Do Re Mi Sound Of Music Movie

Oké, dus, Doo-Ree-Mieh, de Sound of Music film. Ik bedoel, wie kent het niet? Zelfs als je onder een steen hebt gewoond (en laten we eerlijk zijn, in deze tijden, wie niet soms?), heb je er waarschijnlijk flarden van opgevangen. Het is een film zo zoet dat je er bijna tandpijn van krijgt, maar toch, op de een of andere manier, blijven we terugkomen voor meer. Alsof het een soort Austrian-themed guilty pleasure is. Let's dive in, zoals ze in Salzburg zouden zeggen (waarschijnlijk).

Het Begin: Een Non Met Een Gitaar

We beginnen met Maria, gespeeld door de onovertroffen Julie Andrews. Maria is... laten we zeggen enthousiast. Ze is een non in opleiding, maar laten we eerlijk zijn, het nonnenleven is niet helemaal haar ding. Ze zingt te luid, ze dwaalt af tijdens het gebed, ze lijkt meer op een rondrennende eekhoorn dan een ingetogen religieus figuur. De abdis (die echt een wijze oude dame is) besluit dat Maria iets moet doen. Iets dat verder gaat dan de muren van het klooster, voordat ze de hele boel in een flashmob verandert. Dus, poef, ze wordt nanny bij de familie Von Trapp. Spannend, toch?

De Von Trapp Clan: Meer Kinderen Dan Je Kunt Telllen

De familie Von Trapp. Oh boy, waar beginnen we? Er is Captain Georg von Trapp, een weduwnaar met een stuk of zeven kinderen. Een stuk of zeven? Serieus? Je zou bijna denken dat hij een voetbalteam aan het opbouwen was. De kapitein is een beetje een stijve hark. Hij fluit naar zijn kinderen alsof ze honden zijn (Serieus, fluiten? Wie doet dat nou?), en hij is over het algemeen... niet heel gezellig. Laten we zeggen dat hij niet echt een "knuffelbeer" type is. Maar hey, daar komt Maria om alles op te fleuren!

De Kinderen: Van Liesl tot Gretl

Laten we de kinderen eens bekijken, van oud naar jong, want anders raken we in de war. Alsof er niet genoeg kinderen zijn om in de war te raken!

• Liesl: De oudste, verliefd op een Telegrafenmann (telefoonlijnwerker), die misschien niet de beste keuzes maakt. Tja, 16 zijn is ingewikkeld, nietwaar?
• Friedrich: Stoer en een beetje macho, probeert indruk te maken op zijn vader.
• Louisa: Een beetje ondeugend, altijd in voor een grapje.
• Kurt: Die is 11 en vindt Maria eerst maar niks. Typisch gevalletje van moeilijk doen, maar stiekem lief.
• Brigitta: De slimme, die alles in de gaten heeft. Ze zegt wat iedereen denkt.
• Marta: Wil graag 16 worden, want dan mag ze 'echte' cadeaus krijgen. Logisch, toch?
• Gretl: De jongste, en natuurlijk het schattigste. Wie kan haar nou weerstaan?

Het is een hele kliek. Maar Maria, met haar gitaar en haar onstuitbare positiviteit, begint ze allemaal op te fleuren. Ze leert ze zingen (yay!), ze leert ze spelen (dubbel yay!), en ze leert ze... liefde. Aaaah!

De Liedjes: Oo-de-Lalee!

Laten we het hebben over de liedjes! Doo-Ree-Mieh, My Favorite Things, Edelweiss... de lijst gaat maar door. Serieus, deze film is een muzikale hitmachine. Ze zijn catchy, ze zijn vrolijk, en je hebt ze waarschijnlijk al de hele dag in je hoofd (sorry, not sorry). Ik wed dat je nu al aan het meeneuriën bent. En je weet wat? Dat is helemaal niet erg! Zing het van de daken! (Maar doe het misschien niet in de bibliotheek, oké?)

"My Favorite Things": Niet Zo Onschuldig Als Het Lijkt

Neem nou My Favorite Things. Op het eerste gezicht lijkt het gewoon een liedje over snoepjes en regendruppels, maar denk er eens over na. Het gaat over het vinden van vreugde in de kleine dingen, zelfs als alles om je heen shit is. En in de context van de film, met de dreiging van de nazi's die steeds dichterbij komt, is dat best wel een powerful message. Of misschien lees ik er gewoon te veel in. Wie zal het zeggen?

De Romantiek: Kapitein Von Trapp Gets Some Lovin'

Natuurlijk, er is ook romantiek! Maria en Captain Von Trapp beginnen elkaar... tja, aardig te vinden. Het begint allemaal heel onschuldig, met een beetje eye contact en een paar onhandige gesprekken. Maar al snel wordt het duidelijk dat er iets broeit. En wie kan Captain Von Trapp de schuld geven? Maria is tenslotte Julie Andrews! En Maria? Nou, ze valt voor de verlegen charme (nou ja, na de ontdooiing dan) en de verantwoordelijkheid van een man die voor een heel leger aan kinderen zorgt. Het is een klassiek verhaal: nanny meets grumpy dad, sparks fly, en ze leven nog lang en gelukkig. Toch?

De Nazi's: Oh Nee, De Boel Wordt Serieus!

Oké, laten we het even serieus hebben. Er zit een serieuze ondertoon in deze film. De Nazi's zijn in opmars, en Oostenrijk wordt langzaam maar zeker opgeslokt door het Derde Rijk. Captain Von Trapp, die een sterke afkeer heeft van de Nazi's, wordt onder druk gezet om zich bij hen aan te sluiten. Maar hij weigert. Hij is een man van principe (en waarschijnlijk ook een beetje eigenwijs). En dat brengt zijn gezin in gevaar.

Dit is waar de film echt spannend wordt. Er staat meer op het spel dan alleen romantiek en zingende kinderen. Het gaat om vrijheid, moed en het verdedigen van wat je gelooft. En het is een krachtige boodschap, vooral in deze tijden.

De Ontsnapping: Klim Elke Berg... Letterlijk!

Dus, wat doen de Von Trapps? Ze ontsnappen! Ze vluchten Oostenrijk uit, op de vlucht voor de Nazi's. En hoe doen ze dat? Door over de bergen te klimmen, natuurlijk! Het is een iconische scène, en ook een beetje hilarisch. Ik bedoel, een hele familie die over de bergen klimt met zeven kinderen? Dat is toch niet te filmen, of wel? Ik heb het al zwaar genoeg met één kind in de supermarkt!

Maar hier komt het bizarre: ze klimmen eigenlijk de verkeerde berg op! In plaats van naar Duitsland (waar de Nazi's waren), lopen ze richting Zwitserland, wat verder weg is. Een blunder, maar hé, het is wel een goed verhaal. Uiteindelijk redden ze het, en ze leven waarschijnlijk nog lang en gelukkig (tenzij de Zwitserse belastingdienst erachter komt hoeveel kinderen ze hebben. Grapje!).

Conclusie: Een Sappy Maar Geliefde Klassieker

Dus daar heb je het. Doo-Ree-Mieh, de Sound of Music. Het is sappy, het is overdreven, en het is soms een beetje ongeloofwaardig. Maar het is ook hartverwarmend, inspirerend en gewoonweg leuk. Het is een film die je doet lachen, je doet huilen, en je doet zingen. En dat is, uiteindelijk, wat een echte klassieker maakt. Dus ga ervoor, zet hem op, en zing uit volle borst! (Je buren zullen je dankbaar zijn... of niet).

Wist je dat?

• De echte familie Von Trapp heeft inderdaad gezongen, maar ze waren niet zo muzikaal als in de film.
• Julie Andrews was niet de eerste keuze voor de rol van Maria.
• De film is niet heel populair in Oostenrijk. Sterker nog, veel Oostenrijkers hebben hem nog nooit gezien! (Shocking, toch?)

Dus de volgende keer dat je Doo-Ree-Mieh hoort, weet je wat erachter zit: een verhaal over een non, een kapitein, zeven kinderen, een heleboel liedjes, en een gevaarlijke ontsnapping. En dat is best wel fantastisch, toch?