Ga Als Een Rivier Recensie Nrc

Zo, daar zitten we dan. Met een kop dampende koffie, een stroopwafel die half aan m’n vingers plakt, en een berg aan ongelezen boeken die me vanuit de boekenkast aanstaart. Maar vandaag, lieve lezers, vecht ik terug! We gaan het hebben over "Ga Als Een Rivier", die bestseller van Shelley Read. Specifieker, we gaan het hebben over wat NRC (oftewel, die strenge tante van de Nederlandse kranten) erover te zeggen had. Want laten we eerlijk zijn, de NRC-recensie is vaak de guillotine die een boek ofwel een bestseller status geeft, ofwel terug de vergetelheid in duwt. Geen druk, hoor, Shelley!

Waar gaat "Ga Als Een Rivier" eigenlijk over?

Voordat we de NRC-recensie induiken, even een korte samenvatting voor degenen die onder een steen hebben geleefd (of misschien gewoon veel Netflix hebben gekeken, dat kan ook). "Ga Als Een Rivier" vertelt het verhaal van Victoria Nash, een meisje dat opgroeit in de Rocky Mountains in de jaren '50. Het is een verhaal over liefde, verlies, moed, en het doorzettingsvermogen van een jonge vrouw in een wereld die niet bepaald op haar zit te wachten. Denk aan: pittige familieverhoudingen, onverwachte zwangerschap, sociale stigma's en… de schoonheid van de natuur. Klinkt heftig? Dat is het ook, maar op een goede manier. Een soort hartverscheurend mooi, zeg maar.

De essentie in een notendop:

• Setting: De ruige Rocky Mountains in de jaren '50. Bereid je voor op adembenemende landschappen en een flinke dosis Americana.
• Thema's: Liefde, verlies, moed, veerkracht, vrouwelijkheid, de strijd tegen onrecht, natuur. Kortom, genoeg om je hersens te kraken.
• Hoofdpersoon: Victoria Nash. Een bikkel, een overlever, een inspiratie. Ik zou zo een biertje met haar willen drinken (als ze 21+ was in haar eigen tijd, natuurlijk).

De NRC-recensie: Hemel of Hel?

Oké, tromgeroffel! Hoe oordeelde de NRC over "Ga Als Een Rivier"? Spoiler alert: het was geen totale afbrandbeurt. Maar het was ook geen overdreven juichende recensie met zes sterren en confetti. Het zat er ergens tussenin. De NRC is zelden overdreven enthousiast, laten we eerlijk zijn. Dat zou niet chique genoeg zijn voor hun imago. Ik kan me zo voorstellen dat de recensent met een monocle op en een sigaar in de hand, de roman las en dacht: "Hmm, interessant... maar kan het wat literairder?"

Wat ik heb begrepen (na een diepgaand onderzoek, bestaande uit het lezen van samenvattingen van de recensie, omdat ik die zelf niet direct kan vinden – ja, ik beken!), was de kritiek vooral gericht op de stijl en de complexiteit van het verhaal. Het werd omschreven als... ademt diep in... "iets te melodramatisch" en "niet altijd even subtiel." Auw! Dat komt even binnen. Blijkbaar vonden ze het hier en daar een beetje te veel van het goede. Alsof iemand een suikerspin heeft gepakt en er nog een lading suiker overheen heeft gestrooid.

Maar! Er was ook lof. De NRC erkende de kracht van het verhaal, de interessante thematiek, en de knappe manier waarop Shelley Read de lezer meeneemt naar de wereld van Victoria Nash. De sfeerbeschrijvingen werden geprezen, de emotionele impact werd erkend, en er werd gezegd dat het boek zeker potentie heeft om een breed publiek aan te spreken. Dus, een beetje zuur, een beetje zoet. Net als een citroen-stroopwafel (bestaat dat eigenlijk? Ik zou het direct patenteren!).

Wat ze wel leuk vonden:

• De sfeerbeschrijvingen: De NRC vond dat Read de Rocky Mountains prachtig tot leven wekte. Je kon de dennennaalden bijna ruiken, en de ijskoude rivier voelen.
• De thematiek: De onderwerpen die in het boek aan bod komen (vrouwelijkheid, veerkracht, onrecht) werden als relevant en interessant beschouwd.
• De potentie voor een breed publiek: De NRC zag in dat "Ga Als Een Rivier" een boek is dat veel mensen zou kunnen aanspreken. En dat is natuurlijk altijd goed voor de verkoopcijfers!

Waar ze kritiek op hadden:

• Het melodramatische gehalte: Het verhaal zou soms iets te dik aangezet zijn, te veel drama, te weinig nuance. Alsof er een orkest zat te spelen op een begrafenis.
• Het gebrek aan subtiliteit: De NRC vond dat sommige boodschappen te expliciet werden gemaakt, in plaats van subtiel te suggereren. Alsof iemand met een megafoon staat te schreeuwen: "Discriminatie is slecht!"

En wat moeten we daar nu mee?

Tja, wat moeten we met zo'n half-om-half recensie? Nou, laat je er vooral niet door afschrikken! Een NRC-recensie is slechts één mening, hoe invloedrijk die ook mag zijn. Uiteindelijk gaat het erom wat jij van het boek vindt. Ben je op zoek naar een ontroerend, meeslepend verhaal over een sterke vrouw die obstakels overwint? Dan is "Ga Als Een Rivier" zeker de moeite waard om te lezen. Vind je melodramatische verhalen verschrikkelijk en hou je van boeken die de complexiteit van het leven in alle nuances weergeven? Misschien is dit boek dan niet helemaal jouw ding.

Persoonlijk denk ik dat het succes van "Ga Als Een Rivier" bewijst dat de NRC er niet altijd gelijk in heeft. Het boek heeft talloze lezers over de hele wereld geraakt, en dat is toch uiteindelijk waar het om draait? Dat een verhaal je iets doet, je aan het denken zet, je emoties losmaakt. Of dat nu met subtiele hints gebeurt of met een volle trompetstoot, dat maakt eigenlijk niet uit.

Conclusie: Lees het boek (en vorm je eigen mening!)

Dus, mijn advies: lees "Ga Als Een Rivier"! Laat je niet leiden door de meningen van anderen, ook niet door die van mij (of die van de NRC). Duik in het verhaal, laat je meevoeren door de prachtige beschrijvingen van de Rocky Mountains, en oordeel zelf. Wie weet ben je het helemaal eens met de NRC, wie weet vind je het boek fantastisch. En wie weet bedenk je je eigen, nog betere metafoor voor die citroen-stroopwafel (laat het me dan even weten!).

En mocht je het boek gelezen hebben, laat dan vooral een reactie achter! Ik ben heel benieuwd wat jullie ervan vonden. Misschien kunnen we een kleine leesclub beginnen, met virtuele stroopwafels en heel veel discussie. Tot die tijd, happy reading!

P.S. Mocht de NRC-recensent dit lezen: geen haat, hoor! Ik waardeer jullie kritische blik. Maar soms mag een boek gewoon een beetje dramatisch zijn. Het leven is tenslotte ook niet altijd subtiel, toch?