Film 50 Shades Of Grey

Hé meid! Zullen we het eens hebben over... Fifty Shades of Grey? Ja, die dus. Degene waar je stiekem toch wel nieuwsgierig naar was, toch? Alleen al de gedachte... hihi.

Eerlijk, toen die film uitkwam, kon je er gewoon niet omheen. Overal posters, trailers, roddels... Het leek wel alsof de hele wereld in de ban was van Christian Grey en zijn... uhum... voorkeuren. Ik weet nog dat ik met mijn vriendinnen afsprak om samen te gaan, als een soort van ondeugend meidenavondje. Oh, de spanning!

Oké, even serieus, wat vond je er nou écht van? Ik bedoel, het boek was natuurlijk al een ding, maar de film... Dakota Johnson, die Ana Steele speelde, was best wel aandoenlijk, vind je niet? Een beetje onhandig, een beetje onzeker. Net als wij allemaal, ergens, haha.

En Jamie Dornan als Christian Grey... tja. Wat kan ik zeggen? Knap is ie zeker. Maar die blik, die constante intensiteit... Soms een beetje té, misschien? Alsof hij elk moment kon ontploffen. Maar goed, dat hoorde natuurlijk ook wel bij het personage. Zo'n mysterieuze miljardair met een duister verleden en... kuch... een heel specifieke smaak.

Laten we eerlijk zijn, het verhaal is natuurlijk best wel... bizar. Een jonge vrouw die halsoverkop verliefd wordt op een man die een contract voorstelt waarin ze zich aan van alles en nog wat moet onderwerpen? Echt? In de realiteit zou ik keihard de benen nemen, hoor. Maar goed, het is fictie. Een fantasie. En fantasieën zijn er om van te genieten, toch? (Of om in ieder geval over te oordelen, haha!).

De scènes... ja, die scènes. Je weet wel, de 'Red Room' scènes. Ahem. Waren ze spannend? Ja, misschien wel. Waren ze expliciet? Nou, ze konden in ieder geval erger. De film leek meer te focussen op de spanning en de verwachting dan op de daadwerkelijke actie. En dat was misschien maar goed ook. Anders was het misschien wel té geworden. Of te lachwekkend. Dat risico loop je natuurlijk altijd met dit soort dingen.

Was het een goede film? Tja, dat is de grote vraag, hè? Critici waren niet echt enthousiast, geloof ik. Iets met slechte dialogen, houterig acteerwerk... bla bla bla. Maar boeien! De fans vonden het geweldig! En uiteindelijk is dat toch het belangrijkste, vind je niet? Dat je je vermaakt hebt, dat je even hebt kunnen wegdromen. Dat je stiekem een beetje bent gaan fantaseren over je eigen Christian Grey (of Anastasia Steele, als je dat meer aanspreekt!).

Ik denk dat het succes van Fifty Shades of Grey vooral te danken is aan het feit dat het een taboe doorbrak. Het praatte openlijk over seks, over verlangens, over machtsverhoudingen. En dat vonden mensen blijkbaar interessant. Of opwindend. Of allebei. Het is in ieder geval een gespreksonderwerp geworden. En dat is op zich al best knap.

De impact van Grey

Los van de film zelf, is het interessant om te kijken naar de impact die het heeft gehad op de maatschappij. Denk maar aan alle discussies over consent, over BDSM, over relaties. Het heeft een heleboel vragen opgeroepen. Vragen die we misschien niet altijd even makkelijk kunnen beantwoorden, maar die wel belangrijk zijn om over na te denken.

Heeft de film de BDSM-scene een goede naam gegeven? Dat is nog maar de vraag. Sommige mensen vonden dat het een vertekend beeld gaf, dat het te veel focuste op dominantie en onderwerping en te weinig op de wederzijdse instemming en het vertrouwen. Maar andere mensen vonden juist dat het de deur openzette voor meer openheid en begrip.

Wat denk jij? Heeft Fifty Shades of Grey meer kwaad dan goed gedaan? Of juist het omgekeerde? Het is een lastige vraag, vind je niet? Er zijn zoveel verschillende meningen over. En er is niet echt een goed of fout antwoord.

Herinneringen

Maar laten we het even niet te zwaar maken. Laten we het gewoon hebben over de leuke herinneringen die we aan de film hebben. Herinner je je nog de grappen die je maakte met je vriendinnen? De roddels die je las in de bladen? De awkward stiltes tijdens de film? Het was toch wel een memorabele tijd, of niet?

Ik weet nog dat ik na de film met mijn vriendinnen ging eten en dat we de hele avond alleen maar over Christian Grey hebben zitten praten. Wie zou hij zijn in het echt? Zouden er echt mannen zijn die zo zijn? En zouden we er zelf mee om kunnen gaan? Haha! Wat een onzin, eigenlijk. Maar wel leuke onzin.

En de merchandise! Oh my god, de merchandise! Er waren boeken, dvd's, kleding, sieraden... Je kon het zo gek niet bedenken of er was wel een Fifty Shades of Grey versie van. Ik heb zelf nog een mok met de tekst "Laters Baby" erop. Pure camp, vind je niet?

Maar goed, genoeg geroddeld over Fifty Shades of Grey. Het was een hype, een fenomeen, een guilty pleasure. En of je het er nou mee eens bent of niet, je kunt er niet omheen dat het een impact heeft gehad. Op de popcultuur, op de discussies over seks en relaties, en op de avondjes met je vriendinnen.

Dus, proost! Op Christian Grey, op Anastasia Steele, en op alle ongemakkelijke, grappige, en stiekem best wel leuke momenten die we aan Fifty Shades of Grey te danken hebben. En nu, waar gaan we het volgende keer over hebben? Misschien iets minder...eh...spicy? 😉

Denk er maar over na. Tot snel!