Filmul Fifty Shades Of Grey

Oké, laten we het er eens over hebben: Fifty Shades of Grey. Die film. Je weet wel, de film die in 2015 iedereen – echt iedereen – leek te hebben gezien, of er tenminste over deed alsof. Zelfs je oma, die normaal alleen naar Heel Holland Bakt keek, fluisterde er stiekem over tijdens de koffie.

Het was als die keer dat iedereen ineens Pokémon Go speelde. Je kon er gewoon niet omheen! Je zag mensen Christian Grey-achtige fantasieën beleven, terwijl ze eigenlijk gewoon in de rij stonden bij de Albert Heijn.

Het Verhaal... Of Het Gebrek Eraan?

Laten we eerlijk zijn, het plot was… dunnetjes. Het is een beetje als die kant-en-klare soep uit een zakje. Het vult, maar je vraagt je toch af waar de groenten zijn gebleven. Lief meisje ontmoet rijke man met lichte issues en een obsessie met controle. Drama volgt. Klaar. Next!

Maar goed, het verhaal was eigenlijk ook niet echt belangrijk. Het was meer de sfeer. Die ongemakkelijke, maar oh zo aantrekkelijke spanning. Het is een beetje zoals wanneer je per ongeluk iemands hand aanraakt in de bioscoop. Je weet dat het waarschijnlijk per ongeluk was, maar je hart maakt toch een sprongetje.

Dakota Johnson, de Held van het Verhaal

Dakota Johnson verdient echt een medaille voor haar vertolking van Anastasia Steele. Ze wist op de een of andere manier een personage neer te zetten dat zowel naïef als stiekem best wel slim was. Het is een beetje alsof je een puppy ziet die probeert poker te spelen. Het is absurd, maar je kunt er niet boos op worden.

En laten we eerlijk zijn, ze droeg de film. Zonder haar was het waarschijnlijk nog saaier geweest dan een college-lezing over belastingrecht. Ze gaf het verhaal net dat beetje menselijkheid dat het nodig had. Ze was de realistische stem in een verder nogal absurd verhaal.

Christian Grey: De Ultieme Man-Child?

Jamie Dornan… Tja, wat kunnen we zeggen? Hij was knap. Heel knap. Maar Christian Grey zelf? Een beetje een red flag-fabriek, toch? Die controlefreak neigingen, die geheimzinnigheid… Het is alsof je een date hebt met iemand die constant zegt: "Ik heb een verrassing voor je!", maar je nooit vertelt wat het is. Na een tijdje word je daar toch moe van, of niet?

Hij was een beetje de personificatie van de "bad boy" fantasie. Je weet wel, het type man dat je moeder je altijd voor waarschuwt. Maar stiekem, heel stiekem, vinden we dat best wel aantrekkelijk. Totdat je er echt mee opgescheept zit, natuurlijk. Dan wil je het liefst heel hard wegrennen.

De Muziek: Redder in Nood

De soundtrack van Fifty Shades of Grey was echt fenomenaal. "Earned It" van The Weeknd, "Love Me Like You Do" van Ellie Goulding… Die nummers waren overal! Je hoorde ze in de supermarkt, op de radio, zelfs je tandarts floot ze tijdens het boren. De muziek was de lijm die de soms wat stroeve scènes aan elkaar plakte.

De muziek zorgde ervoor dat de film soms veel beter leek dan hij eigenlijk was. Het is alsof je een middelmatige maaltijd eet in een restaurant met geweldige achtergrondmuziek. Je vergeet bijna dat het eten niet zo bijzonder was.

De Reacties: Van Liefde tot Haat

De film ontving gemengde reacties, om het zacht uit te drukken. Critici haatten het. Sommige mensen vonden het geniaal. De meeste mensen zaten er ergens tussenin. Het was de perfecte film om over te discussiëren. Tijdens verjaardagen, in de kroeg, op het werk… Iedereen had een mening.

Het is een beetje zoals met Marmite. Sommige mensen zweren erbij, anderen vinden het vreselijk. Er is geen middenweg. En net als Marmite, laat Fifty Shades of Grey een blijvende indruk achter. Al is het maar een indruk van "Dat was toch wel een beetje awkward."

Waarom We Het Stiekem Toch Leuk Vonden

Ondanks alle kritiek, alle slechte recensies en alle ongemakkelijke scènes… Er was iets aan Fifty Shades of Grey dat ons aantrok. Misschien was het de taboe, de nieuwsgierigheid, of gewoon de behoefte aan een beetje escapisme.

Het is een beetje alsof je guilty pleasure nummer op repeat luistert. Je weet dat het niet de beste muziek is, maar je kunt er gewoon niet mee stoppen. Fifty Shades of Grey was de filmversie van dat guilty pleasure nummer. Een beetje fout, een beetje overdreven, maar stiekem best wel vermakelijk.

En laten we eerlijk zijn, het gaf ons allemaal iets om over te praten. Het brak het ijs bij ongemakkelijke dates, het zorgde voor grappige gesprekken met vriendinnen, en het liet ons beseffen dat we allemaal wel een beetje nieuwsgierig zijn naar wat er achter gesloten deuren gebeurt.

Dus, de volgende keer dat je Fifty Shades of Grey voorbij ziet komen op Netflix, geef het dan nog een kans. Of niet. Het maakt eigenlijk niet uit. Maar onthoud: het was een cultureel fenomeen dat we allemaal hebben meegemaakt. Of we het nou toegeven of niet.

En als je er nog steeds van geniet, no judgement. Geniet ervan! Misschien moet ik hem zelf ook nog maar eens kijken, voor de research, natuurlijk! ;)

Eén ding is zeker: Fifty Shades of Grey zal niet snel vergeten worden. Het is een film die een blijvende indruk heeft achtergelaten op de popcultuur. En al was het maar omdat het ons eraan herinnert dat zelfs de meest awkward films soms toch een beetje vermakelijk kunnen zijn.