Hendrik Groen Groeten Uit Benidorm

Hoi! Even zin in wat luchtigs? Weet je, ik zat laatst te denken aan... Hendrik Groen in Benidorm! Ja, echt. Die lieve ouwe man uit Amsterdam-Noord die plotseling aan de Spaanse costa zit. Klinkt als een slechte grap, toch?

Maar het is dus geen grap. Althans, het is fictie. Maar o zo heerlijke fictie! Groeten uit Benidorm is het vierde dagboek van Hendrik Groen. En geloof me, het is een feestje om te lezen.

Wie is Hendrik Groen eigenlijk?

Goed punt! Voor degenen die onder een steen hebben geleefd (of gewoon niet zo van de seniorenliteratuur zijn): Hendrik Groen is een pseudoniem. Niemand weet wie er echt achter zit. Dat maakt het extra mysterieus, vind je niet?

Hij is een bejaarde man die in een verzorgingshuis woont. In de eerste boeken beschrijft hij zijn dagelijks leven, de kleine irritaties, de vriendschappen, de dood... klinkt deprimerend? Valt reuze mee! Hendrik is namelijk sarcastisch en recht door zee. Hij heeft humor en relativeringsvermogen. En dat redt alles.

In "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" lezen we over zijn leven in Amsterdam-Noord. Hij richt de "Oud-Maar-Niet-Dood" club op, samen met een paar mede-bewoners. Ze proberen er nog wat van te maken, ondanks de aftakeling. Echt hartverwarmend.

Dan komt "Opgewekt naar de eindstreep," waar Hendrik opnieuw zijn dagboek bijhoudt. De toon is scherper, de frustraties groter. Maar de humor blijft! En dan... Bam! "Groeten uit Benidorm."

Benidorm? Hoe komt Hendrik daar nou weer terecht?

Nou, dat is het leuke! Het verzorgingshuis waar Hendrik woont, gaat failliet. Dus wat nu? Hendrik en een paar andere bewoners besluiten om naar Benidorm te emigreren. Gewoon, omdat het kan! En omdat ze genoeg hebben van de Nederlandse regen en de saaie aardappelpuree.

Zie je het al voor je? Een groep bejaarden die de boel op stelten zet in Benidorm? Goud!

Ze komen terecht in een appartementencomplex waar meer Nederlanders wonen. En natuurlijk zijn er meteen strubbelingen. Er is jaloezie, gekonkel, en gedoe. Maar er is ook vriendschap en liefde.

Wat maakt "Groeten uit Benidorm" zo leuk?

Er zijn een paar dingen die dit boek (en de hele serie) zo verslavend maken:

• De herkenbaarheid: Ok, misschien woon je niet in een verzorgingshuis en ben je geen 80+. Maar de kleine irritaties, de onzekerheden, de behoefte aan verbinding... dat is voor iedereen herkenbaar.
• De humor: Hendrik is echt een meester in de droge humor. Hij zegt wat hij denkt, zonder blad voor de mond. En dat levert hilarische situaties op.
• De ontroering: Tussen alle grappen en grollen door, zit er ook een laagje ontroering in de boeken. Hendrik is eerlijk over zijn angsten, zijn verdriet en zijn eenzaamheid. En dat maakt hem menselijk.
• De Spaanse sfeer: Benidorm is natuurlijk een geweldige setting. De zon, het strand, de sangria... het is alsof je er zelf bij bent. En Hendrik beschrijft het op zijn eigen, unieke manier. Hij kijkt met een kritische blik naar de toeristen, de boulevards en de cultuur. Maar hij geniet er ook van.
• De verrassingen: Er gebeuren altijd wel onverwachte dingen in Hendriks leven. Er zijn nieuwe liefdes, oude bekenden en bizarre avonturen. Het verveelt nooit!

Wat gebeurt er dan precies in Benidorm?

Oh jee, waar zal ik beginnen? Er is een geheimzinnige buurvrouw, Eefje, die Hendrik wel ziet zitten. Er is de rivaliteit met meneer de Graaf, een andere bewoner die zichzelf heel belangrijk vindt. Er zijn uitstapjes naar de markt, waar Hendrik op zoek gaat naar de beste Spaanse ham. En er is natuurlijk het eeuwige gezeur over het eten.

Maar er gebeurt ook serieuzere dingen. Hendrik worstelt met zijn gezondheid. Hij denkt na over zijn verleden. En hij probeert betekenis te geven aan zijn leven. Klinkt zwaar, hè? Maar het is echt de moeite waard.

Wat ik zo grappig vind, is dat Hendrik totaal geen Spaans spreekt. Hij redt zich met handen en voeten en een paar gebroken woorden. En dat levert hilarische misverstanden op. Stel je voor: je probeert een brood te bestellen, maar je eindigt met een hele worst! Dat is typisch Hendrik Groen.

En dan zijn er nog de andere personages. Grietje, de altijd vrolijke optimist. Evert, de grumpy oude man die stiekem een klein hartje heeft. En natuurlijk Leonie, de roddeltante van het appartementencomplex. Ze zijn allemaal onvergetelijk.

De dynamiek tussen die personages is echt fantastisch. Ze kibbelen, ze lachen, ze steunen elkaar. Het is net een grote, disfunctionele familie. Maar je houdt wel van ze.

Waarom zou je dit boek moeten lezen?

Omdat het je aan het lachen maakt! Omdat het je ontroert! Omdat het je laat nadenken over het leven! En omdat het gewoon ontzettend leuk is om te lezen over een groep bejaarden die de boel op stelten zet in Benidorm.

Het is een feelgood boek, zonder dat het klef wordt. Het is realistisch, zonder dat het deprimerend wordt. Het is humoristisch, zonder dat het plat wordt. Het is gewoon een perfecte combinatie.

Bovendien is het een mooie manier om na te denken over ouder worden. Hendrik laat zien dat het leven niet ophoudt bij 80. Dat je nog steeds kunt genieten, kunt leren en kunt liefhebben. En dat is een belangrijke boodschap.

En laten we eerlijk zijn: wie wil er nou niet een beetje wegdromen naar Benidorm? Zon, zee, sangria... en Hendrik Groen natuurlijk!

Nog een laatste tip...

Als je de boeken van Hendrik Groen leuk vindt, moet je zeker ook de tv-serie kijken! Die is ook echt heel goed gemaakt. En dan zie je de personages echt tot leven komen. Het is echt een aanrader!

Dus, waar wacht je nog op? Duik in de wereld van Hendrik Groen en laat je meevoeren naar Benidorm. Je zult er geen spijt van krijgen! En wie weet, misschien inspireert het je wel om zelf ook een gekke reis te maken op latere leeftijd. Je weet maar nooit!

En onthoud: Oud-Maar-Niet-Dood!