Hoe Tarzan De Tour De France Won

Nou, moet je horen, dit verhaal ga je niet geloven. Het begon allemaal een paar jaar geleden, toen… eh… Tarzan zich ineens aanmeldde voor de Tour de France. Ja, je leest het goed. Tarzan. Die vent met de lendedoek. En niet zomaar een aanmelding, nee, hij zei ook nog eens dat hij ging winnen. Wij dachten allemaal: "Oké, prima, veel succes in de jungle, eh, Tour de France."

De Voorbereiding (Of Het Gebrek Eraan)

Stel je voor: de trainingskampen van de andere renners. High-tech fietsen, aerodynamische kleding, wetenschappelijke voeding. En Tarzan? Die zwiepte van boom tot boom, at wat hij onderweg tegenkwam (meestal bessen en af en toe een verdwaalde kever, geloof ik), en noemde dat zijn training. Zijn fiets? Een zelfgemaakte bamboe-versie met lianen als remkabels. Ik zweer het, ik heb het gezien. Hij noemde het 'De Lianen-Express'.

Expert mening: “Zijn trainingsschema was… unorthodox. Zijn materiaal… suboptimaal. Zijn dieet… onorthodox.” - Aldus Professor Dr. Fietswetenschapper Jan Janssen (geen familie van de Jan Janssen van vroeger, voor zover ik weet).

Zijn team? Nou, daar kunnen we kort over zijn: Jane. En Cheeta. Jane gaf hem af en toe wat fruit, en Cheeta gooide bananenschillen voor de concurrentie. Eerlijk is eerlijk, het was een effectieve (maar ietwat onsportieve) strategie. Er waren ook geruchten over een gorillagroep die hielp met windscherming in de bergetappes, maar die zijn nooit bevestigd.

De Controversiële Uitrusting

• De Fiets: Bamboe frame, lianen remkabels, geen versnellingen (Tarzan zei dat hij die niet nodig had, hij schakelde zelf wel op door harder te schreeuwen).
• De Kleding: Lendedoek. Klaar. (De UCI was not amused).
• De Schoenen: Blote voeten. Uiteraard. (De dokters waren not amused).
• De Voeding: Bessen, insecten, en af en toe een stukje zebra (van de lokale supermarkt, natuurlijk).

De Start... En Chaos

De eerste etappe. Iedereen verwachtte dat Tarzan na 5 kilometer al zou afhaken. Maar nee hoor, daar ging hij. In zijn lendedoek, op zijn bamboefiets, met Jane en Cheeta langs de kant die aanmoedigden. Hij haalde renners in, niet door hard te trappen, maar door... tsja... oerwoudgeluiden te maken. Kennelijk werden sommige renners daar zo van in de war, dat ze uit hun pedalen schoten. Of ze dachten dat er een beer achter ze aanzat. Wie zal het zeggen?

Het was één grote chaos. Er waren protesten, klachten, en zelfs een poging van de UCI om hem te diskwalificeren. Maar Tarzan had iets wat niemand anders had: een ongelooflijke wilskracht en de onvoorwaardelijke steun van een chimpansee die erg goed was in het gooien van bananenschillen. En, laten we eerlijk zijn, een beetje oerwoudmagie.

De truc met de Lianen

Tijdens een bergetappe, in de Alpen, bedacht Tarzan iets slim. De klim was loodzwaar, de andere renners vochten tegen de zwaartekracht. Tarzan? Die zag bomen langs de route staan, en bedacht dat hij ook kan slingeren. Hij klom de boom in, pakte een lange lianen, zwiepte zichzelf omhoog en daalde na de bocht weer af. En zo herhaalde hij dat steeds opnieuw. De andere renners snapte er niks van. Ze dachten dat ze aan het hallucineren waren door de zuurstof tekort.

De Bergetappes (En de Beren)

De bergetappes waren legendarisch. Niet alleen vanwege de beklimmingen, maar ook vanwege de beren. Ja, echte beren. Tarzan communiceerde met ze. Of dat dachten we tenminste. Hij maakte oerwoudgeluiden, en de beren keken hem aan. Er werd gefluisterd dat hij ze gebruikte om de concurrentie te intimideren. Stel je voor: je bent moe, je zit in de bergen, en ineens zie je een beer naar je staren. Brrr!

Één keer, tijdens een afdaling, had Tarzan een beer op zijn fiets. Geen idee hoe dat gebeurde, maar het gebeurde. De beer zat achter hem en gromde, en Tarzan joelde. Het was een bizarre vertoning. Maar hij haalde wel alle renners in die voor hem reden.

Wist je dat...

Een beer in topconditie een snelheid van 56 kilometer per uur kan halen? Stel je voor dat Tarzan een hele beren-peloton had gevormd. Wat een spektakel!

De Sprint (En het Apenhuis)

De laatste etappe, de sprint op de Champs-Élysées. De spanning was te snijden. Iedereen verwachtte dat de sprinters de overwinning zouden pakken. Maar Tarzan had nog één truc in petto. Hij riep zijn apenleger op. Cheeta en zijn vriendjes stonden langs de kant en gooiden bananen naar de wielen van de concurrentie. Een beetje onsportief? Absoluut. Effectief? Dondersgoed.

Tarzan sprintte als een bezetene, zijn lendedoek wapperde in de wind, zijn bamboefiets kraakte en piepte. En hij won. Ongelooflijk, maar waar. Tarzan won de Tour de France. De menigte ging uit zijn dak. Jane gaf hem een dikke kus, Cheeta gooide met bananen, en de UCI... die was woedend.

De Protesten van de UCI

De UCI (Union Cycliste Internationale) probeerde de overwinning van Tarzan ongeldig te verklaren. Ze noemden het onsportief gedrag, schending van de kledingvoorschriften, en gebruik van verboden middelen (bananen). Maar Tarzan had de harten van het publiek veroverd. Er waren protesten, demonstraties, en zelfs een petitie om hem als winnaar te erkennen. Uiteindelijk zwichtte de UCI. Tarzan was officieel de winnaar van de Tour de France.

De Nasleep (En de Junglefietsen)

Wat gebeurde er na de Tour? Tarzan werd een wereldberoemdheid. Hij kreeg sponsorcontracten, werd uitgenodigd voor talkshows, en er werd zelfs een film over hem gemaakt. Hij gebruikte zijn bekendheid om het regenwoud te beschermen. Hij richtte een stichting op om bamboefietsen te maken voor de lokale bevolking. En hij bleef af en toe meedoen aan wielerwedstrijden, gewoon voor de lol. Weliswaar wat aangepast, want een moderne wielerbroek moest hij wel aan.

En Cheeta? Die werd de mascotte van het team. Hij kreeg een eigen fietstrui en een stapel bananen voor elke race. En de beren? Die kregen een speciaal dieet en werden beschermd tegen stropers.

Het moraal van het verhaal? Soms winnen de meest onwaarschijnlijke kandidaten. En soms heb je gewoon een chimpansee nodig die bananen kan gooien.

Dus, de volgende keer dat je naar de Tour de France kijkt, denk dan even aan Tarzan. De man die liet zien dat alles mogelijk is, zolang je maar genoeg wilskracht, bananen, en een beetje oerwoudmagie hebt.