Holding Up The Universe Jennifer Niven

Oké, even een scenario: je bent op een feestje. Super awkward, want je kent niemand. Je staat daar dan, met een drankje in je hand dat je eigenlijk niet eens lekker vindt, een beetje te staren naar een kamerplant. Herkenbaar? (zeg ja, alsjeblieft, zeg ja!). Dat was dus basically ik, vorige week. Maar toen... iemand stootte me om. Niet zomaar een stootje, nee, echt BOEM. Ik, onder de ranja (ja, ranja, ik ben een volwassen vrouw, deal with it) en daar stond hij: de persoon die me omstootte, net zo verbouwereerd. En dat, lieve mensen, bracht me tot Holding Up The Universe.

Hoe dan, vraag je je af? Nou, dat zal ik je vertellen. Want die awkward ontmoeting deed me denken aan Libby Strout en Jack Masselin, de hoofdpersonen in dit boek van Jennifer Niven. Twee mensen die compleet verschillend zijn, beide worstelen met hun eigen shit, en... per ongeluk elkaar tegen het lijf lopen. En niet op een romantische "oh, wat toevallig" manier, maar meer op een "Holy moly, wat een chaos" manier. Klinkt al goed, toch?

Wat is Holding Up The Universe eigenlijk?

Voor degenen die het boek nog niet kennen (waar wacht je op?!), even een korte samenvatting:

• Libby Strout: Vroeger "America's Fattest Teen", nu weer naar school na jaren thuisonderwijs. Ze is sterk, grappig en vastbesloten om haar leven te leiden zoals zij dat wil.
• Jack Masselin: Mr. Popular, captain van het zwemteam, en... hij heeft prosopagnosie, oftewel gezichtsblindheid. Niemand weet dit, en hij doet er alles aan om het te verbergen. (Serieus, hoe sneaky is dat?)

Door een onfortuinlijke (of juist heel gelukkige?) speling van het lot, worden Libby en Jack gekoppeld in een strafproject: gemeenschapsdienst. Yep, je raadt het al: dat gaat vuurwerk opleveren. En niet alleen romantisch vuurwerk, maar ook het soort vuurwerk dat je hersenen laat kraken en je laat nadenken over jezelf en de wereld om je heen.

Waarom zou je dit boek lezen?

Serieus, er zijn zoveel redenen! Maar ik zal het proberen te beperken tot de belangrijkste:

De personages zijn echt

Libby en Jack zijn geen perfecte, gepolijste helden. Ze hebben hun flaws, hun onzekerheden, hun struggles. En dat maakt ze juist zo relatable. Je kunt je inleven in hun onzekerheden en hun overwinningen voelen alsof ze jouw eigen zijn. Wie wil dat nou niet?

Libby's zelfvertrouwen, ondanks alle negatieve commentaren die ze krijgt, is inspirerend. Ze laat zien dat je jezelf kunt accepteren en van jezelf kunt houden, ongeacht wat anderen van je vinden. En Jack? Zijn strijd met prosopagnosie is fascinerend en laat zien dat iedereen wel iets verborgen houdt.

Het gaat over belangrijke thema's

Holding Up The Universe is meer dan alleen een schattig liefdesverhaal. Het duikt in serieuze thema's zoals:

• Acceptatie: Van jezelf en van anderen, inclusief al hun quirks en imperfecties.
• Lichaamsbeeld: De druk om te voldoen aan onrealistische schoonheidsidealen en de impact daarvan op je zelfvertrouwen.
• Anders zijn: Wat het betekent om "anders" te zijn en hoe je daarmee om kunt gaan in een wereld die vaak niet zo tolerant is.
• Geheimen: De last van geheimen dragen en de bevrijding die je voelt als je ze eindelijk kunt delen.

En dit alles wordt op een manier gebracht die niet prekerig of zwaar aanvoelt, maar juist hoopvol en opbeurend. Jennifer Niven heeft echt een talent om moeilijke onderwerpen op een toegankelijke en empathische manier te behandelen.

De romance is zoet, maar niet overdreven

Oké, ik geef toe: ik ben een sucker voor een goede romance. Maar ik hou niet van verhalen die te zoetsappig zijn of te voorspelbaar. Gelukkig is de romance in Holding Up The Universe precies goed. Het is langzaam, oprecht en gebaseerd op een diepe connectie tussen Libby en Jack. Hun chemie is voelbaar en je kunt niet anders dan voor ze rooten.

En het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Er zijn ook obstakels, misverstanden en twijfels. Maar dat maakt het juist realistischer en des te bevredigender wanneer ze uiteindelijk hun weg naar elkaar vinden.

Wat kan je er van leren?

Naast dat het gewoon een heel fijn boek is om te lezen, kan je er ook nog iets van leren. Zoals:

• Wees aardig voor jezelf: Je bent goed genoeg, precies zoals je bent.
• Kijk verder dan de oppervlakte: Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen struggles.
• Communicatie is key: Praat met elkaar, wees eerlijk en open over je gevoelens.
• Soms moet je gewoon durven: Stap uit je comfortzone en ontdek wat er allemaal mogelijk is.

En misschien wel het belangrijkste: dat je niet de hele wereld hoeft te dragen. Dat er mensen zijn die je willen helpen, die je steunen en die van je houden, ongeacht wat er gebeurt. Samen kun je meer aan dan je denkt.

Dus...moet je het lezen?

Absoluut! Als je op zoek bent naar een boek dat je aan het lachen maakt, aan het huilen maakt, en vooral aan het nadenken maakt, dan is Holding Up The Universe een must-read. Het is een verhaal over acceptatie, veerkracht en de kracht van menselijke connectie. En het is een verhaal dat je nog lang bij zal blijven.

En wie weet, misschien inspireert het je wel om zelf ook een beetje meer je eigen universum te dragen, en dat van anderen. (Plus, je hebt dan iets om over te praten als je de volgende keer awkward op een feestje staat!).

En om terug te komen op mijn eigen awkward party ervaring: ik heb uiteindelijk met de "ranja-dader" staan praten. Bleek dat hij ook een fan was van Holding Up The Universe. See? Alles komt goed, zelfs als je onder de ranja zit. ;)