Hazel The Fault In Our Stars

Oké, laten we het even hebben over Hazel Grace Lancaster. Ken je haar? Natuurlijk ken je haar. Of in ieder geval, je kent haar waarschijnlijk vanuit The Fault In Our Stars. En zo niet, dan mis je toch wel een flink stuk popcultuur, net als het missen van de nieuwste aflevering van je favoriete serie... maar dan met veel meer tissues.

Hazel is, zeg maar, de belichaming van een sarcastische tiener met serieuze gezondheidsproblemen. Klinkt als een recept voor een deprimerend boek, right? Wel, ja en nee. Ja, omdat er tranen gaan vloeien. Echt waar. Neem een doos tissues mee, een hele doos. Maar ook nee, omdat Hazel's humor en scherpe observaties je net zo hard laten lachen als huilen. Het is alsof je naar een comedy show kijkt terwijl je tegelijkertijd een ui snijdt.

Hoe relatable is Hazel nou eigenlijk?

Laten we eerlijk zijn, de meeste van ons hebben geen constante zuurstoftank nodig om te kunnen ademen. Maar de gevoelens die Hazel ervaart? Die zijn verrassend herkenbaar. Dat gevoel van anders zijn, van er niet helemaal bij horen, van de angst om een last te zijn voor je dierbaren... wie heeft dat nou niet ooit gevoeld?

Stel je voor: je staat op een feestje waar iedereen met elkaar lijkt te connecten, behalve jij. Je voelt je alsof je een alien bent die per ongeluk op Aarde is beland. Hazel voelt dat, maar dan elke dag, met de extra complicatie van kanker. Het is alsof je al het ongemak van awkward feestjes vermenigvuldigt met duizend. Geen pretje!

En dan is er nog de liefde. Hazel valt voor Augustus Waters, een jongen met een vergelijkbare achtergrond. Hun romance is intens, kwetsbaar en bovenal: echt. Het is niet de clichématige liefde uit tienerfilms, maar iets diepers en authentiekers. Alsof je eindelijk iemand hebt gevonden die niet alleen je grappen begrijpt, maar ook je diepste angsten.

Hazel's innerlijke strijd

Hazel worstelt constant met de vraag wat haar waarde is. Wat kan ze achterlaten in deze wereld? Het is een vraag die we ons allemaal wel eens stellen, toch? Wat is mijn impact? Wat ga ik betekenen? Hazel's zoektocht is misschien intenser en urgenter dan de onze, maar de kern ervan is universeel.

Ze is bang om vergeten te worden. Bang om een leegte achter te laten. Het is alsof je een kras op een meubelstuk bent: je bent er, maar je bent niet echt significant. En dat, lieve lezers, is een angst die bijna iedereen herkent. We willen allemaal iets betekenen, zelfs als het maar voor één persoon is.

Bovendien, de constante confrontatie met de dood is een enorme last. Stel je voor dat je elke dag weet dat je tijd beperkt is. Het is alsof je constant op een countdown timer kijkt. Stressvol, toch? Hazel probeert hier mee om te gaan door te zoeken naar betekenis in kleine dingen, in de momenten die er echt toe doen. Het is alsof ze probeert alle kostbare seconden te persen als citroenen, om er elke druppel betekenis uit te halen.

Boeken, kanker en existentiële vragen

Hazel is dol op boeken, en in het bijzonder op het boek "An Imperial Affliction" van Peter Van Houten. Dit boek is haar ontsnapping, haar troost, haar alles. Het is net alsof je een comfort food hebt voor je ziel. Dat boek dat je keer op keer leest, omdat het je een gevoel van veiligheid en begrip geeft.

Haar fascinatie voor dit boek is niet zozeer gebaseerd op het feit dat het gaat over kanker (want dat is wel heel meta), maar meer op de eerlijkheid en de rauwe emotie. Het is alsof de auteur alle taboes heeft doorbroken en gewoon heeft gezegd wat er echt toe doet. Net als een goede vriend die je de waarheid vertelt, zelfs als het pijnlijk is.

De zoektocht naar Peter Van Houten is dan ook een cruciale gebeurtenis in Hazel's leven. Het is een soort pelgrimstocht naar de bron van haar troost. Alleen loopt het niet helemaal zoals gepland. Laten we het erop houden dat Van Houten een... interessant personage is. Alsof je eindelijk je held ontmoet, en hij blijkt een chagrijnige oude man te zijn die verslaafd is aan alcohol.

Wat we kunnen leren van Hazel

Ondanks alle ellende die Hazel meemaakt, is ze geen slachtoffer. Ze is een vechter, een denker, een overlever. Ze kiest ervoor om het leven te omarmen, ondanks alles. Het is alsof ze zegt: "Oké, het leven is oneerlijk, maar ik ga er wel het beste van maken."

En dat is misschien wel de belangrijkste les die we van Hazel kunnen leren. Dat we niet moeten opgeven, zelfs als het leven moeilijk is. Dat we moeten blijven lachen, zelfs als we verdrietig zijn. Dat we moeten blijven liefhebben, zelfs als we bang zijn om gekwetst te worden. Het is net alsof je een zonnebloem bent die zich naar de zon richt, zelfs op een bewolkte dag.

Dus, de volgende keer dat je je down voelt, denk dan even aan Hazel Grace Lancaster. Denk aan haar humor, haar moed en haar liefde voor het leven. En misschien, heel misschien, zul je je realiseren dat zelfs in de donkerste tijden, er altijd een sprankje hoop is. En zo niet, dan heb je in ieder geval een goed excuus om een hele doos tissues leeg te snuiten. Geen schaamte!

Uiteindelijk is Hazel meer dan alleen een personage uit een boek. Ze is een spiegel voor onze eigen angsten, onze eigen dromen en onze eigen zoektocht naar betekenis. Ze is een herinnering dat het leven kostbaar is, en dat we er het beste van moeten maken, hoe dan ook.