Hemingway A Farewell To Arms

Oké, luister goed, want dit is een verhaal over Hemingway, en dat betekent drama, liefde, en waarschijnlijk een heleboel whisky. We duiken in A Farewell to Arms, een boek dat zo somber is dat het je spontaan zin geeft in een Italiaanse vakantie – ironisch, gezien waar het zich afspeelt.

Het Startschot: Oorlog is geen Pretje

Het verhaal begint in de chaos van de Eerste Wereldoorlog. We volgen Frederic Henry, een Amerikaan die dienst doet als ambulancechauffeur voor het Italiaanse leger. Nou ja, ambulancechauffeur… Stel je voor dat Mr. Bean probeert levens te redden terwijl hij eigenlijk alleen maar meer ongeluk veroorzaakt. Zo ongeveer. Hij is daar, zogezegd, om Italië te helpen, maar eerlijk gezegd lijkt hij meer geïnteresseerd in het scoren van lekkere hapjes en flirten met verpleegsters.

Maar serieus, de oorlog is geen lachertje. Hemingway schetst een beeld van totale waanzin. Stel je voor: loopgraven vol modder, de constante dreiging van artillerievuur, en soldaten die meer dood dan levend zijn. En dan heb je nog de Italiaanse legerleiding… Om eerlijk te zijn, ze lijken meer geïnteresseerd in het geven van nutteloze bevelen dan in het winnen van de oorlog. Ik bedoel, je zou denken dat ze op een gegeven moment door zouden hebben dat het geen goed idee is om in een frontale aanval te rennen op mitrailleurs.

• Het Italiaanse Front: Niet echt een plek voor een romantische picknick.
• Frederic Henry: Meer casual observer dan toegewijde held.
• De Oorlog zelf: Een gigantische, bloedige chaos.

Liefde in Tijden van Chloroform (Bijna Letterlijk)

En dan… komt er liefde om de hoek kijken! Frederic ontmoet Catherine Barkley, een Engelse verpleegster die haar verloofde is verloren in de oorlog. Oké, nu wordt het interessant. Catherine is… bijzonder. Ze is getraumatiseerd, een beetje neurotisch, maar ook ongelooflijk mooi en charmant. Frederic, de rokkenjager van het Italiaanse front, valt als een blok voor haar.

Hun relatie is... laten we zeggen, complex. Ze gebruiken elkaar om met hun trauma om te gaan. Hij biedt troost, zij biedt… nou ja, laten we het “gezelschap” noemen. Het is een soort liefde die alleen in tijden van oorlog kan ontstaan. Een intense, bijna wanhopige verbinding. Alsof ze allebei weten dat de wereld om hen heen op instorten staat, en ze elkaar vastklampen als een reddingsboei.

Er is echter één klein probleempje: Catherine is nog steeds een beetje verliefd op haar dode verloofde. Dus, Frederic moet concurreren met een spook. Succes daarmee! Hij probeert haar te overtuigen dat hij de man voor haar is, maar het is een zware strijd. Hij moet haar laten zien dat hij niet alleen een rokkenjager is, maar iemand die echt om haar geeft. Of in ieder geval, iemand die haar nodig heeft.

Caporetto! Chaos en Chaos!

De Oorlog gaat helemaal fout. De Slag bij Caporetto. Een totale ramp voor de Italianen. Het Oostenrijks-Hongaarse leger breekt door de linies, en het Italiaanse leger slaat op de vlucht. Het is een scene uit een Monty Python-film, maar dan zonder de humor (nou ja, misschien een beetje zwarte humor). Chaos, verwarring, en soldaten die elkaar in de rug schieten (letterlijk!).

Frederic en zijn makkers proberen te ontsnappen aan de ramp. Ze worden geconfronteerd met een militaire politie die iedereen die ook maar enigszins verdacht lijkt, executeert. Stel je voor: je rent voor je leven, en je moet ook nog eens oppassen dat je niet door je eigen mensen wordt neergeschoten. Een beetje stressvol, toch?

Frederic ontsnapt ternauwernood aan de dood door in een rivier te springen. Hij is er klaar mee. Hij verlaat het leger en besluit dat hij genoeg heeft gezien van oorlog. Slimme jongen! Hij gaat op zoek naar Catherine. Want ja, in al deze chaos is hij haar nog niet vergeten. Liefde overwint alles, blijkbaar, zelfs de Eerste Wereldoorlog.

• Caporetto: Het Italiaanse equivalent van een epische fail.
• Frederic op de Vlucht: Meer James Bond dan ambulancechauffeur, maar dan zonder de gadgets en de charme.
• Deserteren: De enige verstandige beslissing die Frederic ooit heeft genomen.

Zwitserland: Liefde, Bergen, en een… Tragisch Einde

Frederic en Catherine vluchten naar Zwitserland, het neutrale land der chocolade en zakmessen. Ze leven in een idyllisch berghuisje, ver weg van de oorlog. Ze zijn verliefd, gelukkig, en Catherine is zwanger. Het lijkt alsof ze eindelijk hun happy end hebben gevonden. Maar ja, dit is Hemingway, dus reken maar dat er nog een twist komt.

Catherine krijgt complicaties tijdens de bevalling. De baby is dood geboren. En dan… sterft Catherine zelf. Bam! Daar sta je dan. Frederic, die net dacht dat hij alles had, verliest alles in één klap. Het is een hartverscheurende scène. Je voelt gewoon de pijn en het verdriet. En dan denk je bij jezelf: "Waarom, Hemingway, waarom?!"

Het einde is… abrupt. Frederic loopt weg van het ziekenhuis, in de regen. De laatste zin van het boek is: "After a while I went out and left the hospital and walked back to the hotel in the rain." Boom. Zo is het afgelopen. Geen uitleg, geen troost, gewoon regen en leegte. Een perfecte samenvatting van het boek.

• Zwitserland: Even een pauze van alle ellende, maar het loopt alsnog fout.
• De Bevalling: Een totale catastrofe.
• Het Einde: Hemingway die nog even lekker in je wonden wrijft.

De Moraal van het Verhaal (Als die er al is)

Dus, wat is de moraal van A Farewell to Arms? Tsja, dat is een goede vraag. Is het een aanklacht tegen de oorlog? Zeker. Is het een liefdesverhaal? Ja, maar dan wel een super-tragisch liefdesverhaal. Is het een les in hoe je moet omgaan met trauma? Misschien, maar waarschijnlijk niet de meest effectieve methode. Misschien is er geen duidelijke moraal. Misschien is het gewoon een verhaal over de onzin van het leven, de willekeur van de dood, en de kracht van liefde (zelfs als die eindigt in tranen).

Of misschien is de moraal gewoon: ga nooit naar Italië tijdens de Eerste Wereldoorlog. Dat lijkt me sowieso een goed advies.

A Farewell to Arms is een boek dat je bijblijft. Het is somber, deprimerend, en soms zelfs ronduit frustrerend. Maar het is ook prachtig, ontroerend, en ongelooflijk goed geschreven. Het is een Hemingway-klassieker, en dat betekent dat je er sowieso een keer doorheen moet. Zorg er wel voor dat je een doos tissues bij de hand hebt, en misschien een fles whisky (Hemingway zou trots zijn).

En onthoud: het leven is kort, de liefde is ingewikkeld, en oorlog is stom. Drink verstandig, en lees Hemingway op eigen risico!