De Memoires Van Abel Sikkink

Ken je dat? Dat moment dat je op zolder bent en ineens een vergeten doos vindt? Zo’n stoffige kartonnen vriend die je aankijkt alsof hij al je geheimen bewaart? Nou, dat had ik laatst dus. En raad eens wat erin zat? Niet de kindertekeningen (die zaten er ook in, oké), maar een vergeeld boekje met de ietwat cryptische titel: "De Memoires Van Abel Sikkink". Abel Sikkink... Die naam zei me in eerste instantie helemaal niks. Maar goed, nieuwsgierigheid won. En geloof me, ik ben blij dat ik dat stoffige ding open heb geslagen.

Want achter die wat saaie titel schuilt een verhaal… nou ja, een verhaal dat je niet snel verwacht. Het is alsof je een tijdmachine instapt en plotseling oog in oog staat met... eh... een tamelijk eigenzinnige Hollandse boer uit de vorige eeuw.

Wie was Abel Sikkink?

Dat is dus de grote vraag, hè? En het antwoord is: niet iemand die je in de geschiedenisboeken tegenkomt. Abel Sikkink was, voor zover ik kan achterhalen, gewoon een boer. Een boer uit een klein dorpje ergens in de Achterhoek (dat raden we dan maar even). Maar wat hem niet gewoon maakte, was zijn drang om alles wat hij meemaakte op te schrijven. En dan bedoel ik ook alles. Denk aan:

• De mislukte oogst van 1937 ("Die stomme kevers!").
• De geboorte van zijn koe Bertha ("Een beste dame, met een blik waar je bang van wordt.").
• Zijn irritaties over de nieuwe dominee ("Een gladjakker, met praatjes voor tien.").

Je snapt het al: geen politiek gekonkel, geen heroïsche oorlogsdaden, gewoon het dagelijkse leven van een boer. Maar juist dat maakt het zo fascinerend. Het is een microgeschiedenis, een kijkje in een wereld die anders misschien vergeten zou zijn. En dat is, vind ik, toch super waardevol.

Wat maakt die Memoires zo bijzonder?

Oké, je vraagt je misschien af: waarom zou ik me druk maken om de memoires van een of andere onbekende boer? Goede vraag! Het antwoord ligt in de details. Het is de manier waarop Abel schrijft, zijn directe stijl, zijn soms ietwat botte humor, die je helemaal in het verhaal zuigt. Het is alsof hij tegenover je zit, met een glas zelfgestookte jenever, en je alles vertelt wat hem dwarszit.

Neem bijvoorbeeld dit fragment over zijn buurman, Hendrik-Jan:

"Hendrik-Jan is weer eens te laat met zaaien. Altijd dat getreuzel. Ik zeg altijd: 'Hendrik-Jan, je bent net een slak op een hete plaat!' Maar goed, hij lacht er alleen maar om. Het zal wel goedkomen, zegt hij dan. Tja, misschien wel. Maar ik heb zo mijn twijfels. En zijn varken is trouwens ook weer ontsnapt. Loopt nu in mijn koolveld. Zucht."

Zie je wat ik bedoel? Die kleine observaties, die persoonlijke ergernissen, dat maakt het zo levendig. Het is alsof je er zelf bij bent. En dat, beste lezer, is wat geschiedenis zo interessant maakt. Niet alleen de grote gebeurtenissen, maar juist ook de kleine verhalen van gewone mensen.

Een unieke inkijk in het boerenleven

Maar er is meer. De memoires geven ook een bijzondere inkijk in het boerenleven van die tijd. Je leert over de gebruiken, de tradities, de uitdagingen. Het is hard werken, weinig luxe, maar ook een sterke gemeenschapszin. Abel beschrijft bijvoorbeeld hoe ze elkaar hielpen bij de oogst, hoe ze samen feest vierden, hoe ze elkaar steunden in moeilijke tijden. Dat gevoel van saamhorigheid, dat is iets wat we in onze moderne maatschappij soms wel eens missen, vind je niet?

Even een paar concrete voorbeelden:

• De oogstfeesten: Beschrijvingen van uitbundige feesten na de oogst, met veel eten, drinken en muziek. ("De hele nacht doorgezakt, mijn hoofd bromde de volgende dag nog.")
• De rol van de kerk: De dominee speelt een belangrijke rol in het leven van de gemeenschap, maar Abel heeft er dus zo zijn twijfels bij. ("Hij preekt over bescheidenheid, maar hij rijdt wel in een gloednieuwe auto.")
• De invloed van de moderne tijd: De komst van elektriciteit en de tractor zorgen voor veranderingen, maar niet iedereen is daar blij mee. ("Die tractor maakt een hoop herrie. En de paarden raken werkloos.")

De ironie van Abel Sikkink

En dan is er nog de ironie. Abel is niet iemand die snel onder de indruk is. Hij bekijkt de wereld met een kritische blik en schroomt niet om zijn mening te geven. Dat levert soms hilarische passages op. Zeker als het gaat om de "moderne" ontwikkelingen van die tijd.

Zo schrijft hij bijvoorbeeld over de komst van de radio: "Nu zit iedereen de hele dag te luisteren naar die rare stemmen. Zeggen ze dat het nieuws is. Maar het is allemaal maar geklets. En de muziek is al helemaal niks. Geef mij maar een goede trekzak."

Of over de opkomst van de auto: "Een hoop lawaai en stank. En je zit er nog klem in ook. Geef mij maar een goed paard. Die brengt je tenminste veilig thuis."

Je voelt de scepsis, de nuchterheid. Abel is een man van het land, en hij heeft niet veel op met al die moderne fratsen. Maar tegelijkertijd is hij ook wel nieuwsgierig. Hij wil weten wat er gaande is in de wereld, ook al begrijpt hij het niet altijd. En dat maakt hem zo menselijk.

Waarom zou je dit nu willen lezen?

Misschien denk je nog steeds: "Leuk hoor, die Abel Sikkink, maar wat heb ik eraan?" Welnu, ik denk dat er een paar goede redenen zijn om je te verdiepen in zijn memoires:

• Het is een verademing: In een tijd van fake news en constante informatieoverload is het heerlijk om even terug te gaan naar een tijd waarin het leven overzichtelijker was.
• Het is herkenbaar: Ook al leefde Abel in een andere tijd, zijn zorgen, zijn frustraties, zijn vreugde, die zijn nog steeds heel herkenbaar. We zijn allemaal maar mensen, toch?
• Het is een les in nederigheid: Het herinnert je eraan dat het leven niet alleen om grote prestaties en ambitieuze doelen draait, maar ook om de kleine dingen, de dagelijkse routines, de relaties met de mensen om je heen.
• Het is gewoon leuk! Serieus, de memoires van Abel Sikkink zijn echt vermakelijk. Ik heb hardop gelachen tijdens het lezen.

Conclusie: Een onverwachte schat

Dus, daar stond ik dan, met die stoffige doos op zolder. En ik ontdekte een schat. Niet van goud of juwelen, maar een schat aan verhalen, aan inzichten, aan humor. De memoires van Abel Sikkink zijn misschien geen literair meesterwerk, maar ze zijn wel een uniek document, een tijdcapsule die je meeneemt naar een andere wereld. En dat is, wat mij betreft, goud waard.

En weet je wat het grappige is? Ik heb inmiddels een beetje research gedaan, en het blijkt dat er nog steeds Sikkinks in de Achterhoek wonen. Misschien moet ik ze eens opzoeken. Wie weet kom ik nog meer verhalen tegen. Wordt vervolgd!

Dus, de volgende keer dat je op zolder bent, kijk dan eens goed rond. Misschien vind je wel je eigen "Memoires Van Abel Sikkink". Je weet nooit welke schatten er verborgen liggen.