Film Shades Of Grey 2
Oké, laten we het even hebben over Fifty Shades Darker, of zoals ik het noem: "Toen mijn avondje uit net iets gênanter werd." Je weet wel, het vervolg op die film waar je stiekem best nieuwsgierig naar was, maar openlijk nooit zou toegeven. Alsof je per ongeluk de soap van je oma aanzet en dan toch een beetje blijft hangen.
Het verhaal? Ach, het is eigenlijk gewoon een moderne versie van Assepoester, maar dan met veel meer leer en rode kamertjes. Anastasia Steele, gespeeld door Dakota Johnson, geeft Christian Grey, die gespeeld wordt door Jamie Dornan, nog een kans. Want ja, wie zou zo'n miljardair met... specifieke hobby's nou kunnen weerstaan? Het is net als wanneer je een tweede date geeft aan iemand die je op de eerste date iets te graag over zijn verzameling postzegels vertelde. Je hoopt gewoon dat het de tweede keer beter is. (Spoileralert: dat is niet zo.)
De "Spanning"
De spanning in Fifty Shades Darker is... laten we zeggen, intens. Maar dan op een manier die meer op een ongemakkelijke stilte in de lift lijkt dan op een aflevering van je favoriete thriller. Er zijn momenten dat je denkt: "Moeten ze nu echt alwéér zo naar elkaar kijken?" Het is alsof je naar een wedstrijd staren zit te kijken, maar dan met meer gegniffel in de zaal.
Must Read
En die zogenaamde "ondeugende" momenten? Het is alsof je oma probeert te breakdancen. Je waardeert de poging, maar het komt niet helemaal over. Er zijn zoveel scènes waarin je gewoon wilt roepen: "Oké, oké, we snappen het, jullie hebben een... dynamiek."
De personages (of het gebrek eraan)
Laten we eerlijk zijn, de personages in deze film zijn net zo plat als een pannenkoek. Christian Grey is de perfecte mix van rijke jongen met emotionele problemen en een control freak. Het is alsof ze Mr. Darcy hebben genomen en er een paar zweepjes aan hebben toegevoegd. Anastasia is het onschuldige meisje dat op mysterieuze wijze wordt aangetrokken door deze man. Het is net als wanneer je een reality show kijkt en je afvraagt hoe die mensen ooit op tv zijn gekomen.
En de bijpersonages? Die zijn er vooral om te knikken, te glimlachen en af en toe een dramatische opmerking te maken. Ze zijn net als de figuranten in een toneelstuk die je er eigenlijk liever niet zou zien.
Het acteerwerk? Laten we zeggen dat Dakota Johnson en Jamie Dornan hun best doen. Ze proberen er echt iets van te maken, maar het script is zo houterig dat het voelt alsof ze in een blok hutten staan te acteren. Het is net als wanneer je een vriend helpt verhuizen en je allebei weet dat het een ramp is, maar je blijft toch lachen om de pijn te verzachten.
De Onbedoelde Humor
Het beste aan Fifty Shades Darker is de onbedoelde humor. Er zijn zoveel momenten dat je je tranen wegpinkt... van het lachen. De dialogen zijn zo overdreven en de situaties zo absurd dat je bijna niet anders kunt dan erom te lachen. Het is net als wanneer je een slechte romantische komedie kijkt met je vriendinnen en je de hele avond sarcastische opmerkingen maakt.
Er is een scène waarin Christian helikopter vliegt en Ana meeneemt naar een prachtig uitzichtpunt. Je denkt: "Oh, wat romantisch!" Maar dan realiseer je je dat het eigenlijk best wel eng is om in een helikopter te zitten met iemand die je net een beetje beter leert kennen. Stel je voor dat hij ineens besluit dat hij genoeg van je heeft en je gewoon uit de helikopter gooit? Dat zou pas een plotwending zijn!
Een andere scène die ik nooit zal vergeten is wanneer Christian een schilderij van Ana koopt voor een waanzinnig bedrag. Het is een mooi gebaar, maar het is ook een beetje creepy. Het is alsof je partner een levensgrote pop van je koopt en die in de slaapkamer zet. Je zou je toch afvragen waar hij mee bezig is.
De Lessen die we eruit kunnen halen (misschien)
Ondanks alle kritiek en de onbedoelde humor, kan Fifty Shades Darker je misschien toch iets leren. Misschien leert het je dat communicatie belangrijk is in een relatie. Of dat het oké is om je eigen grenzen te stellen. Of, en dit is misschien wel de belangrijkste les, dat je nooit een relatie moet beginnen met iemand die meer geld heeft dan je verstand aankan.
Maar serieus, de grootste les die ik heb geleerd is dat je altijd popcorn moet meenemen naar een film. En misschien een paar vriendinnen om mee te gniffelen. Want zelfs de slechtste films kunnen leuk zijn als je er met de juiste mensen naar kijkt.
En laten we eerlijk zijn, we kijken allemaal graag af en toe naar iets wat een beetje fout is. Het is net als wanneer je een zak chips leeg eet terwijl je op dieet bent. Je weet dat het niet goed is, maar het voelt zo lekker.
Conclusie: Een Schuldige Plezier?
Is Fifty Shades Darker een goede film? Nee, absoluut niet. Is het vermakelijk? Op een vreemde, ongemakkelijke manier, ja. Het is net als een aflevering van een reality show waar je je voor schaamt, maar toch niet kunt stoppen met kijken.
Dus, als je zin hebt in een avondje lachen, gniffelen en je ogen rollen, dan is Fifty Shades Darker misschien wel de perfecte film voor jou. Maar wees gewaarschuwd, het kan zijn dat je je erna een beetje... vies voelt. Maar hey, dat is toch ook een ervaring?
En onthoud, het is maar een film. Het is niet alsof Christian Grey daadwerkelijk aan je deur staat met een set handboeien. (Of... wel? Oké, misschien is het tijd om te stoppen met deze film te bespreken.)
Dus, pak je popcorn erbij, verzamel je vriendinnen en bereid je voor op een avondje vol ongemakkelijke momenten en onbedoelde humor. En vergeet niet om je te schamen voor je guilty pleasure. Het is een deel van de ervaring!
Veel kijkplezier (of niet)!
