Jurassic World 2 Fallen Kingdom

Oké, laten we eerlijk zijn. Jurassic World: Fallen Kingdom… Het is een beetje alsof je een heerlijke pizza bestelt, maar de bezorger laat hem per ongeluk onderweg vallen. Het is nog steeds pizza, en je eet het waarschijnlijk nog steeds op, maar je denkt wel: "Mmm, dat had beter gekund."

We kennen het wel, toch? Je verwacht iets geniaals, iets dat je sokken afblaast, en dan krijg je… nou ja, iets dat oké is. Alsof je op een verjaardag bent en iemand zingt "Lang zal ze leven" net een toontje te hoog. Niet rampzalig, maar je voelt je wel een beetje ongemakkelijk.

Dino's in Nood: Een Goedbedoelde Puinhoop

Het verhaal zelf is best sympathiek. Een vulkaan staat op het punt om Isla Nublar om zeep te helpen, en Claire Dearing (Bryce Dallas Howard), die nu een dino-rechtenactiviste is (zoals wij allemaal, toch? Behalve dan dat wij waarschijnlijk eerder kattenvideo's posten dan dino-reddingsmissies), moet terug om de dino's te redden. Samen met Owen Grady (Chris Pratt), die nog steeds verliefd lijkt te zijn op Blue, de raptor. Alsof je ex nog een keer probeert je te versieren, maar je weet dat het waarschijnlijk weer in tranen eindigt. Maar goed, hij doet het voor de dino's!

Het begint allemaal heel serieus. We zien die arme dino's, die in paniek rondrennen terwijl de vulkaan uitbarst. Je voelt de emotie, de urgentie. Alsof je probeert om alle sokken te sorteren voordat de wasmachine klaar is – stressvol!

Maar dan… Dan wordt het een beetje vreemd. We gaan van een natuurramp naar een soort gothic horror in een gigantisch landhuis. Alsof ze dachten: "We hebben dino's gered, nu moeten we nog even spookhuis spelen!"

De Schurken: Cliché en Overdreven

De schurken in deze film zijn… tja, schurken. Je hebt Eli Mills (Rafe Spall), die duidelijk een slechterik is vanaf het moment dat hij in beeld komt. Hij lacht gemeen, kijkt geheimzinnig… Het is alsof hij een memo heeft gekregen met de tekst: "Vergeet niet om héél erg slecht te zijn!" En dan is er nog Gunnar Eversol (Toby Jones), een veilingmeester die dino's verkoopt alsof het schilderijen zijn. Alsof hij een aflevering van "Tussen Kunst en Kitsch" presenteert, maar dan met dino's. "Deze Velociraptor, dames en heren, is een waar meesterwerk! Bieden vanaf 5 miljoen!"

Het probleem is, ze zijn zo karikaturaal dat je ze nauwelijks serieus kunt nemen. Je zit meer te denken: "Ach, kom op, doe even normaal!" Dan dat je echt bang bent voor hun snode plannen.

De Indoraptor: Een Dino Ontworpen door een Kind

En dan hebben we de Indoraptor. Oh, de Indoraptor. Het is alsof een kind alle coole dinosaurusonderdelen bij elkaar heeft gegooid en gezegd heeft: "Maak dit!" Het is een kruising tussen een Velociraptor en een Indominus Rex, en hij is zwart en heeft rode ogen. Zo edgy! Hij is in principe de tienerversie van een dino, die constant probeert te bewijzen hoe stoer hij is.

Hij is angstaanjagend, oké. Maar soms ook gewoon… grappig. Hij kan lachen! Een dino die lacht! Het is alsof hij een slechte mop vertelt en wacht op applaus. Je weet niet of je bang moet zijn, of gewoon medelijden moet hebben.

De manier waarop de Indoraptor achter Maisie Lockwood (Isabella Sermon) aanzit, is soms ronduit absurd. Alsof hij een Pokémon achterna zit, en zij de zeldzaamste Pokémon van allemaal is. "Indoraptor gebruikt 'Klaag'! Het is super effectief!"

Momenten van Pijnlijke Logica

Er zijn momenten in de film waar je je echt afvraagt wat de schrijvers aan het doen waren. Zoals die scène waarin Claire en Owen lava ontwijken door in een gyrosphere te rollen. Alsof een lava-proof gyrosphere een logisch iets is om te hebben in een dino-pretpark. Het is net alsof je denkt: "Natuurlijk, waarom ook niet? We hebben toch al vliegende auto's en teleporters?"

En dan is er de beslissing van Maisie om de dino's los te laten in de wereld. Ze drukt op een knop en bam! Dino's in de bossen, in de steden… Alsof ze per ongeluk de deur van de dierentuin heeft opengezet. "Oeps! Mijn fout!" Dat ene moment doet de hele film overboord gooien, alsof je na het bakken van een taart, de hele taart laat vallen.

Toch Vermakelijk? Ja, Soms.

Ondanks alle kritiekpunten, is Jurassic World: Fallen Kingdom niet helemaal slecht. Er zitten een paar spannende scènes in, en de special effects zijn natuurlijk top. De dino's zien er prachtig uit, en de actiescènes zijn vaak spectaculair. Het is als het eten van een zak chips: je weet dat het niet goed voor je is, maar je kunt er toch van genieten.

De relatie tussen Owen en Blue is nog steeds een hoogtepunt. Chris Pratt speelt de rol van dino-fluisteraar met verve. Je gelooft echt dat hij om dat beest geeft. Alsof hij de beste vriend van een hond is, maar dan een hond die je in tweeën kan scheuren.

En eerlijk gezegd, het is gewoon leuk om dino's op het grote scherm te zien. Ze zijn cool, ze zijn eng, en ze herinneren ons eraan hoe klein we eigenlijk zijn. Alsof je naar een documentaire over het heelal kijkt en je realiseert hoe insignificant je eigen problemen eigenlijk zijn.

Dus, is Jurassic World: Fallen Kingdom een meesterwerk? Nee. Is het perfect? Absoluut niet. Is het vermakelijk? Soms wel. Moet je hem zien? Als je van dino's houdt en je niet te veel nadenkt over de plotgaten, dan zeker. Maar wees gewaarschuwd: het kan zijn dat je je afvraagt wat je nu eigenlijk gezien hebt. Net zoals die droom waar je wakker van wordt en denkt: "Wat de hck* was dat nu weer?"

Uiteindelijk is Jurassic World: Fallen Kingdom een film die je snel weer vergeet, maar tijdens het kijken wel even lekker afleidt. En soms is dat alles wat je nodig hebt, toch?