I Can Only Imagine I Can Only Imagine

Oké, luister, ik moet je echt over deze film vertellen. Het is zo'n film waar je óf heel hard om moet huilen, óf je rolt met je ogen en denkt: "Pfff, zoetsappig!" Maar ik, persoonlijk, ben team 'huilen'. We hebben het over I Can Only Imagine. Je weet wel, die film die zo'n mega hit was dat je oma hem waarschijnlijk al drie keer heeft gekeken.

Het Verhaal Achter de Zang

Het draait allemaal om Bart Millard, de zanger van de christelijke rockband MercyMe. En ja, ik weet wat je denkt: "Christelijke rock? Is dat niet een oxymoron?" Misschien, misschien niet. Maar het nummer 'I Can Only Imagine' is enorm populair, zelfs als je normaal gesproken meer van Metallica houdt (geen oordeel, ik ook!).

Het nummer gaat over hoe het zou zijn om in de hemel te zijn, voor God te staan. Diep, hè? Maar het verhaal achter het nummer is wat de film zo interessant maakt. En geloof me, het is meer dan alleen maar "jongen schrijft liedje, liedje wordt hit." Er zit drama in, mensen!

De Vader: Niet de Lieve Vader

Bart had een… laten we zeggen… complexe relatie met zijn vader. Om het voorzichtig uit te drukken, zijn vader was geen type knuffelbeer. Meer type grizzlybeer met een flinke kater. Een boze, gewelddadige man, eigenlijk. De film laat zien hoe Bart opgroeit in een huis vol angst en pijn. Het is niet echt een lachertje, dat snap je. Er wordt in ieder geval niet veel gelachen, behalve misschien door de filmmakers die dachten: "Laten we eens flink aan de tranen trekken!" (Nee, grapje! Alhoewel...).

Maar wacht! Het verhaal neemt een wending! (Zoals elk goed drama hoort te doen, anders had niemand een film gekocht). Bart's vader wordt ziek. Heel ziek. En... hij bekeert zich! Ja, je hoort het goed. De grizzlybeer wordt een lammetje. Ik weet het, ik weet het, klinkt ongelooflijk. Maar blijkbaar kan zelfs de meest verbitterde persoon nog veranderen. Het is bijna alsof de film je wil laten geloven in wonderen! (En wie ben ik om dat niet te doen?).

De Weg naar de Top (met een Hoop Obstakels)

De film volgt ook Bart's reis om muzikant te worden. En het is geen gemakkelijke weg. Hij wordt afgewezen, hij twijfelt aan zichzelf, hij eet waarschijnlijk heel veel instant noodles... Het gebruikelijke artiestenleven, dus. Maar hij houdt vol. Hij gelooft in zijn droom. En uiteindelijk... (tromgeroffel)... slaat hij door! Met dank aan het bewuste liedje 'I Can Only Imagine' natuurlijk.

Hier een paar leuke feitjes over het nummer en de film:

• Het nummer 'I Can Only Imagine' was niet meteen een hit. Het duurde even voordat het echt aansloeg, maar toen... boem! Het stond wekenlang op nummer 1 in de christelijke hitlijsten en kruiste zelfs over naar de mainstream radio.
• De film is gemaakt met een relatief klein budget. Maar hij bracht enorm veel geld op. Hollywood was in shock! Christelijke films kunnen dus blijkbaar wél succesvol zijn. Wie had dat gedacht? (Behalve dan de mensen die de film hebben gemaakt, natuurlijk).
• Dennis Quaid speelt de vader van Bart. En hij doet het fantastisch. Hij weet de complexiteit van het personage echt te vangen. Plus, hij heeft gewoon een coole naam. Dennis Quaid. Zeg dat maar eens zonder te glimlachen!
• De echte Bart Millard heeft een cameo in de film. Ik ga niet zeggen waar, je moet hem zelf zoeken! Het is een soort 'Where's Waldo?', maar dan met een christelijke rockster.

Waarom zou je het kijken? (Of juist niet?)

Oké, laten we eerlijk zijn. De film is niet perfect. Het is hier en daar een beetje melodramatisch. Soms voelt het alsof je naar een lange muziekvideo kijkt. En als je een hekel hebt aan christelijke muziek, dan is dit waarschijnlijk niet jouw ding. Maar…

Als je open staat voor een verhaal over vergeving, hoop en de kracht van muziek, dan is I Can Only Imagine zeker de moeite waard. Het is een film die je aan het denken zet. Die je misschien zelfs een beetje laat huilen. En soms is dat precies wat je nodig hebt.

De pluspunten:

• Een ontroerend verhaal over vergeving en verzoening.
• Goede acteerprestaties, vooral van Dennis Quaid.
• De muziek is… nou ja, het is christelijke rock. Of je het nu leuk vindt of niet, het is pakkend.
• Het geeft je iets om over na te denken over het leven na de dood (als je daar in gelooft, natuurlijk).

De minpunten:

• Het is soms een beetje zoetsappig.
• Als je een hekel hebt aan christelijke muziek, dan ga je dit niet trekken.
• Het is misschien een beetje te voorspelbaar.
• Je loopt het risico dat je oma je de volgende dag belt om te vragen of je al gered bent.

Dus, wat is het oordeel? Ik zeg: geef het een kans. Misschien verras je jezelf. Misschien vind je het helemaal niks. Maar hey, je kunt altijd nog iets anders kijken. Er zijn genoeg films op de wereld. Alhoewel, ik zou je aanraden om er eentje te kiezen waar Dennis Quaid in speelt. Gewoon, omdat Dennis Quaid cool is.

Conclusie (met een Kniipoog)

I Can Only Imagine is een film die je raakt. Of je het nu wilt of niet. Het is een verhaal over een moeilijke jeugd, een onwaarschijnlijke verzoening en de kracht van een liedje. En zelfs als je het allemaal een beetje overdreven vindt, kun je in ieder geval zeggen dat je het hebt gezien. En dan kun je er met je vrienden over praten. En lachen. Of huilen. Wat je maar wilt. Het is jouw leven. Doe ermee wat je wilt!

En als je het echt niks vindt, dan kun je altijd nog zeggen dat ik je heb gedwongen om het te kijken. Ik neem de schuld wel op me. Geen probleem! (Maar in het geheim hoop ik wel dat je het stiekem leuk vond. Shhh! Niet verder vertellen!).

Dus, pak wat popcorn, verzamel je tissues (voor de zekerheid!), en druk op play. Veel kijkplezier! (Of niet. Wat je wilt!).