Fantastic Beasts Crimes Of Grindelwald

Nou, daar gaan we dan! Even over Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald keuvelen. Ken je dat gevoel, als je na een lange dag thuiskomt, zin hebt in comfort food (denk: pizza, chips, chocolade – de hele mikmak), en dan ineens beseft dat je een complex recept met exotische ingrediënten in huis hebt gehaald? Een soort van 'oeps, had ik hier wel aan moeten beginnen?' Dat is een beetje hoe ik me voelde na het kijken van deze film.

Een beetje Grindelwald voor iedereen

Grindelwald, gespeeld door Johnny Depp, is zeg maar de Voldemort avant la lettre. Een kwaaie tovenaar met ambities groter dan zijn bezemsteel, en een charisma waar zelfs een stofzuiger jaloers op zou worden. Hij wil de magische wereld blootleggen aan de dreuzels (oftewel: de niet-magische mensen). Waarom? Omdat hij denkt dat tovenaars superieur zijn. Lekker cliché, maar hey, evil verkoopt, toch?

De verwarring compleet

Het verhaal slingert alle kanten op. Denk aan spaghetti bolognese die je per ongeluk over de vloer hebt laten vallen. Newt Scamander (Eddie Redmayne), onze favoriete nerdy tovenaar-zoöloog, is weer van de partij. Hij is op zoek naar... nou ja, naar van alles en nog wat eigenlijk. Het is alsof de schrijvers een dartbord hadden met namen en plotpunten, en blindelings pijltjes hebben gegooid om te kijken wat er zou gebeuren.

Dan heb je natuurlijk nog Tina Goldstein (Katherine Waterston) en Queenie Goldstein (Alison Sudol), die weer met de nodige liefdesdrama’s kampen. En Jacob Kowalski (Dan Fogler), de lieve bakker die per ongeluk in de magische wereld is beland en er nu blijkbaar gewoon in blijft hangen. Het is net een reünie van oude bekenden, maar dan met meer magische spreuken en minder borrelnootjes.

En dan Credence Barebone (Ezra Miller)! O M G. Wie is hij nou eigenlijk? Zijn afkomst is zo’n beetje het grootste mysterie van de film. Elk personage heeft een mening, elke flashback gooit er nog een schepje verwarring bovenop. Het is net als proberen de handleiding van IKEA te begrijpen zonder plaatjes: onbegonnen werk!

Liefde maakt blind (en soms dom)

De liefde speelt een grote rol, en niet per se op een goede manier. Queenie, de lieve, naïeve Queenie, maakt een beslissing die veel fans verbijsterd achterliet. Zonder al te veel spoilers te geven: ze kiest de kant van Grindelwald. WHAT?! Het is alsof je je beste vriendin ziet trouwen met de irritantste collega van je werk. Je vraagt je af wat er in haar omgaat.

En dan de onuitgesproken spanning tussen Newt en Tina... Het is net als twee katten die om elkaar heen draaien, constant op de rand van een knuffel, maar dan weer terugdeinzen. Zucht. Zeg het nou gewoon tegen elkaar!

Visueel spektakel, chaotisch verhaal

Toegegeven, de film is visueel prachtig. Parijs ziet er magisch uit, de special effects zijn indrukwekkend, en de creatures zijn natuurlijk weer geweldig. Denk aan een circus met allemaal bizarre en wonderlijke wezens, alleen dan met een duistere ondertoon. Het is alsof je naar een kunstwerk kijkt, maar dan wel een kunstwerk dat je niet helemaal begrijpt.

Maar de visuele pracht kan de chaos in het verhaal niet helemaal verbergen. Het voelt alsof er te veel personages zijn, te veel plotlijnen, en te weinig focus. Het is net als proberen al je boodschappen in één tas te proppen: het kan, maar je weet dat er iets gaat scheuren.

Conclusie: een gemengd gevoel

The Crimes of Grindelwald is een film die je met gemengde gevoelens achterlaat. Het is een visueel spektakel met een complex verhaal dat soms te ingewikkeld wordt. Het is alsof je een heerlijke taart eet, maar dan met een beetje zout in plaats van suiker. Het is niet slecht, maar het is ook niet perfect.

De film is zeker niet zonder zijn momenten. De interactie tussen Newt en zijn beasts is altijd leuk, de actiescènes zijn spannend, en de cliffhanger aan het einde laat je smachten naar meer (of wanhopig je hoofd schudden, afhankelijk van je perspectief). Het is net als een rollercoaster: je wordt heen en weer geslingerd, je schreeuwt het uit, maar uiteindelijk wil je toch nog een keer.

Al met al is The Crimes of Grindelwald een film die je zelf moet ervaren. Ga er met een open mind in, en wees voorbereid op verwarring, liefdesdrama, en heel veel magische wezens. En neem een grote bak popcorn mee, want je gaat het nodig hebben om al deze informatie te verwerken!

Mijn eindoordeel? Het is als die ene ingewikkelde serie op Netflix waar je toch aan blijft hangen, ondanks alle plotgaten en onlogische wendingen. Je wilt gewoon weten hoe het afloopt! Dus, hou vol, tovervrienden, er komen nog meer Fantastic Beasts films aan!

En tot slot: Vergeet niet je bezemsteel te poetsen voor je vertrekt. You never know what might happen! 😉