In The Heights In The Heights

Oké, laten we het even hebben over In The Heights. Niet de wijk zelf, maar die film. Die musicalfilm. Die, eh, iets teweegbracht, zullen we maar zeggen. Ken je dat gevoel, dat je een film kijkt en denkt: "Ja, dit snap ik. Dit is mijn leven... alleen dan met meer zang en dans?" Dat is een beetje In The Heights.

Het is als dat moment waarop je de laatste empanada pakt, wetende dat je eigenlijk al genoeg hebt gegeten, maar je kunt gewoon niet weerstaan. Of wanneer je ’s ochtends je koffie drinkt en je overpeinst of je die droom nu wel of niet moet najagen (terwijl je eigenlijk gewoon probeert wakker te worden). Herkenbaar? Dacht ik al!

In The Heights is zo'n beetje als de supermarkthits van deze generatie. Het is pakkend, het is vrolijk, en het blijft de hele dag in je hoofd zitten. Vooral die ene scène, je weet wel, met die zwembadchoreografie? Alsof je zelf spontaan zin krijgt om met je vrienden een synchroon zwemnummer te doen. (En laten we eerlijk zijn, wie heeft dat nou niet af en toe?)

Waarom is het dan zo’n ding?

Simpel. Het is een verhaal over dromen. En wie droomt er nou niet? Of je nu droomt van een loterijwinst (wie niet?), een vakantie naar een tropisch eiland (dubbel wie niet?), of gewoon een dag zonder files (holy grail, jongens!), In The Heights prikkelt dat gevoel van "er moet meer zijn."

Het gaat ook over gemeenschap. Zo'n buurt waar iedereen elkaar kent, waar je buurvrouw je toefluistert dat je haar liefde moet verrassen, en waar de kleine kruidenier iedereen kent bij naam. Dat is een warm, fuzzy gevoel, toch? Alsof je een deken van comfort om je heen slaat, op een ijskoude winteravond.

En, last but not least, het gaat over thuis. Het idee dat, waar je ook heen gaat, waar je ook komt, dat ene plekje, dat ene straatje, die ene geur van je moeders eten... dat is je anker. Dat is waar je altijd naar terugkeert. Snif. Wordt er iemand emotioneel?

De personages, je kent ze wel...

Denk aan Usnavi, de eigenaar van de bodega. Die guy die altijd een beetje dromerig kijkt, die hard werkt, maar stiekem grotere plannen heeft. Hebben we die niet allemaal in ons leven? Of misschien ben je die zelf wel! De man die er de hele dag voor iedereen is!

Dan heb je Vanessa, die kapster die naar downtown wil verhuizen. Ambitieus, modieus, en altijd op zoek naar iets beters. Een beetje de queen bee van de buurt, maar dan wel met het hart op de juiste plaats. Ja, ook die kennen we.

Nina, de slimme studente die terugkomt van de universiteit met een geheim. De druk, de verwachtingen, de twijfels... iedereen heeft wel eens zo'n moment gehad, dat je denkt: "Kan ik dit wel? Ben ik goed genoeg?"

En laten we Abuela Claudia niet vergeten, de abuela van iedereen. De rots in de branding, de wijze raadgever, de bron van liefde en wijsheid. Een beetje zoals je eigen oma, maar dan met meer Spaanse spreuken.

Het "controversiële" gedoe...

Oké, even serieus. Er was wat kritiek op de casting. Te weinig donkere Afro-Latinx mensen, werd er gezegd. En ja, dat is een valide punt. Representation matters. Het is belangrijk dat iedereen zich gezien voelt, dat elk verhaal verteld wordt, en dat de stemmen van alle gemeenschappen gehoord worden.

Het is alsof je een heerlijke taart bakt, maar je vergeet de kers op de top. De taart is nog steeds lekker, maar er ontbreekt iets. Iets essentieels. En dat is jammer.

Maar laten we het niet reduceren tot alleen dat. In The Heights is meer dan alleen casting. Het is een viering van cultuur, van gemeenschap, van hoop. Het is een imperfecte film, ja, maar het is ook een film met hart.

Conclusie (of: waarom je 'm toch moet kijken)

Dus, moet je In The Heights kijken? Ja. Honderd procent. Gewoon, om te ervaren. Om je even te laten meeslepen in die vrolijke, chaotische, soms pijnlijke, maar altijd hoopvolle wereld van Washington Heights.

Denk er maar aan als een boost. Als een bak ijs op een warme dag. Als een knuffel van je beste vriend. Het is niet perfect, maar het voelt goed. Het geeft je energie. Het doet je dromen. En soms, is dat alles wat je nodig hebt.

En als je na afloop zin hebt om salsa te dansen, of om je buren te omhelzen, of om spontaan een reisje naar New York te boeken... dan weet je dat In The Heights je geraakt heeft. En wie weet, misschien heb je dan wel een klein stukje Washington Heights in je eigen hart gevonden.

Dus... waar wacht je nog op? Zet die film aan, pak een zak chips, en laat je meeslepen. Je zult er geen spijt van krijgen. Belofte! (Tenzij je echt een hekel hebt aan musicals, dan kan het misschien tegenvallen. Maar zelfs dan, geef het een kans! Wie weet word je wel bekeerd.)