nadruk op magie. The Book of the Law promoot het gebruik van magie (niet de Harry Potter-variant, helaas) als een middel om je ware Wil te bereiken en de wereld om je heen te beïnvloeden.

Waarom is het zo controversieel?

Nou, waar te beginnen? Crowley was zelf al een controversieel figuur. Zijn openlijke houding ten opzichte van seks, drugs, magie en religie choqueerde velen in het Victoriaanse Engeland en daarbuiten. En The Book of the Law deed er nog een schepje bovenop.

Hier zijn een paar redenen waarom het boek zo omstreden is:

• De afwijzing van traditionele moraliteit. The Book of the Law roept op tot het verwerpen van de traditionele christelijke moraal en het omarmen van een meer individualistische en hedonistische levensstijl. (Niet iedereen was daar blij mee.)
• De potentieel misbruikbare slogan "Do what thou wilt." Zoals eerder gezegd, is deze zin vaak verkeerd begrepen en misbruikt om egoïstisch en destructief gedrag te rechtvaardigen.
• De associatie met Satanisme. Hoewel Crowley zelf geen Satanist was, werd hij vaak met Satanisme geassocieerd vanwege zijn interesse in occulte symboliek en zijn openlijke verzet tegen het Christendom. (Goede PR was niet echt zijn sterkste punt.)
• De cryptische en soms gewelddadige taal. Het boek bevat passages die als gewelddadig, racistisch of seksistisch kunnen worden geïnterpreteerd. Het is belangrijk om te onthouden dat deze passages vaak symbolisch zijn en niet letterlijk moeten worden genomen, maar ze kunnen desalniettemin aanstootgevend zijn. (Disclaimer: lees het boek met een kritische blik en laat je niet meeslepen door onzin.)

Moet je het lezen?

Dat is helemaal aan jou! The Book of the Law is zeker niet voor iedereen. Het is complex, uitdagend en kan soms ronduit verwarrend zijn. Maar als je geïnteresseerd bent in magie, filosofie, religie of de geschiedenis van het occultisme, kan het een fascinerende en zelfs transformerende leeservaring zijn.

Hier zijn een paar tips als je besluit om het boek te lezen:

• Lees het met een open geest. Probeer de ideeën van Crowley te benaderen zonder vooroordelen.
• Doe je onderzoek. The Book of the Law zit vol met symboliek en esoterische verwijzingen. Het kan nuttig zijn om meer te leren over Crowley, de Thelema en andere relevante onderwerpen.
• Praat erover met anderen. Er zijn veel online fora en communities waar je je gedachten en interpretaties van het boek kunt delen met anderen.
• Neem het niet te serieus. Uiteindelijk is het maar een boek. Laat het je niet gek maken. (Tenzij dat je Wil is, natuurlijk. 😉)

Dus, is The Book of the Law een meesterwerk of een hoop onzin? Dat is aan jou om te beslissen. Maar ik kan je wel vertellen dat het lezen ervan mijn blik op de wereld, en op mezelf, op een bepaalde manier veranderd heeft. Of dat nou goed of slecht is, laat ik aan jou over. (Maar ik denk dat Crowley zou zeggen: "Het maakt niet uit wat anderen denken, zolang je maar je eigen Wil volgt.")

En ik? Ik ga terug naar de boekwinkel. Wie weet wat voor obscuur werk ik nu weer tegenkom….