Film Pirates Of The Caribbean 5

Kennen we dat? Die ene vriend die altijd maar weer terugkomt, ook al heb je hem al tig keer uitgezwaaid en plechtig beloofd dat je echt nooit meer met hem op stap gaat? Nou, zo voel ik me een beetje bij Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge, of Dead Men Tell No Tales, afhankelijk van waar je 'm kijkt. Het is net die oude spijkerbroek die je eigenlijk weg wilt gooien, maar toch in de kast blijft liggen. Hij zit niet lekker meer, is een beetje uit de mode, maar je hebt er toch herinneringen aan.

Jack Sparrow: Nog steeds de oude (maar dan iets vermoeider)

Laten we eerlijk zijn, we komen allemaal voor Jack Sparrow. Johnny Depp, met zijn swagger en zijn kronkelende manier van praten, is de lijm die deze franchise bij elkaar houdt. Maar... je voelt het aankomen... is hij niet een beetje... moe? Alsof hij 's ochtends opstaat en denkt: "Oh nee, niet weer een piratenavontuur!" Het is alsof je na tien jaar dezelfde grap vertelt, en je merkt dat niemand meer écht lacht, behalve jijzelf dan, om de herinnering.

In deze film is Jack Sparrow, laten we zeggen, minder capabel dan ooit. Hij is straatarm, zijn bemanning heeft hem in de steek gelaten (klinkt bekend, toch, bij een mislukt bedrijfsuitje?), en hij struikelt van het ene stomme ongeluk in het andere. Het is bijna zielig, als het niet zo grappig was. Het is alsof je je vader ziet proberen te breakdancen op een bruiloft. Je weet dat hij zijn best doet, maar je wilt eigenlijk wegkijken.

De Nieuwe Gezichten: Alsof je nieuwe collega's krijgt

Naast de vertrouwde gezichten – hoewel... wacht even... waar is Will Turner eigenlijk? Ah, daar is hij, even een cameo als de depressieve Davy Jones – krijgen we ook een paar nieuwe personages voorgeschoteld. Henry Turner, de zoon van Will, en Carina Smyth, een slimme astronoom die door sommigen als heks wordt gezien (en laten we eerlijk zijn, in die tijd was een vrouw met een beetje hersens al verdacht!).

Ze zijn eigenlijk best leuk. Henry is de klassieke heldhaftige jongen, vastbesloten om zijn vader te redden (typisch!). En Carina is een frisse wind, een wetenschapper in een wereld vol bijgeloof. Ze doen me denken aan die nieuwe collega's die je op je werk krijgt. Je weet nog niet helemaal wat je van ze moet denken, maar je hoopt dat ze niet te veel rommel maken.

De Villain: Salazar, de Spookachtige Spanjaard

Elke goede piratenfilm heeft een goede schurk nodig, en Salazar is... nou ja, hij is een spookachtige Spanjaard. Javier Bardem doet zijn best om angstaanjagend te zijn, met zijn zwarte haar dat in het water zweeft en zijn gemompelde Spaanse vervloekingen. Maar eerlijk gezegd, hij komt een beetje over als een boze schoolmeester die al je strafwerk nakijkt.

Zijn motivatie is vrij simpel: wraak op Jack Sparrow, omdat Jack hem ooit voor de gek heeft gehouden (dat is Jack in een notendop!). Het is een beetje alsof je een oude ruzie weer ophaalt met een jeugdvriend, en je je afvraagt waarom je er überhaupt ooit mee bent begonnen. "Wacht, waar ging dit ook alweer over? Oh ja, die keer dat jij mijn ijsje liet vallen!"

De Plot: Alsof je een ingewikkelde handleiding leest

De plot van Pirates 5 is, laten we het zo zeggen, complex. Het gaat over een magisch kompas, een drietand die alle vloeken kan breken, en natuurlijk de onvermijdelijke zoektocht naar een schat. Het is alsof je een handleiding van IKEA probeert te lezen, maar de plaatjes ontbreken. Na een tijdje geef je het op en ga je gewoon wat onderdelen in elkaar schroeven, in de hoop dat het uiteindelijk iets herkenbaars wordt.

Er zitten wel een paar coole scènes in, hoor. Een overval op een bank die in zijn geheel wordt meegenomen, een spookschip dat over het water zweeft, en een confrontatie in een grot vol juwelen. Het is alsof je af en toe een diamantje vindt in een hoop rommel. Je denkt: "Ah, toch nog iets waardevols!"

De Moraal van het Verhaal (of zoiets)

Wat is nu eigenlijk de boodschap van deze film? Moeilijk te zeggen. Iets met familie, misschien? Of met het loslaten van het verleden? Of misschien gewoon: "Blijf nooit te lang aan één franchise hangen!" Het is een beetje alsof je een filosofieboek leest en aan het einde nog steeds geen idee hebt waar het over ging. Je knikt gewoon instemmend en hoopt dat niemand je doorheeft.

Maar ondanks alle kritiek, moet ik toegeven dat ik me toch wel heb vermaakt met Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge. Het is geen meesterwerk, verre van dat, maar het is wel een leuke, hersenloze popcornfilm. Het is alsof je een avondje patat gaat eten: je weet dat het niet gezond is, maar het smaakt toch lekker.

De Conclusie: Nog een Keer? Misschien...

Zou ik deze film aanraden? Tja, dat hangt ervan af. Ben je een die-hard Pirates-fan? Dan moet je hem sowieso zien. Verwacht geen hoogstandje, maar bereid je voor op een avondje nostalgie en piratenavonturen. Ben je geen fan? Dan kun je deze gerust overslaan. Tenzij je echt niets beters te doen hebt, natuurlijk. Het is net die ene realityshow waar je stiekem toch naar kijkt, ook al schaam je je er een beetje voor.

En of er nog een Pirates-film komt? Wie zal het zeggen? Zolang Johnny Depp nog zin heeft om als Jack Sparrow te stuntelen, en Disney nog geld kan verdienen met piraten, zullen we waarschijnlijk nog wel een keer de zeven zeeën onveilig maken. Net zoals je je toch weer laat overhalen om met die vriend op stap te gaan, ook al weet je dat het waarschijnlijk weer een chaos wordt. Ach, wat kan ons gebeuren? Yo ho ho, en een fles rum!