De Goede Zoon Recensie Nrc

Ken je dat? Je zit lekker op de bank, Netflix aan, zak chips binnen handbereik. Maar dan denk je: "Hmm, ik zou eigenlijk eens een goed boek moeten lezen." En niet de achterkant van die chipszak. Dus je gaat op zoek, en al snel struikel je over recensies. En dan, ineens, staat daar "De Goede Zoon" van Rob van Essen, en de NRC is er lyrisch over. Maar wat moet je daar nu mee?

Nou, stel je voor: de NRC is een soort van strenge tante die je altijd vertelt dat je rechtop moet zitten en dat je je groenten moet eten. Ze hebben vaak gelijk, maar je hebt niet altijd zin om te luisteren. Een recensie in de NRC kan voelen als een verplicht nummertje. Maar hé, misschien is "De Goede Zoon" wél de moeite waard.

Wat maakt "De Goede Zoon" bijzonder?

Laten we eerlijk zijn: de titel klinkt niet direct als een avond vol rock 'n roll. "De Goede Zoon"? Dat klinkt als...nou ja, als iemand die braaf zijn moeder belt en haar boodschappen doet. Maar schijn bedriegt, en dat is precies wat Rob van Essen zo goed kan. Hij neemt het alledaagse, het saaie zelfs, en maakt er iets fantastisch van.

Het verhaal gaat over een man, Arnold, die op zijn dementerende moeder past. Klinkt deprimerend, toch? Maar dat is het niet. Het is meer... een soort van surreële roadtrip door het hoofd van Arnold, met zijn moeder als een soort van grillige GPS. Ze dwalen af, ze verdwalen, en ze komen soms op de meest onverwachte plekken terecht. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Stel je voor: je bent aan het navigeren met Google Maps, maar dan heeft Google Maps een slechte dag en stuurt je constant de verkeerde kant op. En je moeder, die naast je zit, geeft ook nog eens ongevraagd advies. Dat is ongeveer hoe het voelt om "De Goede Zoon" te lezen. Chaos, verwarring, maar ook onverwachte momenten van schoonheid en humor.

De schrijfstijl: alsof je met een vriend aan het kletsen bent.

Rob van Essen schrijft op een manier die heel toegankelijk is. Het is alsof je met een oude vriend aan het kletsen bent, die af en toe een beetje filosofisch wordt en dan weer een platte grap maakt. Hij gebruikt geen moeilijke woorden, hij verliest zich niet in lange, ingewikkelde zinnen. Hij vertelt gewoon een verhaal, op een manier die je bij de keel grijpt.

Zijn beschrijvingen zijn vaak raak en hilarisch. Hij weet de kleine, alledaagse dingen te observeren en ze op een manier te beschrijven die je doet grinniken. Zo'n moment waarop je denkt: "Ja, dat herken ik! Dat heb ik ook meegemaakt!"

Bijvoorbeeld, die keer dat je met je eigen moeder naar de supermarkt ging en ze persé die ene, belachelijk dure avocado wilde hebben. En hoe je dan, stiekem, dacht: "Oké, mama, je krijgt die avocado, maar dan moet je me beloven dat je hem ook echt opeet!" Dat soort momenten vind je terug in "De Goede Zoon". Alleen dan in een veel meer absurde en ontroerende vorm.

Het boek is geen typisch verhaal over dementie. Het is meer een verhaal over de complexiteit van relaties, over de liefde en frustraties die komen kijken bij het zorgen voor een ouder wordende ouder. Het is een verhaal over de zoektocht naar identiteit, naar wat het betekent om een goede zoon te zijn. En misschien wel het belangrijkste: het is een verhaal over de absurditeit van het leven.

En ja, de NRC vond het dus ook wat. Ze prezen de schrijfstijl, de humor, de diepgang. Maar laat je niet intimideren door die strenge tante. "De Goede Zoon" is geen zware kost, het is geen boek dat je met lood in je schoenen leest. Het is een boek dat je meeneemt op een reis, een reis die je doet lachen, huilen en nadenken.

Waarom je "De Goede Zoon" zou moeten lezen, zelfs als je niet van de NRC houdt.

Kijk, ik begrijp het. Je bent misschien niet zo van de literaire romans. Je leest liever een spannende thriller of een romantische komedie. Dat is helemaal prima. Maar "De Goede Zoon" is anders. Het is een boek dat je raakt, op een manier die je misschien niet verwacht.

Het is een boek dat je doet nadenken over je eigen relaties, over je eigen leven. Het is een boek dat je laat zien dat er humor te vinden is in de meest onverwachte situaties. En het is een boek dat je, stiekem, een beetje hoop geeft.

Dus, laat die Netflix even voor wat het is. Leg die zak chips weg (of niet, we oordelen niet). Pak "De Goede Zoon" en laat je meevoeren. Wie weet, misschien kom je wel tot de conclusie dat de NRC, die strenge tante, toch wel een beetje gelijk had. En wie weet, misschien word je wel een beetje een betere versie van jezelf.

En als je het niks vindt? Tja, dan heb je in ieder geval iets te zeuren tegen je eigen moeder tijdens de volgende supermarktbezoek. Win-win, toch?

Oh, en als je je afvraagt of ik het boek goed vond? Ik zou het zo nog een keer lezen. Maar dan wel met een extra grote zak chips.