Into The Wild Krakauer Jon

Oké, even opletten allemaal, want we gaan het hebben over Into the Wild. Ken je het verhaal? Dat ene van die dude, Chris McCandless, die dacht: "Fuck de maatschappij! Ik ga naar Alaska!" En toen… nou ja, laten we zeggen dat het niet zo’n happy ending had als een Disneyfilm. We pakken er een latte bij en duiken erin, ja?

Chris McCandless: De Hippe Hermiet

Chris, of Alexander Supertramp, zoals hij zichzelf noemde (lekker theatraal), was een slimme gast. Echt slim. Afgestudeerd aan een goede universiteit, geld zat, en een toekomst... Nou ja, die toekomst besloot hij dus rigoureus de rug toe te keren. Hij doneerde zijn spaargeld aan een goed doel (wat op zich best nobel is, moeten we toegeven) en begon aan zijn avontuur. Een beetje alsof je je baan opzegt om professioneel Pokémon te gaan spelen, maar dan met meer kans op bevriezing.

Waarom, Chris, Waarom?!

Waarom Chris dit deed? Dat is de miljoen dollar vraag. Krakauer, de schrijver van het boek, probeert het uit te pluizen, en we krijgen een beetje een beeld van een jongen die worstelde met de hypocrisie van de wereld, de verwachtingen van zijn ouders, en waarschijnlijk gewoon een chronisch geval van wanderlust. Stel je voor, je ouders pushen je om advocaat te worden, terwijl je eigenlijk liever beren knuffelt (wat trouwens geen goed idee is, just saying). Frustrerend, toch?

De Grote Tocht: Een Aaneenschakeling van Bijna-Doodervaringen

Dus, Chris gaat op pad. En hij neemt het er niet van half. Hij reist door Amerika, zonder kaart, zonder al te veel geld, en met het idee dat hij alles wel zal redden. Hij werkt hier en daar om wat geld te verdienen (bijvoorbeeld in een graanopslag, waar hij blijkbaar best goed in was), ontmoet een hoop kleurrijke figuren (sommige waren best creepy, eerlijk is eerlijk), en vermijdt zoveel mogelijk contact met zijn familie. Alsof hij probeerde de ultimate survival test te halen. Alleen was het examen niet online te vinden.

De Bus: Het Eindstation van Supertramp

Uiteindelijk komt Chris aan in Alaska. En wat doet hij? Hij vindt een oude bus, die vroeger door mijnwerkers werd gebruikt, en besluit dat dit zijn nieuwe thuis is. Klinkt gezellig, toch? Nou, de bus was oud, kapot, en lag midden in de wildernis. Zonder kaart, zonder goede uitrusting, en zonder al te veel eten dacht Chris het hier wel een tijdje uit te houden. Het is alsof je een Ikea-kast probeert in elkaar te zetten zonder handleiding, alleen dan met fatale consequenties.

• De Bus: Een iconische plek, nu verboden terrein omdat het toch wel erg veel mensen inspireerde om Chris's reis na te doen (met wisselend succes, laten we het daar op houden).
• De Wildernis: Mooi, maar ook genadeloos. Chris onderschatte de kracht van de natuur compleet.
• Eten zoeken: Bleek lastiger dan gedacht. Planten identificeren is een vak, en een verkeerde paddenstoel kan je dag flink verpesten.

De Fatale Fout: De Aardappelzaadjes… Of Toch Niet?

Dan komt het punt waar het echt misgaat. Chris probeert te overleven van wat hij in de natuur kan vinden. En hier komt de beruchte aardappelzaadjes-theorie om de hoek kijken. Krakauer suggereert dat Chris wellicht giftige aardappelzaadjes heeft gegeten, waardoor hij langzaam is verzwakt en uiteindelijk is overleden. Het is een theorie die nog steeds wordt bediscussieerd, want er zijn ook andere verklaringen mogelijk. Misschien was het gewoon hongersnood, gecombineerd met zwakte en ziekte. Het blijft een mysterie, een soort van Sherlock Holmes in de Alaskaanse wildernis.

De Controverse: Held of Dommerik?

Into the Wild is een boek dat veel discussie heeft uitgelokt. Sommige mensen zien Chris als een held, een romanticus, iemand die de moed had om zijn eigen weg te kiezen. Anderen vinden hem een dommerik, een onverantwoordelijke idioot die zichzelf in een levensgevaarlijke situatie heeft gebracht. Persoonlijk denk ik dat hij een beetje van beide was. Een dromer met een beetje te veel zelfvertrouwen, die de realiteit van de wildernis onderschatte. Alsof hij dacht dat hij in een survival-videogame zat, zonder respawn punt.

De Erfenis van McCandless: Een Waarschuwing én Inspiratie

Wat kunnen we leren van het verhaal van Chris McCandless? Misschien dat je niet zomaar met je blote handen een beer moet proberen te verslaan (doe dat gewoon niet, serieus). Misschien dat het slim is om een kaart mee te nemen als je de wildernis ingaat. Maar misschien ook wel dat het oké is om je eigen weg te zoeken, om te dromen, en om te proberen een leven te leiden dat betekenis heeft voor jou. Zolang je maar niet vergeet om je gezond verstand mee te nemen.

Lessen voor het Leven (of toch in ieder geval voor de volgende kampeertrip)

• Plan goed: Een beetje voorbereiding kan het verschil maken tussen een leuke vakantie en een gruwelijke ervaring.
• Vertel iemand waar je heen gaat: Zodat ze weten waar ze je moeten zoeken als je verdwaalt.
• Neem een kaart mee: En leer hem lezen. Serieus.
• Vertrouw niet blindelings op wat je online leest: Vooral niet als het gaat om eetbare planten.
• Beren knuffelen is geen goed idee: Echt niet.

Dus daar heb je het. Het verhaal van Chris McCandless, in een notendop. Een tragisch verhaal, zeker, maar ook een verhaal dat je aan het denken zet. Of je hem nou een held of een idioot vindt, hij heeft in ieder geval een onuitwisbare indruk achtergelaten. En nu, wie bestelt er nog een latte?

Into the Wild: Meer dan een Boek

Het boek is verfilmd, en de soundtrack van Eddie Vedder is… nou ja, iconisch. Het heeft een hele generatie geïnspireerd om te reizen, om hun eigen grenzen te verleggen, en om na te denken over wat echt belangrijk is in het leven. Maar laten we eerlijk zijn, de meeste mensen die zich door Into the Wild laten inspireren, boeken gewoon een interrail-ticket en gaan een week backpacken door Europa. En dat is misschien maar goed ook. De wildernis is mooi, maar de beschaving heeft zo zijn voordelen. Denk aan pizza, wifi, en verwarming. Allemaal essentiële zaken, toch?

Dus de volgende keer dat je je baan wilt opzeggen en naar Alaska wilt gaan, denk dan even aan Chris. En neem een kaart mee. En een satelliettelefoon. En een heleboel pizza.