David Wallace This Is Water

Oké, laten we het even hebben over iets dieps. Maar dan wel op een chille manier. Ken je dat gevoel dat je in de supermarkt staat, achter een slak van een kassa-bediende, en je denkt: "Waarom altijd mij?". Of dat je in de file staat, terwijl je al laat bent voor je afspraak, en je buren vrolijk staan te zwaaien vanaf hun balkon? Ja, dat. David Foster Wallace, een briljante maar helaas overleden schrijver, had het ook over die momenten. In zijn beroemde speech "This Is Water" probeerde hij ons een andere manier te leren om naar deze irritante, dagelijkse situaties te kijken.

Stel je voor: je staat in die supermarktrij. Je bent moe, je hebt honger, en de kassière lijkt de hele dag op een egel te hebben gejaagd. Je denkt misschien: "Waarom moet dit mij overkomen? Wat heb ik verkeerd gedaan?". Wallace zou zeggen: "Misschien heeft die kassière wel een slechte dag. Misschien is haar auto net stuk gegaan. Misschien heeft ze wel een ziek kind thuis zitten." Klinkt soft, hè? Alsof ik je vertel dat je ook nog moet mediteren op je ademhaling terwijl je voeten staan te branden. Maar het idee is dat je, in plaats van alleen maar aan jezelf te denken, even probeert te beseffen dat andere mensen ook hun eigen shit meemaken.

De standaardinstelling: Egoïsme als navigatiesysteem

Wallace noemt het de "standaardinstelling". Onze standaardinstelling is om te denken dat de wereld om ons draait. Dat wij het belangrijkst zijn, en dat alles wat ons dwarszit, een persoonlijke belediging is. Alsof het universum speciaal op ons gemunt heeft om ons te irriteren. De buurman met de bladblazer op zondagochtend? Pure sabotage! Het stoplicht dat net op rood springt als je eraan komt? Een complot van de gemeente! Maar is dat echt zo?

Het punt is: deze standaardinstelling maakt ons ongelukkig. We worden boos, gefrustreerd en geïrriteerd door de kleinste dingen. En dat komt omdat we denken dat we er recht op hebben dat alles soepel verloopt. Maar het leven is nou eenmaal niet soepel. Het is meer een hobbelige weg met hier en daar een diepe kuil waar je gegarandeerd in belandt. En als je de hele tijd boos bent op die kuilen, dan mis je de mooie uitzichten langs de weg.

"This Is Water": De Bewuste Keuze

Hier komt de "This Is Water" gedachte om de hoek kijken. Wallace zegt dat we de keuze hebben om anders te denken. In plaats van in onze standaardinstelling te blijven hangen, kunnen we bewust kiezen om anders naar de wereld te kijken.

Denk aan die supermarktrij. Je kunt denken: "Wat duurt dit lang! Ik heb wel betere dingen te doen!". Maar je kunt ook denken: "Misschien kan ik even mijn ademhaling observeren. Misschien kan ik bedenken waar ik dankbaar voor ben. Misschien kan ik de persoon voor me een fijne dag wensen." Het is niet makkelijk, en het voelt in het begin misschien geforceerd. Maar hoe vaker je het doet, hoe meer het een tweede natuur wordt. Alsof je de afstandsbediening pakt en je eigen interne zender op een andere frequentie afstemt. Een frequentie met minder geklaag en meer… wel ja… acceptatie.

Acceptatie is een groot woord, ik weet het. Klinkt bijna zweverig. Maar het betekent gewoon dat je erkent dat de dingen zijn zoals ze zijn. Dat de supermarktrij lang is. Dat de file er staat. Dat je buurman van bladblazen houdt (om welke bizarre reden dan ook). En dat je niet per se hoeft te vechten tegen die realiteit. Je kunt er gewoon zijn. En misschien zelfs een beetje meebewegen.

De Vis in het Water: Het Evidente Niet Zien

De titel "This Is Water" komt van een anekdote die Wallace vertelt. Twee jonge vissen zwemmen rond en komen een oudere vis tegen. De oudere vis knikt vriendelijk en zegt: "Morgen, jongens. Lekker weertje voor het water, hè?". De jonge vissen zwemmen verder, en uiteindelijk vraagt de een aan de ander: "Wat is water?".

De moraal van het verhaal is dat de meest evidente, vanzelfsprekende dingen vaak de moeilijkste zijn om te zien. We zijn zo gewend aan onze eigen gedachten en perspectieven dat we vergeten dat er andere manieren zijn om naar de wereld te kijken. We zijn als die vissen die niet beseffen dat ze in het water zwemmen. We ademen lucht, we lopen op aarde, en we denken de hele dag door. Maar we staan er zelden bij stil. We nemen het gewoon als vanzelfsprekend aan. Terwijl, juist door er even bij stil te staan, je heel veel nieuwe inzichten kunt krijgen.

Zoals, bijvoorbeeld, dat het best wel bijzonder is dat je überhaupt kunt denken. Dat je een bewustzijn hebt. Dat je in staat bent om te leren, te groeien en te veranderen. Dat je de keuze hebt om een betere versie van jezelf te worden. Dat je de keuze hebt om te stoppen met klagen over die supermarktrij en in plaats daarvan te focussen op de dingen waar je dankbaar voor bent.

Het Gaat Niet Om Perfectie, Maar Om Bewustzijn

Nu denk je misschien: "Ja, ja, leuk verhaal, maar ik ben geen heilige. Ik ga echt niet plotseling verliefd worden op lange wachtrijen en luidruchtige buren." En dat hoeft ook niet. Het gaat er niet om dat je perfect wordt. Het gaat erom dat je je bewust wordt van je eigen gedachten en reacties. Dat je jezelf betrapt als je weer in je standaardinstelling schiet. En dat je dan, als je eraan denkt, even een stapje terugzet en jezelf eraan herinnert dat er andere manieren zijn om naar de wereld te kijken.

Het is net als met autorijden. In het begin moet je er heel bewust over nadenken: koppeling, gas, schakelen. Maar na een tijdje gaat het vanzelf. Zo is het ook met "This Is Water". Hoe vaker je oefent, hoe makkelijker het wordt om je standaardinstelling te doorbreken en een meer compassievolle, begripvolle en dankbare blik op de wereld te ontwikkelen.

En geloof me, het is de moeite waard. Want als je minder tijd besteedt aan klagen en je meer focust op de positieve dingen, dan wordt het leven een stuk leuker. Zelfs als je nog steeds in de supermarktrij staat achter die trage kassière.

Dus, de volgende keer dat je gefrustreerd bent, vraag jezelf dan af: "Wat is water?". En herinner jezelf eraan dat je de keuze hebt om anders te denken. De keuze om vriendelijker te zijn. De keuze om dankbaarder te zijn. De keuze om een betere versie van jezelf te worden. En wie weet, misschien zie je dan wel dat die supermarktrij helemaal niet zo erg is. Misschien krijg je wel een glimlach van de kassière. Of misschien ontdek je wel een nieuw favoriet tijdschrift in het rek. Wie weet?

Kortom, This Is Water is geen magische formule voor instant geluk. Het is een simpele, maar krachtige herinnering dat je de macht hebt om je eigen ervaringen te beïnvloeden. En dat, mijn beste vriend, is best wel iets.