Il Treno Dei Bambini Recensie

Oké, laten we het even hebben over Il Treno Dei Bambini. Klinkt chic, hé? Alsof je in smoking en avondjurk met een champagneglas staat, klaar voor een exclusieve reis. Maar in werkelijkheid is het meer alsof je met je kroost in de spitsuur-trein zit, maar dan met een emotioneel verhaal als bagage.

Ik bedoel, we kennen het allemaal wel. Die momenten waarop je denkt: "Hè, wat een leuk idee, een filmavond met de hele familie!" En dan eindigt het met ruzie over wie de afstandsbediening mag, iemand die stiekem op zijn telefoon zit te gamen en jijzelf die stiekem hoopt dat iedereen snel in slaap valt zodat je eindelijk aan je eigen serietje kan beginnen. Il Treno Dei Bambini is een beetje dat, maar dan in filmvorm. En met veel meer tranen. (Niet alleen van de kinderen.)

Waar gaat het eigenlijk over?

Even een korte samenvatting voor wie nog compleet in het duister tast. Il Treno Dei Bambini speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog in Italië. Heel simpel gezegd, het gaat over kinderen uit Napels die door heel Italië worden gestuurd met de trein, om ze te beschermen tegen de oorlog. Zie het als een soort 'kinder-interrail', maar dan zonder de leuke souvenirs en Instagram-waardige foto's. Meer trauma, minder Toscane.

De hoofdpersoon is Amerigo, een jongetje dat je het liefst de hele film lang wil knuffelen. Hij is arm, woont in een overvol huis in Napels en heeft een moeder die eigenlijk zelf ook nog een kind is. Als hij de kans krijgt om met de trein mee te gaan naar een familie in Noord-Italië, grijpt zijn moeder die kans. Want, laten we eerlijk zijn, soms is een beetje 'out of sight, out of mind' precies wat je nodig hebt als je constant worstelt om te overleven.

De Treinreis: Een Metafoor voor het Leven (en Je Eigen Chaos)

De treinreis zelf is een soort metafoor voor het leven. Je hebt de hobbelige rit, de onbekende bestemming, de vreemde medereizigers... Eigenlijk net als je laatste verbouwing, alleen dan met iets minder stof en iets meer oorlogstrauma. De kinderen in de trein vormen een soort mini-maatschappij, compleet met pesterijen, vriendschappen en de onvermijdelijke vraag: "Zijn we er al?!"

Het hartverscheurende element: Het meest aangrijpende is natuurlijk het feit dat deze kinderen hun familie achterlaten, zonder te weten wanneer ze hen weer zullen zien. Denk even aan het moment dat je je kind voor het eerst naar de crèche brengt. Tranen met tuiten, een krampachtige omhelzing en de stille belofte dat je er zo snel mogelijk weer bent. Vermenigvuldig dat gevoel met duizend en je hebt een idee van wat deze kinderen doormaken.

De adoptieouders: En dan komen de adoptieouders in beeld. Sommigen zijn warm en liefdevol, anderen zijn afstandelijk en onhandig. Het is net alsof je naar een datingprogramma zit te kijken, maar dan met kinderen in plaats van singles. Je hoopt op een match made in heaven, maar soms loopt het gewoon anders. Soms is de chemie er niet. Soms is er een stugge noorderling en een vurige Napolitaan die elkaar totaal niet begrijpen, maar wel samen een gezin moeten vormen. Goede genade!

Waarom zou je dit kijken? (Tussen alle Netflix-rommel door?)

Oké, oké, ik snap het. Er zijn duizend films en series die om je aandacht schreeuwen. Waarom zou je in godsnaam je avond verpesten met een film over oorlogskinderen? Nou, ten eerste is Il Treno Dei Bambini gewoon goed gemaakt. Het acteerwerk is fantastisch, de beelden zijn prachtig en het verhaal grijpt je bij de keel. Het is een film die je nog lang bij zal blijven, net als die ene keer dat je per ongeluk een heel hete peper had gegeten.

Ten tweede is het een belangrijk verhaal. Het herinnert ons eraan dat oorlog niet alleen over soldaten en veldslagen gaat, maar ook over de onschuldige slachtoffers die er het meest onder lijden. Het laat je nadenken over privileges. Je bent je plotseling bewust van het feit dat je "problemen" eigenlijk best wel meevallen in vergelijking met wat deze kinderen hebben meegemaakt. Dat gezeur over het niet vinden van een parkeerplek in de binnenstad lijkt dan ineens heel, heel klein.

Ten derde is het een verhaal over hoop en veerkracht. Ondanks alle ellende en tegenslagen blijven de kinderen in de trein vechten voor een betere toekomst. Ze vinden steun bij elkaar, ze blijven dromen en ze geven de moed niet op. Het is net als wanneer je na een week vol ellende eindelijk op vrijdagavond op de bank ploft met een glas wijn. Je weet dat het nog niet perfect is, maar je bent er bijna. Er is licht aan het einde van de tunnel!

Conclusie: Een treintrip die je niet snel vergeet.

Il Treno Dei Bambini is geen luchtige feel-good movie. Het is een film die je raakt, die je laat nadenken en die je misschien zelfs een traantje laat wegpinken. Maar het is ook een film die je hoop geeft, die je laat zien dat zelfs in de donkerste tijden er nog ruimte is voor liefde, vriendschap en veerkracht. En als je het mij vraagt, is dat precies wat we nu nodig hebben.

Dus, zet je schrap, pak een doos tissues erbij en stap aan boord van Il Treno Dei Bambini. Het is een reis die je niet snel zult vergeten. Misschien is het wel net zo'n trip als die ene vakantie met de tent, waarbij alles misging, maar waar je achteraf toch met een glimlach op terugkijkt. Omdat je samen hebt gelachen, samen hebt gehuild en samen de storm hebt overleefd. En uiteindelijk is dat wat telt.

En onthoud: na deze film ga je je eigen kinderen waarschijnlijk nog harder knuffelen. En misschien zelfs even excuses aanbieden voor die keer dat je boos werd omdat ze de afstandsbediening hadden verstopt. Want, laten we eerlijk zijn, in vergelijking met de kinderen in Il Treno Dei Bambini hebben jouw kids het zo slecht nog niet. En jij ook niet.

Eindoordeel: Een dikke aanrader! Bereid je voor op een emotionele rollercoaster, maar je zult er geen spijt van krijgen. (Behalve misschien als je 's nachts wakker ligt van alle ellende, maar hé, dat hoort erbij!)