Folk Dean Mijn Eerste Pianoboek

Oké, stel je voor: ik zit in een bruin café, cappuccinootje voor mijn neus, en ik denk terug aan mijn muzikale jeugd. Laten we het er maar op houden dat het een beetje een ramp was. Maar er was één constante, één baken van hoop... namelijk: Folk Dean's Mijn Eerste Pianoboek.

De Bijbel van de Beginneling

Serieus, dat boek was in mijn ogen zo'n beetje de bijbel voor iedereen die ooit de ambitie had om de nieuwe Beethoven te worden (en er uiteindelijk achter kwam dat Klokje Rond ook al een prestatie was). Het was groen, een beetje smoezelig, en waarschijnlijk 100 keer gevallen tijdens pogingen om 'm op de piano te laten staan terwijl ik met twee handen probeerde te spelen. En ja, ik zei Beethoven. Mijn ambities waren... iets overdreven.

Wat zit er in dat ding?

Mijn Eerste Pianoboek is niet zomaar een verzameling notenbalken met vage beloftes over muzikaal succes. Nee! Het is een complete ontdekkingsreis naar de wereld van de muziek! Okay, oké, misschien is dat wat overdreven. Maar er zaten wel een hoop liedjes in. Liedjes die je na een tijdje wel kon dromen (vooral Vader Jacob, damn you, Vader Jacob!). Denk aan:

• Simpele kinderliedjes die je binnen een week beu was (sorry, Altijd is Kortjakje ziek).
• Klassieke melodieën in super-vereenvoudigde vorm. Alsof Bach ooit gedacht had dat zijn werk gespeeld zou worden door iemand die nog niet eens weet welke vinger op welke toets moet.
• En natuurlijk de onvermijdelijke oefeningen om je vingers te leren coördineren. Die oefeningen... laten we het er op houden dat ze een test waren voor je geduld. En mijn geduld faalde keer op keer.

En dan die illustraties! Iedereen die dat boek heeft gehad, herinnert zich die simpele, ietwat vreemde tekeningen. Een lachende zon, een verbaasde kat, een boom die eruitzag alsof hij dringend naar de kapper moest. Het was alsof ze je indirect vertelden: "Geef het maar op, kind. Dit wordt niks." Maar hé, je ging door!

De Strijd met de Noten

Het leuke (ahum) was dat Mijn Eerste Pianoboek je echt van scratch leerde. Je begon bij de absolute basis: de notenbalk, de G-sleutel (waarvan ik me afvroeg waarom die niet gewoon de "A" sleutel heette, aangezien de A-noot er zo dichtbij zit!), en de verschillende nootwaarden. En dan het memoriseren! Elke regel, elke spatie... het was alsof ik een nieuwe taal moest leren. Een taal die gesproken wordt door... noten.

Ik had een specifieke hekel aan de halve noot. Die zag eruit als een mislukte smiley. Een soort van "ik ben een noot, maar ik ben ook een beetje droevig"-noot. En hij duurde langer dan de kwartnoot, wat mijn concentratie compleet de das omdeed. Dacht ik eindelijk dat ik het doorhad, kwam er een gepuncteerde noot om de hoek kijken. Alsof de halve noot nog niet genoeg drama veroorzaakte!

Mijn Methode (die Niet Werkte)

Mijn methode om de noten te leren? Nou, laten we zeggen dat het creatief was. Ik probeerde ze te associëren met... eten. De G-sleutel was een croissant, de hele noot was een donut, en de halve noot (natuurlijk) was een half opgegeten appel. Het werkte even, totdat ik honger kreeg en meer aandacht besteedde aan de associatie dan aan de muziek zelf.

De Uren Achter de Piano (of het gebrek eraan)

Mijn ouders, bless their hearts, dachten dat ze me een plezier deden door een echte piano te huren. Zo'n zwaar, houten ding dat eruitzag alsof het rechtstreeks uit een saloon in het Wilde Westen kwam. Ik geloof dat hij meer stof verzamelde dan dat ik er daadwerkelijk op speelde. Mijn oefenuren waren... spontaan. En kort. Heel kort. Meestal bestond het uit:

• Vijf minuten Vader Jacob (in een poging om het tempo op te voeren naar belachelijk snel).
• Tien minuten improvisatie (lees: lukraak op toetsen rammen in de hoop dat er iets moois uit zou komen).
• Twintig minuten ruzie met de vingerzetting (waarom, oh waarom moest ik de middelvinger gebruiken voor die ene lastige noot?!).
• En vervolgens veertig minuten dagdromen over hoe beroemd ik zou worden als ik wel zou oefenen.

De piano stond uiteindelijk in de weg. Hij werd gebruikt als bijzettafel, als plek om jassen op te gooien, en zelfs als tijdelijke stalling voor de kat. De arme kat kreeg waarschijnlijk meer muzikale training door op de toetsen te springen dan ik door te oefenen.

De Docent: Een Heilige met Engelengeduld

Mijn pianolerares, Mevrouw de Vries (laten we haar zo noemen), was een heilige. Een echte heilige. Ze moet wel engelengeduld hebben gehad om met mij te werken. Ik kwam altijd te laat, ik had mijn huiswerk niet gedaan, en ik kon me nooit langer dan vijf minuten concentreren. En toch bleef ze glimlachen. Ik denk dat ze in het geheim gokte op wanneer ik zou opgeven.

Ze probeerde het echt. Ze vertelde me over de magie van de muziek, over de expressie, over de... diepte. Ik knikte braaf, maar in mijn hoofd dacht ik alleen maar aan de nieuwe aflevering van mijn favoriete tekenfilm. Sorry, Mevrouw de Vries! Ik had gewoon andere prioriteiten (zoals het vermijden van de halve noot).

Het Resultaat: Een Vluchtige Bekendheid met de Muziek

Uiteindelijk heb ik het pianospelen opgegeven. Niet omdat ik het niet leuk vond (stiekem vond ik het best leuk, vooral als ik anderen kon irriteren met mijn Vader Jacob-interpretaties), maar omdat ik er gewoon te lui voor was.

Maar weet je wat? Ik heb Mijn Eerste Pianoboek nog steeds. Het ligt ergens op zolder, onder een stapel oude kerstversieringen en een doos met jeugdfoto's waar ik me liever niet meer aan herinner. En af en toe, als ik me verveel, pak ik 'm erbij. En dan speel ik... Vader Jacob. Gewoon, voor de nostalgie. En om mezelf eraan te herinneren dat zelfs de grootste mislukkingen een grappig verhaal kunnen opleveren. En om Mevrouw de Vries postuum nog steeds een beetje te irriteren. Sorry, Mevrouw de Vries!

En wie weet... misschien, heel misschien, pak ik het pianospelen ooit weer op. Maar dan begin ik wel met een ander boek. Eentje zonder halve noten. En zonder Vader Jacob. Genoeg is genoeg.

Dus, de volgende keer dat je een groen, smoezelig boek ziet met de titel Mijn Eerste Pianoboek, denk dan aan mij. En aan al die andere kinderen die de ambitie hadden om de nieuwe Beethoven te worden, maar uiteindelijk genoegen moesten nemen met Klokje Rond. Cheers!