Hp Lovecraft The Mountains Of Madness

Oké, laten we het even hebben over The Mountains of Madness van H.P. Lovecraft. Denk aan een vriendelijke waarschuwing: dit is geen vakantiebrochure voor Antarctica. Dit is meer een “waarom-je-nooit-een-bodemmonster-moet-nemen-van-iets-dat-miljoenen-jaren-onder-het-ijs-heeft-gezeten” soort verhaal. Snap je? Mooi.

Het is net een mislukte expeditie naar de kringloopwinkel... maar dan eng!

Stel je voor: je bent op expeditie. Niet zomaar een expeditie, nee, een wetenschappelijke expeditie. Je hebt je team mee, coole gadgets, de nieuwste technologie... en dan kom je iets tegen dat zo bizar is, zo buiten alles wat je ooit hebt gekend, dat je innerlijke navigatiesysteem een error geeft.

Dat is in essentie The Mountains of Madness. Een stel wetenschappers gaat naar Antarctica om dingen te ontdekken. Klinkt als een leuke National Geographic docu, toch? Totdat ze een gigantische, oeroude stad vinden, gebouwd door wezens die ze 'Oude Volkeren' noemen. Alsof je de kringloopwinkel binnenstapt en een vaas ziet staan die eruitziet alsof 'ie rechtstreeks uit een prehistorische beschaving komt.

Maar deze vaas, euh, deze stad, is niet alleen oud. Hij is ook verontrustend oud. Alsof de architect ervan een acid trip had terwijl 'ie bezig was met het ontwerp. Rechte hoeken? Wie heeft die nodig? Logica? Daar doen we niet aan! Alles is scheef, vreemd en... verkeerd. Het soort verkeerd dat je voelt als je sokken niet lekker zitten in je schoenen.

Bizarre bewoners die je nachtmerries op gaan zoeken

En dan zijn er nog de Oude Volkeren zelf. Beschrijf ze maar eens. Ze zijn een beetje als... zeesterren met vleugels en de hersens van een wiskundige die een existentiële crisis doormaakt. Ze deden dingen. Vreselijke dingen. Ze creëerden andere wezens. Nog vreselijkere dingen. Het is net alsof je per ongeluk de 'experimentele keuken' van een gekke wetenschapper bent binnengestapt, maar in plaats van mislukte soufflés vind je genetisch gemanipuleerde horrors.

Het punt is, de wetenschappers vinden fossielen van deze wezens. Logisch, toch? Je bent in Antarctica, je zoekt naar oude dingen, je vindt oude dingen. Maar hier begint de ellende pas echt. Want sommige van die oude dingen... zijn niet helemaal dood.

Stel je voor: je bent op een date. Alles lijkt goed te gaan. En dan vertelt je date plotseling over de aliens die 'm vertellen wat 'ie moet doen. Dat is het gevoel dat je krijgt als je leest over de Shoggoths.

Wat zijn Shoggoths? Nou, probeer dit maar eens voor je geestesoog te halen. Neem een gigantische, vormloze klodder protoplasma. Geef het dan een hoop ogen, monden en tentakels. En geef het vooral een bloeddorstig karakter. Nu heb je ongeveer een Shoggoth. Ze zijn de soort huisdieren die je niet mee naar het park wilt nemen. En de Oude Volkeren hadden ze gemaakt als slaaf. Maar die slaaf had uiteindelijk genoeg van het hele "slaaf zijn" gedoe.

De kosmische onverschilligheid: het universum geeft geen ene ...

Waarom is dit verhaal zo eng? Het is niet alleen de monsters en de bizarre architectuur. Het is de onverschilligheid van het universum. De Oude Volkeren waren superintelligent. Ze hadden technologie die onze stoutste dromen te boven gaat. Maar ze zijn weg. Uitgestorven. Vergeten. Alsof ze nooit hebben bestaan. Het is net alsof je een prachtig zandkasteel bouwt en dan komt de vloed en veegt alles weg. Het universum geeft geen fluit.

En dat is misschien wel de grootste horror van Lovecraft: we zijn klein. We zijn onbelangrijk. We zijn maar een minuscuul vlekje in een universum dat veel groter en veel vreemder is dan we ooit kunnen bevatten. En er zijn krachten die ons kunnen verpletteren als een insect, gewoon... omdat het kan. Het is alsof je 's avonds op de bank zit met een bak ijs en je realiseert je dat er miljoenen mieren onder je huis zitten die geen idee hebben dat je bestaat en hun wereld elk moment kan veranderen door jouw toedoen, gewoon omdat je een stuk kruimel laat vallen.

Het is dus niet zo gek dat de expeditieleden een beetje van slag raken. Ze ontdekken niet alleen een oude stad en angstaanjagende monsters. Ze ontdekken de waarheid over de kosmos. En die waarheid is niet prettig. Die waarheid is dat we uiteindelijk alleen zijn. En dat er dingen zijn die we beter niet kunnen weten.

De Lovecraft-factor in het dagelijks leven

Maar wacht even, horen we je denken, hoe kan ik dit nou relateren aan mijn dagelijkse leven? Nou, denk er maar eens over na. Heb je ooit het gevoel gehad dat je op je werk een project leidt en plotseling blijkt dat je baas beslissingen neemt gebaseerd op een logica die je absoluut niet begrijpt? Dat is een beetje zoals de vreemde geometrie van de Oude Volkeren.

Of heb je ooit een gesprek gehad met iemand die zo'n bizarre theorie aanhangt dat je het gevoel hebt dat je verstand langzaam maar zeker wegsmelt? Dat is als een ontmoeting met een Shoggoth.

En heb je ooit het gevoel gehad dat je hard aan het werk bent, je best doet, maar dat de wereld gewoon doorgaat en het allemaal toch geen verschil maakt? Dat is de kosmische onverschilligheid in actie.

De moraal van het verhaal? Lees The Mountains of Madness. Geniet van de horror. Maar onthoud: er zijn dingen die je niet moet opgraven. En soms is het beter om gewoon met je neus dichtbij de geplaveide paden te blijven. En als je ooit een expeditie naar Antarctica leidt, neem dan een goede psycholoog mee. En veel ontsmettingsmiddel. Voor alles. Echt ALLES.

En nu, excuseer me, ik ga even controleren of er geen vreemde protoplasma-klodders in mijn achtertuin liggen. Je weet maar nooit.