Hoe Ik Per Ongeluk Een Boek Schreef

Oké, laten we eerlijk zijn, wie droomt er niet stiekem van om een boek te schrijven? Je ziet het voor je: je naam in glimmende letters op de cover, lovende recensies, een signeersessie hier, een interview daar… Klinkt goed, toch? Maar de realiteit is vaak meer 'uurtjeslang naar een knipperende cursor staren' dan 'literair genie ontketend'. En dan is er nog mijn verhaal: hoe ik, in alle eerlijkheid, per ongeluk een boek schreef. Ja, je leest het goed. Per ongeluk.

Het begon allemaal, zoals zoveel goede (en minder goede) verhalen, met een simpele hobby. Ik was, laten we zeggen, geobsedeerd door het verzamelen van bijzondere theepotten. Ja, theepotten. Ik weet het, het klinkt als iets wat je oma zou doen, maar geloof me, deze theepotten waren epic. Van een theepot in de vorm van een draak die rook uit zijn neusgaten spuwde (geen grap!) tot een miniatuur Taj Mahal waar je letterlijk thee in kon zetten. Je kunt je voorstellen dat ik heel wat verbaasde blikken kreeg als ik weer eens een veilingzaal binnenstormde met een koffertje vol geld, klaar om mijn volgende keramische schat te claimen.

Hoe de hobby uit de hand liep

Maar goed, het begon dus als een hobby. Een onschuldige manier om mijn spaarcenten te besteden. Maar na verloop van tijd werd het meer. Ik ging me verdiepen in de geschiedenis van elke theepot, de fabrikant, de materialen, de verhalen erachter. Het was als het oplossen van een gigantische puzzel, waarbij elke theepot een stukje was. Ik begon die verhalen op te schrijven, eerst voor mezelf, gewoon om alles te organiseren. Een soort van "Theepotten-Encyclopedie voor Dummies," zeg maar.

Ik deelde mijn "theepot-notities" met een paar vrienden. Zij waren aanvankelijk nogal verbaasd dat ik zoveel wist over, jawel, theepotten. Maar al snel waren ook zij gefascineerd. Ze vonden mijn anekdotes grappig en mijn research indrukwekkend. "Je zou hier een boek over moeten schrijven!" zeiden ze dan. Ik lachte het weg. Een boek? Ik? Dat was iets voor echte schrijvers, niet voor een theepot-obsessieveling zoals ik.

En toen kwam de pandemie. Je weet wel, die periode waarin we collectief onze dagen doorbrachten met Netflix kijken en bananenbrood bakken. Ik besloot mijn "theepot-notities" maar weer eens op te pakken. Ik begon ze te structureren, hoofdstukken te maken, foto's toe te voegen. Uit verveling, in feite. Een soort van super-uitgebreide blogpost, noemde ik het.

Van notities naar hoofdstukken

Maar het blog bleef in mijn hoofd. Ik miste interactie met andere verzamelaars en liefhebbers. Daarom richtte ik een forum op: “Theepotgeheimen.nl”. Ik plaatste er de eerste hoofdstukken van mijn ‘super blogpost’ en de reacties waren overweldigend. Mensen deelden hun eigen verhalen, foto’s en ervaringen. Het forum groeide als kool. Ik realiseerde me dat er een echte behoefte was aan een boek over theepotten.

En toen, op een dag, kreeg ik een e-mail. Van een uitgever. Ze hadden mijn "blog" (lees: inmiddels half-af boek) gelezen op "Theepotgeheimen.nl" en waren geïnteresseerd in een samenwerking. Mijn eerste reactie was ongeloof. Dachten ze nu echt dat iemand geld wilde betalen voor een boek over theepotten? Blijkbaar wel.

Na een paar skype-gesprekken (het was immers nog steeds pandemietijd) tekende ik een contract. Paniek! Nu moest ik het echt afmaken. Het "super-uitgebreide blogpost"-stadium was niet langer genoeg. Ik moest een echt boek schrijven. Met hoofdstukindelingen, bronvermeldingen, een proeflezer, en al die andere dingen waar je aan moet denken als je een boek schrijft. Het voelde alsof ik een marathon moest rennen, terwijl ik alleen geoefend had op een loopband in mijn woonkamer.

Het proces was chaotisch, stressvol, en af en toe ronduit frustrerend. Er waren momenten waarop ik alles wilde opgeven en gewoon weer theepotten wilde gaan verzamelen, in stilte. Maar de gedachte aan al die mensen op het forum, al die lezers die hoopten op een boek, hield me op de been. En natuurlijk, de gedachte aan mijn naam op de cover, in glimmende letters.

De onthulling

Uiteindelijk is het gelukt. Na maanden van zwoegen, herschrijven en koffie drinken (uiteraard uit een bijzondere theepot) was het boek klaar. De lancering was een bizarre ervaring. Ik stond in een boekwinkel, omringd door mensen die een boek kochten dat ik, per ongeluk, had geschreven. Ik signeerde boeken, maakte praatjes, en beantwoordde vragen over theepotten. Het voelde surrealistisch.

En weet je wat het grappigste is? Het boek werd een succes. Niet een wereldwijd fenomeen, à la Harry Potter, maar wel een lokale hit. Theepotliefhebbers van over de hele wereld prezen de diepgang, de humor, en de passie die erin zat. Ik kreeg lovende recensies, interviews in tijdschriften, en zelfs een uitnodiging voor een theepot-conventie in Japan! (Die heb ik overigens afgeslagen, want ik ben niet gek.)

Dus, wat is de moraal van dit verhaal? Tja, ik denk dat er meerdere zijn. Ten eerste, geef je hobby's niet op. Zelfs als ze nogal… eigenaardig zijn. Ten tweede, deel je passie met anderen. Je weet nooit wie er geïnteresseerd is. En ten derde, wees niet bang om iets nieuws te proberen. Je weet nooit, misschien schrijf je per ongeluk wel een boek. Of word je een wereldberoemde theepot-expert. (Ik ben het nog steeds niet, maar ik kom in de buurt.)

Ik heb geleerd dat het leven soms rare wendingen neemt. Dat de meest onwaarschijnlijke dingen kunnen gebeuren. En dat een obsessie met theepotten je onverwachts tot auteur kan maken. Dus de volgende keer dat je je afvraagt wat je met je leven moet doen, pak dan je vreemdste hobby op, stof hem af, en wie weet wat er gebeurt.

En mocht je toevallig in de buurt zijn, kom dan gerust langs. Ik zet graag een kopje thee voor je. Uiteraard uit een bijzondere theepot.