Doors Of Stone Patrick Rothfuss

Oké, laten we het even hebben over een pijnpunt. Iets waar we allemaal, als lezers van fantasy, een beetje verloren in ronddolen. Iets... legendarisch. Iets dat voelt als wachten op de bus in de stromende regen, maar dan veel langer. Ja, ik heb het over Doors of Stone, het derde boek in Patrick Rothfuss' The Kingkiller Chronicle.

We kennen het allemaal, toch? Je begint aan een serie. Je bent enthousiast. Je leest de eerste twee boeken (in dit geval, The Name of the Wind en The Wise Man’s Fear). Je bent helemaal verslaafd. Je vertelt je vrienden erover, je droomt erover, je fantaseert over wat er zal gebeuren. En dan… dan komt de stilte. De lange, doodse stilte.

Het is alsof je een fantastische taart bakt, de lekkerste die je ooit hebt geroken, de oven aanzet, en dan… de stroom uitvalt. Je staat daar, met je perfecte beslag, en een oven die je spottend aanstaart. Dat, mijn vrienden, is wachten op Doors of Stone.

De Legende van de Onuitgebrachte Boek

Rothfuss is, om het zachtjes uit te drukken, een perfectionist. En daar is niks mis mee! We willen allemaal een meesterwerk, een boek dat de tand des tijds doorstaat. Maar de legende van de Doors of Stone is inmiddels zo groot, zo mythisch, dat het bijna een personage op zich is geworden. Het is de Sasquatch van de fantasy literatuur. Iedereen praat erover, sommigen beweren het gezien te hebben (in een vage preview, misschien), maar niemand heeft het echt in handen gehad. Laat staan helemaal gelezen.

Het is alsof je een relatie hebt met iemand die constant zegt: "Ik ben er bijna! Nog even geduld!" En dat al jaren. Op een gegeven moment begin je te twijfelen of die persoon wel bestaat. Of dat de relatie wel echt is. Of dat je niet gewoon in een hele rare droom zit.

Waarom wachten we eigenlijk? Omdat de eerste twee boeken geweldig zijn. Ze zijn prachtig geschreven, de wereld is rijk en gedetailleerd, de personages zijn memorabel. Kvothe is een held (of anti-held, afhankelijk van hoe je hem bekijkt) die je in je hart sluit, ondanks zijn fouten. En we moeten weten hoe zijn verhaal eindigt. We willen de antwoorden! We willen de ontknoping!

De Hoop Die Blijft Branden

Maar goed, genoeg geklaag. Laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal onze eigen coping mechanismen ontwikkeld. Sommigen herlezen de eerste twee boeken om de paar maanden (ik beken schuld). Anderen schrijven fanfictie (er zijn heel veel fanfictie verhalen). Weer anderen wagen zich aan ingewikkelde theorieën over wat er in Doors of Stone zal gebeuren.

Het is een beetje zoals hopen op een loterij winst. De kans is klein, maar je kunt het je toch voorstellen. Je fantaseert over wat je zou doen met al dat geld, hoe je je leven zou veranderen. En die fantasie, die hoop, houdt je gaande. Net als de hoop dat Doors of Stone ooit zal verschijnen.

En laten we eerlijk zijn, de anticipatie maakt het misschien nog wel specialer. Stel je voor, na al die jaren, na al dat wachten… stel je voor dat het boek perfect is. Dat het al onze verwachtingen overtreft. Dat het een literair meesterwerk is dat we nog generaties lang zullen bespreken. Dat zou toch fantastisch zijn?

Tips Om Het Wachten Te Verzachten (Niet Dat Het Veel Helpt)

• Lees andere boeken! (Ja, ik weet het, het is niet hetzelfde, maar het helpt wel om je gedachten te verzetten.) Probeer eens Sanderson. Of Abercrombie. Of LeGuin. De fantasy wereld is groot genoeg.
• Praat erover met je vrienden. (Samen klagen is half zo erg, toch?) Je bent niet alleen in deze ellende. Er zijn miljoenen andere lezers die net zo wanhopig zijn als jij.
• Vermijd internetfora. (Tenzij je van complottheorieën houdt. Maar wees gewaarschuwd, het kan je nog wanhopiger maken.) Er is veel speculatie, veel geruchten, en weinig concrete informatie.
• Doe iets anders. (Ja, echt. Ga wandelen, leer een nieuwe taal, speel een instrument. Leid jezelf af.) Verzin iets dat je leuk vindt.
• Herlees de eerste twee boeken. (Oké, ik zei dat ik dat deed. Maar met mate, anders word je er gek van.) Je kunt altijd nieuwe details ontdekken.

Het is misschien een troost te weten dat Rothfuss zelf zich bewust is van de druk. Hij weet dat we wachten. Hij weet dat we ongeduldig zijn. En hij weet dat hij een verdomd goed boek moet afleveren. (Geen druk, Pat, geen druk!)

De Boodschap van de Dag: Geduld (Misschien)

Dus wat kunnen we doen? We kunnen wachten. We kunnen hopen. We kunnen bidden tot de goden van de fantasy literatuur. We kunnen onze tanden op elkaar bijten en proberen het beste ervan te maken. En misschien, heel misschien, op een dag, zullen we de deuren van steen openen en de antwoorden vinden die we zoeken. Tot die tijd… blijven we gewoon lezers. Blijven we dromen. Blijven we hopen. En blijven we klagen (een beetje). Want laten we eerlijk zijn, klagen hoort er ook een beetje bij, toch? Het is onze manier om onze liefde en frustratie te uiten. Het is onze manier om te zeggen: "Patrick Rothfuss, we houden van je werk, maar kom op, man!"

Dus, beste lezers, laten we proosten. Op de hoop. Op het geduld. Op de liefde voor boeken. En op de eeuwige belofte van Doors of Stone. Moge het ooit verschijnen. En moge het de moeite waard zijn geweest. Want anders… anders weet ik niet wat ik ga doen. Misschien wel een boek schrijven over hoe lang het duurt voordat een boek verschijnt. Ik denk dat er wel een markt voor is.

En wie weet, misschien leest Patrick Rothfuss dit wel. In dat geval, beste Pat: geen haast! Maar ook weer wel een beetje haast. We snappen het. Perfektionisme. Maar wij, je lezers, hebben ook een leven! We worden oud! We willen het einde van Kvothe's verhaal nog meemaken voordat we aan de andere kant staan! Geen druk, hè? 😉