Folk Dean - Mijn Eerste Piano Lesboek

Oké, laten we eerlijk zijn. Bijna iedereen heeft wel zo'n moment gehad. Zo'n moment waarop je dacht: "Ik ga piano leren spelen! Het wordt fantastisch! Ik ga een virtuoos worden! Ik ga Bohemian Rhapsody feilloos spelen tijdens de volgende familiebijeenkomst!" Vervolgens beland je met knikkende knieën en een verdoofde linkerhand achter een piano, starend naar een boek dat dikker is dan een baksteen.

En de kans is groot dat dat boek, of een variant daarvan, de Folk Dean - Mijn Eerste Piano Lesboek was. Of in ieder geval een boek dat er verdacht veel op leek. Het is het equivalent van de Donald Duck voor beginnende pianisten: kleurrijk, vrolijk, en stiekem toch best ingewikkeld als je er écht mee aan de slag gaat.

De Onvermijdelijke Eerste Stappen (en Misstappen)

Het begint allemaal zo onschuldig. Je opent het boek en wordt begroet door schattige illustraties van lachende muzieknootjes. Je denkt: "Ah, dit is te doen! Kinderspel!" Vervolgens zie je de notenbalk en begrijp je er helemaal niets meer van. Het is net als een vreemde taal leren: je herkent de letters, maar de betekenis ontgaat je volledig.

De eerste les? Meestal iets met C, D en E. En de rechterhand. Want de linkerhand? Die is er nog niet aan toe. Die staat in de wachtkamer, net als de potentiële fans die je ooit hoopt te vergasten op je muzikale kunsten. Je hamert op de toetsen, hopend dat er iets moois uitkomt. Maar meestal klinkt het alsof een kat over een keyboard loopt.

De Uitdagingen: Groter dan je Denkt

En dan komen de vingerzettingen. 1, 2, 3, 4, 5. Alsof je vingers een nummer hebben. Alsof ze niet al genoeg te doen hebben met het vasthouden van een telefoon of het openen van een pot pindakaas. Je probeert je vingers in de juiste positie te manoeuvreren, maar ze doen alsof ze een eigen wil hebben. Ze glijden weg, vallen over elkaar heen, en weigeren categorisch om te doen wat jij wilt.

En wat te denken van de maatstrepen en ritmes? Halve noten, kwartnoten, hele noten. Het is net alsof je een wiskundesom probeert op te lossen terwijl je een marathon rent. Je probeert te tellen, tegelijkertijd je vingers op de juiste toetsen te plaatsen, en te voorkomen dat je van de pianokruk af valt van frustratie. Het is een wonder dat er überhaupt nog muziek uit komt.

Niet te vergeten: de pedalen. Oh, de pedalen! Een bron van mysterie en verwarring. Je drukt erop, zonder enig idee wat het doet. Soms klinkt het alsof je een echo creëert, soms alsof je per ongeluk een aardbeving hebt veroorzaakt. Je besluit dat de pedalen "optioneel" zijn, en dat je ze later wel weer oppakt. Misschien als je een PhD in piano hebt behaald.

De Kleine Overwinningen (Die Ertoe Doen)

Maar tussen al die frustratie en chaos, zijn er ook momenten van pure vreugde. Momenten waarop je eindelijk een stukje foutloos speelt. Momenten waarop je merkt dat je vingers soepeler worden. Momenten waarop je daadwerkelijk herkent wat je speelt.

Het is net als leren fietsen. Je valt, je schaaft je knieën, je vloekt, maar dan, plotseling, fiets je! En dat gevoel van vrijheid, van overwinning, is onbetaalbaar. Zo is het ook met piano spelen. Het is hard werken, maar de beloning is enorm.

Misschien speel je nooit in Carnegie Hall. Misschien word je nooit de volgende Mozart. Maar je kunt wel je favoriete liedje spelen voor je partner, je kinderen, of gewoon voor jezelf. En dat is toch fantastisch?

De Herkenning: Je Bent Niet Alleen!

En het beste van alles? Je bent niet alleen! Iedereen die ooit piano heeft leren spelen, heeft dezelfde struggles meegemaakt. De verwarde blikken, de haperende vingers, de momenten van zelfmedelijden. Het is een rite de passage. Je bent een lid van een exclusieve club van mensen die ooit hun dromen van muzikaal meesterschap hebben nagejaagd.

Dus de volgende keer dat je die oude Folk Dean - Mijn Eerste Piano Lesboek op zolder vindt, glimlach dan. Denk terug aan al die momenten van frustratie, maar ook aan al die momenten van vreugde. Denk terug aan de tijd dat je dacht dat je de wereld ging veroveren met je pianospel. En wie weet, pak de piano weer op. Misschien speel je binnenkort wel die Bohemian Rhapsody tijdens de volgende familiebijeenkomst. (Oké, misschien niet helemaal feilloos, maar hé, het gaat om de poging, toch?).

En onthoud: oefening baart kunst! (Of op z'n minst acceptabele muziek).

Laat die noten maar rollen!