De Heksen Roald Dahl Film

Oké, even een bekentenis. Als kind was ik doodsbang voor heksen. Echt, het idee dat er vrouwen rondliepen die kinderen in muizen konden veranderen, bezorgde me nachtmerries. Het begon allemaal met een boek, natuurlijk. Raad eens welke? Ja, De Heksen van Roald Dahl. Dat boek, en later de film uit 1990, hebben een diepe indruk achtergelaten. Maar waaróm eigenlijk?

En dat brengt me op het punt waar ik eigenlijk naartoe wilde: de verfilming van De Heksen. Niet de klassieker uit 1990 (die natuurlijk ook fantastisch is, maar daarover later meer), maar de recentere versie uit 2020. Tijd om eens goed te kijken wat die film nou eigenlijk zo...bespreekbaar maakt. Of je ‘m nou haat of liefhebt, er valt genoeg over te zeggen!

De remake: een nieuw jasje of een mislukte transformatie?

De film uit 2020, met Anne Hathaway in de rol van Opperheks, probeerde De Heksen een nieuw, moderner jasje te geven. De setting werd verplaatst naar het zuiden van de Verenigde Staten in de jaren '60, met een zwarte jongen als hoofdpersoon. Goed idee, toch? Nou ja, daar zijn de meningen dus behoorlijk over verdeeld.

Wat werkte wel?

• De visuele pracht: Laten we eerlijk zijn, de film ziet er fantastisch uit. De special effects zijn indrukwekkend en de heksen zijn lekker griezelig. Vooral de Opperheks in haar 'ware' gedaante! Brrr.
• Anne Hathaway: Sommige mensen vonden haar over de top, maar ik vond haar heerlijk theatraal. Ze ging er vol voor, en dat siert haar. Ze leek echt plezier te hebben in haar rol als evil Opperheks.
• Het idee van een andere setting: Het verplaatsen van het verhaal naar de jaren '60 in Amerika gaf de film een interessante, nieuwe dimensie. De thema's van discriminatie en racisme werden subtiel aangeraakt, wat een extra laag toevoegde aan het verhaal. (Of dat helemaal goed is gelukt, daarover later meer!)

Wat werkte minder?

• De toon: De film voelt een beetje inconsistent aan. Soms is het heel eng en griezelig, dan weer heel kinderlijk en humoristisch. Het is alsof de regisseur niet helemaal wist welke kant hij op wilde.
• Het script: Het script is gewoon niet zo sterk als dat van de film uit 1990. Sommige dialogen zijn houterig en de personages zijn minder goed uitgewerkt.
• De kritiek op de representatie van gehandicapten: Dit was een belangrijk punt van kritiek. De heksen in de film hebben misvormde handen en voeten, wat door sommigen werd gezien als een negatieve representatie van mensen met een handicap. Dit leidde tot veel ophef en discussie. (En terecht, denk ik!)

Kortom, de remake had potentie, maar wist die niet helemaal waar te maken. Het is een visueel aantrekkelijke film met een interessante setting en een geweldige actrice in de hoofdrol, maar het script en de inconsistentie in de toon laten te wensen over. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de gevoelige kwestie van de representatie van gehandicapten.

De klassieker uit 1990: hoe goed is hij écht?

Dan nu de film die bij velen in hun jeugd een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten: The Witches uit 1990, met Anjelica Huston als de ijskoude Opperheks. Deze film is gebaseerd op het boek van Roald Dahl en volgt het verhaal van een jongen die met zijn oma op vakantie gaat en ontdekt dat de hotelgasten in werkelijkheid een bijeenkomst van heksen zijn. En die heksen hebben snode plannen!

Waarom is deze film zo iconisch?

• Anjelica Huston: Ze is perfect als Opperheks. Haar ijskoude blik, haar perfecte accent, haar sinistere glimlach... ze is gewoonweg briljant. Haar transformatie naar haar ware gedaante is nog steeds een van de meest memorabele horror-momenten uit mijn jeugd. (Serieus, ik krijg er nog steeds kippenvel van!)
• De praktische effecten: In tegenstelling tot de remake, die veel gebruik maakt van CGI, maakt de film uit 1990 gebruik van praktische effecten. En dat is te zien! De heksen zien er echt eng en vies uit. Het is misschien niet zo 'mooi' als CGI, maar het is wel veel effectiever.
• De trouw aan het boek: Hoewel de film een aantal aanpassingen maakt aan het boek, blijft hij over het algemeen trouw aan het verhaal en de sfeer van Roald Dahl. De zwarte humor, de griezeligheid, de aandacht voor detail... het is allemaal aanwezig.

Natuurlijk is de film uit 1990 niet perfect. De special effects zijn gedateerd (maar dat draagt eigenlijk alleen maar bij aan de charme) en sommige aspecten van de film zijn misschien een beetje te eng voor jonge kinderen. Maar over het algemeen is het een geweldige verfilming van een geweldig boek. Het is een film die je keer op keer kunt bekijken en die je altijd weer weet te verrassen.

Dus, welke film is beter?

Tja, dat is natuurlijk een kwestie van smaak. De remake uit 2020 is visueel indrukwekkend en heeft een geweldige Anne Hathaway, maar mist de ziel en de charme van de klassieker uit 1990. De klassieker is misschien gedateerd, maar is wel een stuk enger en trouwer aan het boek. Persoonlijk vind ik de film uit 1990 nog steeds de betere, maar ik kan begrijpen dat sommige mensen de remake leuker vinden. (Maar stiekem heb ik toch wel gelijk, hè? 😉)

Uiteindelijk gaat het erom dat je geniet van de film. Of je nu fan bent van de remake of de klassieker, of misschien wel allebei, De Heksen is een verhaal dat je niet snel zult vergeten. En wie weet, misschien kijk je voortaan wel met een iets kritischere blik naar oudere dames met handschoenen... Je weet maar nooit!

Conclusie

De Heksen, in welke vorm dan ook, blijft een fascinerend verhaal. Of je nu de voorkeur geeft aan de nostalgie van de klassieker of de moderne flair van de remake, het is duidelijk dat Roald Dahl's creatie ons nog steeds weet te boeien en te entertainen (en een beetje bang te maken!). En dat is toch het belangrijkste, nietwaar?