Joel Dicker Un Animal Sauvage

Oké, luister even. Ik zat laatst in de trein, mét Un Animal Sauvage van Joel Dicker in m’n tas. Een jonge gast, duidelijk een student, keek me de hele tijd aan. Uiteindelijk vroeg-ie: "Is dat wat? Ik twijfel al zo lang of ik 'm zal kopen!" Nou, dat is de vraag van duizend euro, toch? Of, in dit geval, de vraag van pakweg €25. Dus, voor iedereen die ook in dubio zit (of gewoon benieuwd is): mijn take on Un Animal Sauvage.

Want laten we eerlijk zijn, Joel Dicker... hij is een fenomeen. Een Zwitsers fenomeen, dat wel. Maar een fenomeen. Elk boek is een instant bestseller, elke vertaling wordt verslonden. Maar waarom? Is het de spanning? De plot twists die je om de oren vliegen? Of is het iets anders?

Dicker Démasqué?

Dicker is een soort moderne Agatha Christie, maar dan met meer chocolade en minder thee. Zijn boeken zitten vol plotwendingen, valse sporen, en personages die allemaal iets te verbergen hebben. (En laten we eerlijk zijn, wie niet?). Maar werkt het in Un Animal Sauvage net zo goed als in, laten we zeggen, De Waarheid over de Zaak Harry Quebert?

Laten we de boel even ontleden. Un Animal Sauvage gaat – in een notendop – over... nou ja, over van alles eigenlijk. Liefde, obsessie, wraak, geheimen... het hele pakket. Het verhaal speelt zich af in Genève (lekker dichtbij huis voor Dicker!) en draait om Sophie Braun, die een ogenschijnlijk perfect leven leidt. Totdat... nou ja, tot alles ontploft. Zoals dat wel vaker gaat in Dickerland.

De Plot Thickens (Zoals Altijd)

En dan beginnen de plotwendingen. Echt, je wordt er duizelig van. Net als je denkt dat je het door hebt, gooit Dicker er weer een schep zand in de motor. Is dat goed? Tja, dat is de vraag. Soms werkt het fantastisch, soms voelt het een beetje... geforceerd. Ken je dat, dat je denkt: "Oké, nu ga je een beetje te ver"?

De pluspunten:

• De pacing is goed. Dicker houdt je aan het lezen, dat moet je 'm nageven. Zelfs als je af en toe denkt: "Waar gaat dit heen?", wil je toch weten hoe het afloopt.
• De personages zijn... interessant. Misschien niet altijd even sympathiek, maar wel interessant. Ze hebben allemaal hun eigen agenda en hun eigen geheimen.
• Genève is een mooie setting. Dicker weet de stad goed tot leven te wekken.

De minpunten:

• Soms zijn de plotwendingen iets te veel. Het wordt bijna een parodie op zichzelf.
• Sommige personages zijn een beetje karikaturaal. Ze missen diepte.
• Het einde... tja, het einde is... hoe zal ik het zeggen... Dicker-esque. Of je het goed of slecht vindt, hangt echt af van je persoonlijke smaak.

Obsessie en L'Amour Fou

Wat me wel opviel in Un Animal Sauvage is het thema obsessie. Dicker lijkt gefascineerd door de destructieve kracht van liefde en obsessie. L'amour fou, noemen de Fransen dat zo mooi. Een soort gekke liefde die je tot waanzin drijft. Dat thema komt in veel van zijn boeken terug, maar in Un Animal Sauvage is het wel erg prominent aanwezig. Is het een waarschuwing? Een fascinatie? Ik weet het niet precies.

Hij onderzoekt de donkere kant van menselijke relaties, en dat doet hij op een manier die zowel aantrekkelijk als een beetje verontrustend is. Het is alsof hij een spiegel voorhoudt, maar dan een spiegel die een beetje vervormt. (Zo'n spiegel in een kermisattractie, snap je?).

De Dicker-Formule

Na een paar boeken van Dicker begin je een patroon te herkennen. Een soort Dicker-formule. Er is altijd een mysterie, er zijn altijd verdachte personages, er zijn altijd plotwendingen tot je erbij neervalt, en er is altijd een vleugje melodrama. Is dat erg? Niet per se. Veel mensen houden van die formule. Het is comfortabel, het is voorspelbaar, en het is spannend. Maar soms verlang je naar iets meer, toch? Naar iets dat net even buiten de lijntjes kleurt.

Het is net als met chocolade. Soms heb je zin in een simpele reep melkchocolade. Lekker, vertrouwd, bevredigend. Maar soms wil je iets meer. Iets met zeezout, of chilipeper, of iets anders geks. Snap je wat ik bedoel?

Dus... Is Het Wat?

Terug naar die jongen in de trein. Wat zou ik 'm aanraden? Tja, dat hangt ervan af. Hou je van Joel Dicker? Hou je van spannende boeken met veel plotwendingen? Dan is Un Animal Sauvage zeker de moeite waard. Je krijgt precies wat je verwacht. Maar verwacht geen literair meesterwerk. Verwacht eerder een spannende rollercoaster.

Maar als je op zoek bent naar iets diepers, iets meer introspectief, iets dat je echt aan het denken zet... dan zijn er misschien betere opties. Er zijn genoeg boeken die je hersenen kraken op een andere manier. (En je hart misschien ook).

Mijn conclusie: Un Animal Sauvage is een typische Joel Dicker. Het is spannend, het is vermakelijk, maar het is ook een beetje voorspelbaar. Het is een goede optie voor een luie zomerdag op het strand, of voor een lange treinreis. Maar het is geen boek dat je leven zal veranderen. Tenzij je natuurlijk heel erg van plotwendingen houdt. In dat geval: ga je gang!

Dus, om de vraag van die jongen in de trein te beantwoorden: "Is dat wat?"... het is iets. Of het genoeg is, dat moet je zelf bepalen.

En jij? Wat vind jij van Joel Dicker? Laat het me weten in de comments! Ik ben benieuwd naar je mening.