Hemingway The Sun Also Rises

Zo, laten we het eens hebben over The Sun Also Rises van Hemingway. Ken je 'm? Echt zo'n boek dat je ofwel geweldig vindt, of denkt: "Waar gáát dit over?"

Het is een verhaal over een groep Amerikaanse en Britse expats in de jaren '20. Parijs, Spanje, veel wijn... klinkt als een prima vakantie, toch? Nou, niet helemaal.

Het verhaal, in het kort (soort van)

Centraal staat Jake Barnes, een journalist. Arme vent, heeft in de oorlog een wond opgelopen... laten we zeggen, die zijn liefdesleven niet ten goede komt. Je snapt 't al, drama gegarandeerd.

Dan is er Lady Brett Ashley. Wow, wat een personage! Onafhankelijk, sexy, en... ja, een beetje een puinhoop. Ze flirt met iedereen, laat harten breken, en lijkt constant op zoek naar iets dat ze nooit kan vinden. Is ze nu de sleutel tot Jakes' ellende of net de katalysator die zijn pad kruist?

En dan de rest van de bende: Robert Cohn, de rijke Joodse schrijver die verliefd is op Brett. Mike Campbell, Bretts verloofde, een Schot met een flink drankprobleem (en een nog groter probleem met Cohn). En Bill Gorton, Jakes' vriend, die vooral grappig is en veel drinkt. Kortom, een recept voor een heerlijke chaos.

Ze reizen af naar Spanje voor de San Fermín feesten in Pamplona. Stierenrennen, heel veel wijn, en nog meer drama. Wat wil een mens nog meer?

Waarom is het zo'n klassieker?

Goede vraag! Hemingway's schrijfstijl is natuurlijk legendarisch. Kort, bondig, to the point. Geen poespas. Alsof hij zelf aan de bar zit en het verhaal aan je vertelt. Je leest het en je denkt, "hé, dat kan ik ook schrijven." Maar probeer het maar eens! Het is veel moeilijker dan het lijkt.

En dan is er de thematiek. Verlies, desillusie, de zoektocht naar betekenis in een wereld die na de Eerste Wereldoorlog totaal veranderd is. Het is de Lost Generation in een notendop. Zo herkenbaar, zelfs nu nog. Is dat niet confronterend?

Het gaat over mensen die proberen te leven, te liefhebben, te feesten, maar die eigenlijk allemaal een beetje kapot zijn. Diep vanbinnen dan, want ze hebben al geleerd om het weg te stoppen. Herkenbaar, nietwaar?

Ook al denk je nu misschien: "Nou, klinkt niet echt vrolijk." Toch is er ook een soort schoonheid in die melancholie. In die eerlijkheid. In de manier waarop Hemingway laat zien dat het leven soms gewoon een rommeltje is. En dat is oké.

De personages: Wie is wie?

Jake Barnes: De protagonist. Een man die letterlijk en figuurlijk gecastreerd is door de oorlog. Hij is verliefd op Brett, maar ja, dat is ingewikkeld. Hij is, op het eerste zicht, een beetje de good guy. Of toch niet?

Lady Brett Ashley: Oh, Brett. Een femme fatale avant la lettre. Ze is aantrekkelijk, complex, en verslaafd aan aandacht. Is ze slachtoffer van haar tijd, of gewoon een egoïstische drama queen? Wat denk jij?

Robert Cohn: De buitenstaander. Hij is rijk, Joods, en een beetje naïef. Hij wordt constant gepest en vernederd door de rest van de groep. Je zou medelijden met hem moeten hebben, maar soms is hij ook gewoon irritant, vind je niet? Heeft hij het niet een beetje zelf gezocht?

Mike Campbell: Bretts verloofde. Een man with issues. Drankproblemen, geldproblemen, en jaloezie problemen. Hij is een beetje de comic relief, maar ook wel triest. Waarom blijft hij bij Brett? Is hij een masochist of gewoon hopeloos verliefd?

Bill Gorton: Jakes beste vriend. Hij is de sidekick, de grappenmaker, de nuchtere stem in de chaos. Hij brengt licht in de duisternis, maar heeft ook zijn eigen demonen. Is hij de enige 'normale' van de hele groep? Misschien wel...

De symboliek: Wat betekent het allemaal?

De zon die ook opkomt, bijvoorbeeld? Het is een symbool van veerkracht. Ook al is het leven moeilijk, de zon komt elke dag weer op. Er is altijd hoop, zelfs in de donkerste tijden. Is dat niet mooi?

En de stierenrennen? Dat staat voor de risico's die we nemen in het leven. De adrenaline, de angst, de kans op succes, en de kans op falen. Het is een metafoor voor de liefde, voor de carrière, voor alles wat spannend en gevaarlijk is. Durf jij het aan?

De onvruchtbaarheid van Jake is natuurlijk ook een symbool. Het staat voor de onmogelijkheid van echte verbinding. Voor de leegte die de oorlog heeft achtergelaten. Voor het onvermogen om een normaal leven te leiden. Zoals vele andere dingen na een conflict?

En de drank? Tja, dat is gewoon een manier om de pijn te verdoven. Om de realiteit te ontvluchten. Om de leegte te vullen. Herkenbaar, toch?

Waarom zou je het (nu) lezen?

Omdat het een tijdloos verhaal is. Omdat het gaat over thema's die altijd relevant zullen zijn: liefde, verlies, identiteit, betekenis. Omdat het een prachtig geschreven boek is. En omdat het je aan het denken zet. Over jezelf, over de wereld, over het leven. Moet je het nu lezen?

En laten we eerlijk zijn, het is ook gewoon een leuk boek. Je waant je even in Parijs en Spanje, je drinkt liters wijn (figuurlijk dan, hè?), en je voelt je even deel van die Lost Generation. Zonder de ellende, hopelijk.

Het is een boek dat je anders gaat bekijken naarmate je ouder wordt. De eerste keer denk je misschien: "Wat een stelletje egoïstische losers!" Maar naarmate je meer levenservaring opdoet, ga je de nuances zien. De pijn, de angst, de kwetsbaarheid. Dan ga je ze misschien zelfs begrijpen. En wie weet, misschien herken je jezelf er wel in. Brr, eng idee, of niet soms?

Dus, pak dat boek (weer) op, schenk jezelf een glas wijn in, en laat je meevoeren naar de wereld van Jake en Brett. Misschien ontdek je wel iets nieuws. Over hen. En over jezelf.

En als je het gelezen hebt, kom dan nog eens terug. Dan kunnen we er verder over praten. Over de personages, de symboliek, de betekenis. En over hoe The Sun Also Rises ons nog steeds iets te vertellen heeft. Afgesproken?