Grr Martin Song Of Ice And Fire

Oké, laten we het even hebben over iets waar we allemaal wel eens mee te maken hebben gehad. Iets episch, iets verslavends, iets… frustrerends. Ik heb het natuurlijk over George R.R. Martin's A Song of Ice and Fire. Of, zoals de meeste mensen het kennen, de boeken achter de serie Game of Thrones. Ja, die serie die ons allemaal in haar greep hield, maar waarvan het einde voelde alsof je een heerlijke pizza bestelde en ze je dan een boterham met pindakaas geven.

Maar hé, we klagen niet (te veel). Laten we even teruggaan naar het begin. Herinner je je nog dat moment dat je, nieuwsgierig als je bent, dacht: "Ach, laat ik eens een hoofdstuk lezen"? Voor je het wist zat je vastgekluisterd aan je stoel, pagina na pagina verslindend. Het is net als die ene keer dat je een zak chips opent. Je denkt: "Ik neem er maar een paar," en 20 minuten later kijk je in een lege zak en voel je je een beetje schuldig. Zo is het ook met deze boeken.

Waarom houden we ervan?

Er zijn een paar dingen die A Song of Ice and Fire zo verslavend maken. Ten eerste zijn er de personages. Ze zijn niet perfect, verre van zelfs. Ze zijn complex, hebben goede en slechte kanten, en maken domme fouten. Net als wij! Denk bijvoorbeeld aan Tyrion Lannister. Een man die klein van stuk is, maar groots in intelligentie en humor. Hij is de soort vriend die je graag aan de bar zou hebben, maar die waarschijnlijk wel je rekening zou plunderen als je even niet oplet. Of Cersei Lannister, die zo bezeten is van macht dat ze alles en iedereen zou opofferen om haar doel te bereiken. We houden ervan haar te haten, toch?

Complexiteit is de sleutel. Martin geeft ons geen simpele goed versus kwaad verhaallijn. Iedereen heeft zijn eigen motieven, zijn eigen redenen om te doen wat hij doet. Het is net als het echte leven. Je baas is geen slechterik, hij is gewoon gestrest. Je buurman is geen idioot, hij heeft gewoon een andere mening dan jij. Nou ja, misschien is je buurman wel een idioot, maar je snapt wat ik bedoel.

En dan is er natuurlijk de spanning. Martin is meester in het opbouwen van spanning en het doden van je favoriete personages op de meest onverwachte momenten. Het is alsof je naar een horrorfilm kijkt, maar dan in boekvorm. Je weet dat er iets ergs gaat gebeuren, maar je weet niet wanneer of wie het slachtoffer zal zijn. Het resultaat? Constante paranoia en een enorme dosis stress.

De eindeloze wachttijd...

Maar laten we eerlijk zijn, er is één ding dat A Song of Ice and Fire-fans tot wanhoop drijft: de eindeloze wachttijd op het volgende boek. The Winds of Winter. Het boek dat al zo lang "in de maak" is dat het bijna een mythe is geworden. Het is als wachten op de bus die nooit komt, of de loodgieter die beloofde er "morgen" te zijn (vijf jaar geleden). We hebben al zo veel theorieën bedacht over wat er gaat gebeuren, wie er gaat sterven (waarschijnlijk iedereen), en of Jon Snow echt wel dood is (spoiler alert: hij was het niet).

De wachttijd is zo lang dat we bijna vergeten hoe het verhaal ook alweer ging. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik moet serieus mijn aantekeningen erbij pakken om te herinneren wie precies wie is en waarom ze elkaar haten. Het is net als een complexe soapserie waar je na een paar maanden de draad kwijt bent.

Wat maakt het de moeite waard?

Ondanks de frustraties, de onverwachte sterfgevallen en de eindeloze wachttijd, blijven we fan. Waarom? Omdat A Song of Ice and Fire meer is dan alleen een fantasieverhaal. Het is een verhaal over macht, over politiek, over liefde, over verraad. Het is een verhaal dat ons aan het denken zet over onszelf en de wereld om ons heen.

De thema's die Martin aanraakt zijn tijdloos. De corruptie van macht, de strijd om overleving, de zoektocht naar identiteit. Het is net als Shakespeare, maar dan met draken en zombies. Het is literatuur voor de 21e eeuw.

Bovendien is de wereld die Martin heeft gecreëerd ongelooflijk rijk en gedetailleerd. Je kunt je er helemaal in verliezen. Het is alsof je een andere planeet bezoekt, een planeet met zijn eigen geschiedenis, zijn eigen cultuur, zijn eigen regels. En hoewel die regels vaak wreed en onrechtvaardig zijn, zijn ze wel boeiend.

Laten we ook de fans niet vergeten. De A Song of Ice and Fire-community is enorm en gepassioneerd. We delen theorieën, we discussiëren over personages, we maken memes. We zijn een soort gekke familie, verbonden door onze liefde voor deze boeken. En hoewel we soms ruzie maken over wie de Iron Throne zou moeten bestijgen, staan we altijd klaar om elkaar te steunen. Het is net als een voetbalteam, maar dan met boeken in plaats van een bal.

Conclusie: geduld is een schone zaak (hopelijk)

Dus, wat kunnen we concluderen? A Song of Ice and Fire is een meesterwerk. Een frustrerend, verslavend, meeslepend meesterwerk. We houden ervan en we haten het tegelijkertijd. We vloeken op Martin, maar we blijven zijn boeken kopen. We zijn als verslaafden die weten dat hun verslaving slecht voor ze is, maar er toch niet mee kunnen stoppen.

Laten we hopen dat The Winds of Winter ooit uitkomt. En laten we hopen dat het de wachttijd waard is. Maar zelfs als dat niet zo is, kunnen we altijd nog de oude boeken herlezen, nieuwe theorieën bedenken en memes maken. Want uiteindelijk is het de reis die telt, niet de bestemming. En wat voor reis het is!

En onthoud: Winter is coming... eventually.

PS: Mocht je George R.R. Martin tegenkomen, vraag hem dan niet wanneer het volgende boek uitkomt. Geloof me, hij heeft dat al duizend keer gehoord. Geef hem in plaats daarvan een kop koffie en zeg dat je zijn werk waardeert. Misschien helpt het. Misschien ook niet. Maar het is het proberen waard.