Da Vinci Code Trilogy Films

Oké, eerlijk? Ik herinner me nog dat mijn oma compleet geobsedeerd was door De Da Vinci Code. Ze had het boek in hardcover, pocketversie, en waarschijnlijk ook nog een gesigneerd exemplaar ergens verstopt. Elke keer als ze me zag, begon ze over de geheime boodschappen van Leonardo da Vinci, de Priorij van Sion, en hoe Maria Magdalena eigenlijk de vrouw van Jezus was. Als puber rolde ik er natuurlijk met mijn ogen van. Maar ergens bleef het wel hangen. Nu, jaren later, dacht ik: laten we die films eens onder de loep nemen, puur voor de nostalgie… én om te zien of oma misschien toch gelijk had (grapje, oma!).

Waarom duiken we hier dus in? Omdat die Da Vinci Code films (De Da Vinci Code, Angels & Demons, en Inferno) een fenomeen waren. Of je ze nu goed vond of niet, iedereen had er een mening over. En laten we eerlijk zijn, er zit best wat vermakelijke onzin tussen. Klaar om deze rollercoaster van complotten, kunst en Tom Hanks' serieuze gezichtsuitdrukking te herbeleven? Let's go!

De Da Vinci Code: Het begin van een controverse

De eerste film, De Da Vinci Code (2006), zette de toon voor de hele trilogie: veel mysterie, veel symboliek, en heel veel mensen die boos waren. De film, geregisseerd door Ron Howard (die overigens een meester is in het maken van entertainende, zij het soms wat vlakke, blockbusters), volgt Robert Langdon (Tom Hanks), een professor in religieuze iconologie (dat klinkt heel indrukwekkend, hè?), en Sophie Neveu (Audrey Tautou), een cryptologe, terwijl ze een moord proberen op te lossen in het Louvre. Een moord die natuurlijk leidt naar een eeuwenoud geheim over Jezus Christus en zijn nageslacht.

Wat maakt deze film zo… uh… bijzonder?

• De complotten: De Priorij van Sion, de Tempeliers, het Heilige Bloed – het is allemaal super boeiend, of je het nu gelooft of niet. Het feit dat al deze groepen verweven zijn in het verhaal, maakt het heel aantrekkelijk. Het is bijna alsof je een geschiedenisles krijgt, maar dan eentje vol spannende roddels.
• De locaties: Het Louvre, Westminster Abbey, Rosslyn Chapel… De film neemt je mee naar prachtige plekken. Ik bedoel, wie wil er nou niet een weekendje naar Parijs om da Vinci's schilderijen te bekijken… en ondertussen een geheim genootschap ontmaskeren?
• Tom Hanks' haar: Serieus, wat was er aan de hand met zijn haar in deze film? Het leek wel alsof er een eekhoorn in woonde. (Sorry, Tom, ik hou van je als acteur, maar dat kapsel…)
• De controverse: De film veroorzaakte een enorme ophef, vooral bij de Katholieke Kerk. Ze vonden het allemaal maar blasfemisch en historisch incorrect. Maar eerlijk gezegd, dat maakte de film alleen maar interessanter, toch? Een beetje verboden vrucht is altijd lekker.

Kritiekpuntje: de film is lang. Echt lang. Soms voelt het alsof je naar een documentaire zit te kijken, maar dan met spannende muziek en af en toe een achtervolging. Maar hé, als je van complottheorieën houdt, is het zeker de moeite waard. En laten we eerlijk zijn, je kunt het altijd opzetten als achtergrondgeluid tijdens het schoonmaken. Twee vliegen in één klap!

Angels & Demons: Bommen, wetenschap en nog meer complotten

Drie jaar later kwam Angels & Demons (2009) uit. Weer geregisseerd door Ron Howard, en weer met Tom Hanks als Robert Langdon. Dit keer wordt Langdon naar het Vaticaan geroepen om een complot te ontrafelen waarbij de Illuminati betrokken zijn. Jup, die Illuminati van al die gekke internet memes! Ze hebben vier kardinalen ontvoerd en dreigen het Vaticaan op te blazen met antimaterie. Klinkt lekker overdreven, toch?

Wat maakt Angels & Demons anders?

• Meer actie: In tegenstelling tot de eerste film, is Angels & Demons een stuk sneller en actiegerichter. Denk aan achtervolgingen door Rome, ontploffingen en heel veel rennende priesters. Het is net een aflevering van 24, maar dan met religieuze symboliek.
• De wetenschap: De antimaterie speelt een grote rol in het verhaal. Hoewel de wetenschappelijke uitleg misschien niet helemaal klopt (sorry, wetenschappers!), voegt het wel een interessante dimensie toe aan het verhaal. Het is alsof Dan Brown heeft gedacht: "Laten we de religie eens combineren met wat coole wetenschap!"
• Ewan McGregor: Ewan McGregor speelt de rol van Camerlengo Patrick McKenna, een jonge priester die een belangrijke rol speelt in het verhaal. Hij is charismatisch, gelovig en… nou ja, je moet de film maar kijken om te zien wat er met hem gebeurt. Zeg maar dag tegen je 'Obi-Wan Kenobi' beeld!
• Het Vaticaan: De film speelt zich grotendeels af in het Vaticaan, wat natuurlijk een prachtige setting is. Het is fascinerend om te zien hoe de filmmakers deze heilige plaats hebben gebruikt als achtergrond voor een spannend complot. Ik vraag me af wat de paus ervan vond…

Angels & Demons is over het algemeen wat beter ontvangen dan De Da Vinci Code. Misschien omdat het wat minder controversieel was, of misschien gewoon omdat het een betere film is. Maar eerlijk is eerlijk, het is nog steeds een beetje cheesy. En sommige scènes zijn gewoonweg belachelijk. Maar hé, dat maakt het ook wel weer leuk, toch? Je kunt er lekker om lachen.

Inferno: Virus, bevolkingsgroei en Florentijnse kunst

De derde film, Inferno (2016), bracht Robert Langdon terug met… een geheugenverlies! Deze keer wordt hij wakker in een Italiaans ziekenhuis zonder te weten hoe hij daar is gekomen. Hij moet een complot ontrafelen dat te maken heeft met een dodelijk virus, bedacht door een gestoorde wetenschapper die de wereld wil redden van overbevolking. Klinkt actueel, nietwaar? En natuurlijk is de sleutel tot het mysterie te vinden in Dante's Inferno.

Waarom is Inferno misschien wel de zwakste van de drie?

• Het geheugenverlies: Het geheugenverlies van Langdon voelt een beetje geforceerd aan. Het is een handig trucje om de spanning op te bouwen, maar het is ook een beetje lui schrijven. Het voelt alsof de schrijvers dachten: "Hoe kunnen we dit verhaal nog interessant maken? Oh, laten we hem gewoon zijn geheugen laten verliezen!"
• De schurk: De schurk in Inferno is… oké. Maar hij is niet zo memorabel als de schurken in de eerste twee films. Hij is een beetje een clichématige gekke wetenschapper. Je weet wel, zo eentje die praat over het redden van de wereld, maar ondertussen miljoenen mensen wil vermoorden.
• De plot: De plot is ingewikkeld, maar niet op een goede manier. Er zitten veel onnodige wendingen in het verhaal die het alleen maar verwarrender maken. Soms had ik het gevoel dat ik een wiskundesom probeerde op te lossen, in plaats van een film te kijken.
• Minder memorabele locaties: Hoewel Florence prachtig is, zijn de locaties in Inferno niet zo iconisch als in de eerste twee films. Het Louvre en het Vaticaan zijn gewoonweg spectaculairder.

Ondanks de minpunten is Inferno nog steeds een vermakelijke film. Het is spannend, het heeft een paar leuke actiescènes, en Tom Hanks doet zijn best (ook al is zijn haar nu een stuk normaler). Maar over het algemeen is het de zwakste van de trilogie. Het voelt een beetje als een herhaling van zetten, zonder de originaliteit en de controverse van de eerste twee films. Misschien was het gewoon tijd om Robert Langdon met pensioen te laten gaan.

Conclusie: Zijn de Da Vinci Code films de moeite waard?

Dus, zijn de Da Vinci Code films het kijken waard? Absoluut! Of je ze nu serieus neemt of erom lacht, ze bieden een unieke combinatie van mysterie, spanning en historische onzin. Ze zijn perfect voor een avondje bankhangen met popcorn en een open geest. En wie weet, misschien leer je er nog iets van ook. Of je komt erachter dat oma toch niet zo gek was als je dacht. 😉

En hey, laten we eerlijk zijn, elke trilogie heeft wel een zwakker deel. Inferno mag dan niet de beste film zijn, maar het maakt de eerste twee films er niet minder om. Dus, pak je DVD's (of stream ze, dat kan ook), verzamel je vrienden (of kijk het lekker alleen), en geniet van de rollercoaster van complotten, kunst en Tom Hanks' serieuze gezicht. Je zult er geen spijt van krijgen. Beloofd!