David Nicholls De Eerste Dag

Je kent dat wel, hè? Van die boeken die je overal ziet, waar iedereen het over heeft, en je denkt: “Moet ik dáár nou ook weer aan beginnen?” Nou, dat had ik dus ook met De Eerste Dag van David Nicholls.

Maar jongens, jongens, jongens... Zeg ik nu, nadat ik het heb verslonden. Het is niet zomaar een boek. Het is alsof je een oude vriend tegenkomt, iemand die je perfect snapt, zelfs al hebben jullie elkaar jaren niet gesproken.

Wat is er nou zo bijzonder aan?

Nou, om te beginnen: het verhaal. Het draait om Emma Morley en Dexter Mayhew. Ze ontmoeten elkaar op de avond van hun afstuderen in 1988. Eén nacht, één gedeelde taxi... En dan? Dan volgen we ze elk jaar op dezelfde dag, 15 juli, twintig jaar lang.

Klinkt simpel, toch? Maar geloof me, in die twintig dagen, verspreid over twintig jaar, gebeurt er ontzettend veel. Liefde, verlies, dromen, teleurstellingen, succes, mislukking... het leven, kortom. Het is net alsof je stiekem meekijkt in iemands dagboek, maar dan wel een dagboek dat ontzettend goed geschreven is en je direct raakt.

Relatable tot en met

Het knappe aan Nicholls is dat hij personages creëert die je herkent. Emma is die slimme, beetje onzekere, idealistische meid die je misschien kent van de universiteit. Of, eerlijk gezegd, misschien ben jij Emma wel. Dexter is die charmante, bevoorrechte jongen die het allemaal zo makkelijk lijkt af te gaan... tot het moment dat het niet meer zo makkelijk is. Denk aan die ene gast op je school die altijd de coolste was, maar waarvan je nu afvraagt hoe het écht met hem gaat.

Ze maken fouten. Ze nemen verkeerde beslissingen. Ze kwetsen elkaar. Net als wij allemaal. En juist dat maakt het zo echt. Het is geen sprookje, geen Hollywood-romance. Het is het echte leven, met al zijn imperfecties.

Ik herinner me nog dat ik aan het lezen was in de trein, en Emma maakte een keuze waar ik het helemaal niet mee eens was. Ik wilde haar bijna toeschreeuwen: "Nee! Doe dat niet! Je weet toch dat dat een slecht idee is?!" Zo erg zit je erin. Het is alsof je zelf deel uitmaakt van hun leven.

Waarom zou je dit willen lezen?

Oké, toegegeven, er zijn genoeg boeken. Waarom zou je De Eerste Dag aan je leeslijst toevoegen? Nou, ten eerste: het is gewoon goed geschreven. Nicholls heeft een heerlijke schrijfstijl, intelligent, humoristisch, maar ook ontroerend. Het is een boek dat je in één ruk wilt uitlezen, maar tegelijkertijd ook wilt rekken, omdat je niet wilt dat het ophoudt.

Ten tweede: het zet je aan het denken. Over je eigen leven, over de keuzes die je hebt gemaakt, over de mensen die je hebt gekend. Over de dromen die je hebt opgegeven, of juist hebt nagestreefd. Het is een spiegel die je wordt voorgehouden, maar dan wel een spiegel die je een beetje milder naar jezelf laat kijken.

Denk bijvoorbeeld aan die ene baan die je eigenlijk niet wilde, maar wel nam omdat het 'verstandiger' was. Of die relatie die je te lang hebt volgehouden, omdat je bang was om alleen te zijn. De Eerste Dag laat je zien dat het oké is om fouten te maken, dat het oké is om te twijfelen, dat het oké is om je eigen pad te volgen, zelfs als dat een hobbelige weg is.

Het gaat over meer dan liefde

Ja, er zit een liefdesverhaal in, maar het is zoveel meer dan dat. Het gaat over vriendschap, over de banden die je hebt met de mensen om je heen. Over hoe die relaties veranderen door de jaren heen, hoe ze je steunen, je uitdagen, je irriteren, je liefhebben. Het is de echte liefde die niet altijd romantisch is, maar wel diep en duurzaam.

Ik heb bijvoorbeeld een vriendin die ik al ken sinds de basisschool. We hebben elkaar door dik en dun gesteund, door liefdesverdriet, carrièreswitchs, verhuizingen... Onze vriendschap is als een oude boom, met diepe wortels. De Eerste Dag deed me denken aan haar, aan de waarde van die lange, gedeelde geschiedenis.

Dus...Moet je het lezen?

Mijn antwoord is: ja, absoluut. Het is niet zomaar een boek dat je leest en weer vergeet. Het is een boek dat je bijblijft, dat je aan het denken zet, dat je misschien wel een beetje verandert. Het is een boek dat je cadeau wilt geven aan je beste vriend(in), aan je zus, aan je moeder... aan iedereen die je liefhebt.

Geef het een kans. Je zult er geen spijt van krijgen. Misschien herken je jezelf in Emma, misschien in Dexter. Misschien herken je wel iets van je eigen leven in hun verhaal. En wie weet, misschien ga je na het lezen wel met een andere blik naar je eigen 15 juli kijken.

En als je het uit hebt, dan kunnen we er samen over praten. Want geloof me, daar wil je over praten. Het is zo'n boek dat je wilt delen, dat je wilt bespreken, waar je je eigen interpretaties op wilt loslaten. Het is een boek dat blijft hangen. Op een positieve manier, dan hè.

Dus, pak die kop thee, ga lekker zitten, en begin te lezen. Laat je meevoeren door het verhaal van Emma en Dexter. Laat je ontroeren, laat je lachen, laat je huilen. En laat je vooral herinneren aan de schoonheid van het gewone leven.

Want uiteindelijk, is dat waar De Eerste Dag echt over gaat: het vieren van de kleine, alledaagse momenten die ons leven zo bijzonder maken.