Ik Begin Geloof Ik Te Bestaan

Nou, jongens en meisjes, pak je koffie er maar bij, want ik ga je een verhaal vertellen. Een verhaal over mezelf. Of beter gezegd, over het langzame, soms pijnlijke, en vaak hilarische proces van mezelf leren kennen. Het heet 'Ik begin geloof ik te bestaan'. Klinkt dramatisch, hè? Alsof ik net uit een ei ben gekropen, of ben ontsnapt uit een of andere schimmige overheidslaboratorium. Maar nee, het is veel simpeler (en hopelijk iets minder eng).

Wie ben ik? (De Grote Vraag)

Weet je, als iemand me vraagt: "Wie ben jij?", krijg ik spontaan een lichte paniekaanval. Mijn eerste impuls is om mijn naam te prevelen, gevolgd door mijn beroep (dat op dit moment iets is met woorden, dus dat helpt niet echt), en misschien nog iets over mijn favoriete kleur (die afhankelijk is van mijn stemming, dus eigenlijk geen favoriete kleur). Maar is dat wie ik ben? Een naam, een baan, een wispelturige voorkeur voor tinten? Ik dacht het niet.

Het is net als met een ui, snap je? Laagje voor laagje. En elke keer dat je een laagje afpelt, komt er een nieuwe laag tevoorschijn, en begin je te huilen. Misschien is het niet zozeer een ui, maar meer een oneindige Matroesjka pop, vol met mini-ikjes die allemaal een andere mening over dingen hebben. Één is gek op dansen, de ander is doodsbang voor spinnen, en weer een ander wil gewoon de hele dag pizza eten. Het is een gekkenhuis daarbinnen!

De zoektocht naar mezelf (AKA: De Lijdensweg van de Dertiger)

Ik denk dat de meeste mensen dit meemaken, ergens halverwege hun leven. Je kijkt in de spiegel en denkt: "Wacht even, ben ik dit echt? Is dit het dan? Is dit alles wat er is? Had ik geen vliegende auto moeten hebben tegen de tijd dat ik veertig ben?". Ok, misschien alleen ik dat laatste. Maar de algemene malaise is herkenbaar, toch?

En dan begint de zoektocht. De innerlijke zoektocht. En die is vaak net zo chaotisch als een rommelmarkt op Koningsdag. Je probeert van alles uit, in de hoop iets te vinden dat 'klikt'.

• Yoga? Check. (Blijkt vooral een goede manier om jezelf in onmogelijke knopen te leggen en er vervolgens niet meer uit te komen).
• Mindfulness? Check. (Heeft me vooral geleerd hoe slecht ik ben in stilzitten en hoe luidruchtig mijn eigen gedachtes zijn).
• Een nieuwe hobby? Check. (Momenteel probeer ik breien. Het resultaat is… nou ja, laten we zeggen dat mijn sjaals er meer uitzien als moderne kunst dan als functionele kleding).

De ironie is dat hoe harder ik probeer mezelf te 'vinden', hoe verder ik van mijn doel verwijderd raak. Het is alsof ik een vlinder probeer te vangen. Hoe harder ik ren, hoe sneller hij wegvliegt.

De Kleine Stapjes Richting Bestaan

Maar hier komt het goede nieuws (eindelijk!). Ik begin te geloven dat het 'bestaan' niet zozeer een bestemming is, maar meer een reis. Het gaat niet om het vinden van die ene, definitieve versie van jezelf. Het gaat om het accepteren van al die verschillende mini-ikjes, met hun rare gewoontes en tegenstrijdige meningen.

Het zijn de kleine dingen die tellen. Die momenten waarop je jezelf echt voelt. Die momenten waarop je lacht, of huilt, of iets maakt waar je trots op bent. Die momenten waarop je jezelf accepteert, inclusief alle imperfecties.

Bijvoorbeeld:

• De ochtend wanneer ik spontaan begin te zingen onder de douche (en me er niet voor schaam dat ik vals zing).
• De keer dat ik een vreemde help met het dragen van zware boodschappen (en me er goed bij voel).
• De avond wanneer ik eindelijk, na uren ploeteren, die ene moeilijke breisteek onder de knie krijg (en er trots op ben, ook al ziet de rest van mijn sjaal er nog steeds uit als een mislukt experiment).

Dat zijn de momenten waarop ik 'besta'. Die kleine, onopvallende, maar oh zo waardevolle momenten waarop ik voel: hé, dit is ik. Dit is wie ik ben, in al mijn imperfecte glorie.

Acceptatie (De Heilige Graal)

Ik denk dat het belangrijkste is om jezelf te accepteren. Om te beseffen dat je niet perfect hoeft te zijn. Dat je fouten mag maken. Dat je rare gewoontes mag hebben. Dat je soms een beetje gek mag zijn.

Ik ben een work in progress. Een eeuwigdurend project. En dat is oké. Sterker nog, dat is geweldig! Het betekent dat ik altijd kan blijven leren, blijven groeien, blijven ontdekken. Het betekent dat het leven nooit saai zal zijn.

En weet je wat? Ik begin dat gekkenhuis van mini-ikjes in mijn hoofd steeds meer te waarderen. Misschien zijn ze niet allemaal even makkelijk in de omgang, maar ze maken me wel compleet. Ze maken me tot wie ik ben. Ze maken dat ik 'besta'.

Dus, de volgende keer dat iemand je vraagt: "Wie ben jij?", hoef je niet in paniek te raken. Je kunt gewoon glimlachen en zeggen: "Ik ben een work in progress. Maar ik begin geloof ik te bestaan." En dan knip je even met je ogen, en loop je weg. Laat ze maar raden.

De Ultimate Tip

En als je echt niet weet wat je moet antwoorden, zeg dan gewoon: "Ik ben de Doctor". Werkt altijd. (Niet echt, maar het zou wel leuk zijn, toch?).

Dus, proost! Op het 'bestaan', op de zoektocht, op de imperfecties, en op de mini-ikjes die ons maken tot wie we zijn. En vergeet niet: het leven is te kort om je druk te maken over wie je zou moeten zijn. Wees gewoon jezelf. Of de beste versie daarvan. Of de grappigste. Of de gekste. Het maakt niet uit. Zolang je maar bestaat.

En nu ga ik breien. Of in de knoop raken. Eén van beide. Tot de volgende keer!